PDA

View Full Version : ♥ සමනල වසන්තය ♥ නවකතාවකි



Crazy Buddy
04-03-2012, 05:11 AM
http://3.bp.blogspot.com/-fp66s1pwBck/T3ICCHbB5BI/AAAAAAAABl4/phk3frnGUlY/s1600/Cover-01.jpg

http://4.bp.blogspot.com/-Xnu76TdJ4SI/T137Eksq-mI/AAAAAAAABf4/zWhvW7x8aDo/s1600/01.png

නින්ද යන්නෙ නැතිකමට උදේම නැගිටලා ඉස්කෝලෙට ආවට මං ආවා වේලාසන වැඩියි කියලා හිතුනෙ පාළුවට ගිය පිට්ටනිය දකිද්දියි. අපේ සෙට් එකේ එකෙක් එනකල් පොත් ටිකත් ඩෙක්ස් එක උඩට දාලා මං කොරිඩෝවට ආවා. ඔන්න එතකොට විහගයා එනවා හතරවටේට ඇන්ටනාව දාගෙන.

"මොකද මල්ලී උඹ සී.අයි.ඩී ගේමකට බැහැල වගේ උදේ පාන්දරම.."

"මචං උඹ එද්දි තව කවුරුවත් ඇවිත් හිටියද..?"

මූ පංතියට ගොඩ උනේ ප්‍රශ්නාර්තෙකුත් දාගෙන.

"ඇයි බං තව කවුරුහරි හිටියනං මං පෙට්‍රල් පුච්චගෙන පාර දිහා බලන් ඉදියිද.."

මමත් තදයා වගේ තවත් ප්‍රශ්නෙකින්ම උත්තර දුන්නා.

"හරි හරි බං, ඕකට ඉතිං වලිගෙ පාගගන්න ඕනෙ නැහැනේ. උඹගැන වෙන්න ඇති කියන්න ඇත්තේ. වරෙන් යං."

මූ මගේ අතින් ඇදගෙන ඔෆිස් රූම් එක පැත්තට යන්න හැදුවේ. මමත් අත ගසලා දාලා බඩගින්නෙ හිටපු නරියා කුකුළෙක් දිහා බලනවා වගේ විහගයා දිහා බැලුවා.

"මොකද උඹ කන්න වගේ මගේ දිහා බලන්නේ..? වරෙන් යන්න.."

බලපල්ලකො මුගේ කතාව. හරියට යන තැනක් නොකියා මේ පාන්ද මාව තාත්තා වගේ ඇදගෙන යනවා. ඒ මදිවට තව සද්දෙකුත් දාගෙන.

"උඹ සේරටම කලින් කියපං මාව කොහෙද මේ මරන්න ගෙනියන හරකා වගේ ඇදගෙන යන්නෙ කියලා.."

"මචං මං එද්දි ප්‍රින්ස් දැකලා කිව්වා යාළුවත් අඩගහගෙන එයාගෙ රූම් එකට එන්න කියලා.."

ඌ ප්‍රින්ස් කියලා හැදින්වුයෙ අපේ ප්‍රින්සිපල්ව. අපි විතරක් නෙමෙයි ගොඩක් දෙනෙක් එයාව හැදින්වුයෙ අකුරු දෙකකින්. අපි ප්‍රින්ස් කිව්වෙ කට්ටිය ගැවසෙන තැන් වලදි විතරයි. දැන් මෙතන ඉන්නෙ අපි දෙන්නා විතරක් උනාට විහගට හිතෙන්න ඇති මේ බුදුන් වදින උදේ පාන්දර අකුරු දෙකකින් අමතන්න හොද නෑ කියලා. නැතුව උගේ තියෙන හැදිච්ච කමට නෙමෙයි.

"අපිට එන්න කිව්වෙ උඹ පෙරලපු බාල්දියක් ගැන කතා කරන්නද, මං පෙරලපු එකක් ගැන කතා කරන්නද දන්නෙ නෑ.. අපරාදේ අද යටට ෂෝටවල් දෙකතුනක් ඇදගෙන එන්න තිබුණා.."

මං කිව්වෙ පස්ස අතගාන ගමන්.

"මට හිතෙන්නෙ එහෙම අවුලක් වෙන එකක් නෑ. අද සර්ගෙ මූඩ් එක හොදයි වගේ.."

මට එහෙම කිව්වට මොකද දැනටමත් මුගේ මූණත් තහඩුව ටිකක් ඇදවෙලා.

"මචං උඹ ඉස්සර වෙලා පලයං.."

මූ දොර ළගදි මාව ඉස්සරහට දාන ගමන් කිව්වා. ඌ තදයා වගේ මාවත් ඇදගෙන ආවට එද්දි තිබ්බ ගට දැන් බැහැලා. මං විහගගේ අතත් අල්ලගෙන ප්‍රින්සිපල්ගෙ කාමරේ දොර තල්ලු කරා.

"ගුඩ් මෝනිං සර්.."

අපිත් අර කරාටේ ක්‍රීඩකයො තරගෙ ආරම්භ කරද්දි වගේ දෙකට නැමිලා කිව්වා.

"ආ.. ගුඩ් මෝනිං, පුතාලා ඉදගන්න.."

පිස්සු පපඩම් කිව්වලු. වෙනදට සත්තු වත්තෙන් බාගෙකම නම් කියන සර් අද පුතාලා කියලා කතා කලා. විහගයා උගේ සාක්කුවෙ තිබුණ හඩු ලේන්සුවත් අරගෙන ඇස් දෙකම පිහදාලා සර් දිහා බැලුවෙ මේ එයාමද කියලා දැනගන්න. මොනව උනත් සර්ට අපෙන් කරගන්න ලොකු වැඩක් තියෙන පාටයි.

"මං ඔයාලාට එන්න කිව්වෙ වැදගක් කාරණයක් ගැන කතා කරන්න. හෙට ඒ ලෙවල් වලට අලුතෙන් ළමයි ගන්නවා. ඒකටත් ඔයාලගෙ උදව් ඕනේ. අනිත් ප්‍රධානම දේ තමයි හේෂාන්, අනිද්දා උදේම උසස් පෙළ ළමයි හැමෝටම මීටින් එකක් ලෑස්ති කරන්න ඕනෙ.."

ඔය පැන්නෙ බළලා මල්ලෙන් එළියට. ඒක සර් මගේ මූණ දිහා බලාගෙන කිව්වෙ මං ශිෂ්‍ය සමිතියෙ සභාපති නිසා වෙන්න ඇති. එහෙනං අලුත් නැව එන්නයි හදන්නේ. මොනව උනත් ඒ නිව්ස් එක කණට මී පැණි වත්කලා වගේ. විහගත් පැණි බේරෙන හිනාවක් දාලා මගේ දිහා බැලුවෙ ගිය පාර නැවටට දීපු රැග් එක මතක් වෙලා විතරක්ම වෙන්න බෑ. මං දන්නවනේ සතා මොකාද කියලා.

"හැබැයි හේෂාන්, ඒ ළමයින්ට රැග් කරන්න දෙන්න එපා. ගිය පාරත් මට ඒ වගේ ආරංචි ආවා. මේක කැම්පස් එකක් නෙමෙයි."

පුදපු ගමන් කාපි යකා වගේ සර් ඒක මූණටම කිව්ව කැත. බබා හම්බවෙන්න කලින් නැති කරගන්නයි මෙයා හදන්නේ. අනික ඉතිං රැග් කරන්න එපා කියලා අපි කාට කියන්නද..? ඒක කරන්නෙත් ඉතිං අපිමනේ..

ඉස්කෝලෙ ශිෂ්‍ය නායකයො උන අපි මොනතරම් බාල්දි පෙරලුවත් වගකීමෙන් වැඩ කරනවා කියලා ප්‍රින්සිපල් දන්නවා. ඒ නිසා කවදාවත් අපේ බැජ් කට්ට ගැලවුනේ නෑ. ප්‍රින්සිපල්ගෙ දේශනාවට සවන් දීලා අපි එද්දි අපේ සෙට් එකේ ඉතුරු ටිකත් ඇවිත්. පංතියට ගිය ගමන් විහගයා කලේ ගුරු මේසේ උඩ තිබුණු මල් වාස් එක අනිත් පැත්ත පෙරළලා අරන් සභාව අමතපු එක.

"අසව්... අසව්... අසව්..."

මූ යටි ගිරියෙන් බෙරිහන් දුන්නට කවුරුවත් අහන පාටක් නං පෙනුනෙ නෑ.

"මෙන්න අපේ හැන්ඩි මල්ලිලාට නාග සලං නිව්ස් එකක්.."

ඒක කියද්දි නං එකා දෙන්නා විහග දිහාට හැරුණා.

"හෙට උදෑසන උසස් පෙළ අලුත් නැව සෙන්ට්‍රල් වරායෙ නැංගුරම් ලන බව නිසි බලධාරියා විසින් පවසන ලදී."

ඌට කතාවෙ ඉතුරු ටික කියා ගන්න හම්බ උනේ නෑ. අපේ ගැන්සිය කෑගහලා නටන්න පටන් ගත්තා. අපේ පරණ නංගිලාට ඉතිං සොරිම තමා.

"මචං විහගයො, උඹේ සුනඛ අසිපතට මොකද වෙන්නෙ එතකොට..?"

ෂෝටා ඒ ඇහුවෙ මහේෂා ගැන. ඒකි කට්ට කලුයි. සුදකට කියලා තියෙන්නෙ හිනාවෙද්දි පේන දත් පේළිදෙක විතරයි. ඉතිං අපේ කොල්ලො ටික දාපු නම තමයි ඒ. ඒක තුන් තේරවිල්ලක් විදිහට දාලා තියෙන්නෙ මහේෂාව එක පාරටම චාටර් කරන එක හොද නැති නිසා. මොනව උනත් සුනඛ අසිපත කියන්නෙ බලු කඩුව කියලා දන්නෝ දනිති.

කොහොම හරි එදා ඉස්කෝලෙ ඇරිලා අපි ගියේ හෙට දහසක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන අනේ අනිච්චං කියලා මේ සෙන්ට්‍රල් භූමියට ගොඩ වදින පුංචි ඈයො ටික පිළිගන්න ලොකු බැනර් එකකුත් මේන් ගේට් එක ළග දාලා ඉවර වෙලයි. වෙනදට දාහක් ලෙඩ හැදෙන අපේ ඒ ලෙවල් තදයො ටික හෙටනං ගංවතුර ගැලුවත් ඉස්කෝලෙ එන විත්තිය මට ෂුවර්.

මමත් සුපුරුදු විදිහටම විහගයා එක්ක පාරට බැස්සෙ හෙට දවස ගැන කතා කර කර. හැමදාම උදේට බස් එකේ ඉස්කෝලෙ එන මං හවස ගෙදර ගියේ විහගගෙ බයිසිකල් කට්ටෙ. ඌ හැමදාම ඒකෙ ඇවිත් ඉස්කෝලෙ ළග තියෙන කමියුනිකේෂන් එකේ පිටිපස්සෙ ලෑලි මඩුවෙ ඒක දාලා තමයි ඉස්කෝලෙට එන්නේ. ඒක නියම බ්‍රෑන්ඩ් නිව් බඩුවක් නිසා මේ වෙනකල් කවුරුවත්ම උස්සලා නෑ.

*********************************

ඔන්න ඉතිං උදේ පාන්දරම නැගිටපු මම වෙනදට වඩා හොදට ඇදුමක් මැදලා ලෑස්ති උනේ ටිකක් කලින් යන්නයි. අවුරුද්දෙ දවස් 365න් හොදම දවස අද කියලා හිතලා මම නමෝ විත්තියෙන් දකුණු කකුල පෙරට තියලා එළියට බහිද්දි විහගයා දොරකඩ.

වෙනදට කෙලින්ම ඉස්කෝලෙට යන මූ අද මේ පැත්තට පා වෙලා ආවෙ ඇයි කියල අහන්න හිටියත් මට උගේ සැබෑ වෙනස දැකලා ඒ ප්‍රශ්නෙත් අමතක වෙලා ගියා. පොර ජෙල් ගාලා කොණ්ඩෙ උඩට පීරලා, ඇදුම හොදට මැදලා විතරක් නෙමේ කිරි ටොයිස් වගේ සපත්තු දෙකකුත් දාලා. මූ නං ෂුවර් එකට පෝය දවසෙ කළුතර බෝධිය පැත්තෙවත් ගිහින් තියෙන පාටයි.

"මොකෝ බං බය වෙලා වගේ..? මං හරියට රිතික් රෝෂන් වගේ නේද..?"

මූ කමීස කොලර් එකත් උස්සලා මගෙන් ඇහුවා.

"පුහ්... රිතික් දන්නවනං කිචි කවාගෙන මැරෙනවා. ඒක නෙමේ අද මොකෝ මේ පැත්තේ..?"

"නෑ බං මට හිතුනා අද උඹ බස් එකේ ගිහින් ඇදුම් තලාගෙන, දාඩියපෙරාගෙන එන එක හරි නෑ කියලා. ඉතිං මං මගේ රථයෙන් උඹව කැන්දන් යන්න ආවා."

අම්මද බොල කිව්වලු. මූත් හරියට බුදුවෙන්න වේටින් ලිස්ට් එකේ ඉන්න ගානට කතාව. ඒ තරම් සත්ව කරුණාව.

"අඩෝ මේ, බස් එකේ ගියොත් වෙන්නෙ ඇදුම් තැලෙන එකයි දාඩිය දාන එකයි විතරයි. ඒ වගේද උදේ පාන්දර මේකෙ නැගලා ගියොත් ඔය කියපු දෙකට අමතරව මජං ගාගෙන, තල්ලු කරගෙන, පිටගැස්ම හදාගනෙ....."

"ඇති ඇති මං යනවා, උඹ වරෙං බස් එකේ. හැබැයි මල්ලි හවසටත් මං නෑ හරි.."

විහගයට තද උනා වගේ පෙන්නුවට ඌට තද වෙන්නෙ නෑ කියලා මං අත්දැකීමෙන් දන්නවා. මොකද මූ අවුරුදු ගානක්ම මගේ බඩ බැදගෙන ඉන්න අතීසාර මිත්‍රයනේ. ඉතිං මං මිනිහව තවත් බයිට් එකට ගන්නෙ නැතුව බයිසිකලේ පොල්ලෙ ඉදගත්තා.

ඉස්කෝලෙ ගාවින් බහිද්දි පශ්චාත් භාගය තිබුණෙ දත් ගලවන්න ඉන්ජෙක්ෂන් ගහපු ගානට. කොටින්ම කියනවානං නෑ වගේ.

අද නං සෙන්ට්‍රල් එක හරියට පේරාදේණිය මල් වත්ත වගේ. අළුත් කොල්ලො කෙල්ලො විතරක් නමෛයි උන්ගෙ අම්මලා තාත්තලා පාට පාටින් දිලිසි දිලිසි තැන් තැන්වල. විහගගෙ කටත් පන්සලේ පිං කැටේ වැගේ නොන්ස් ටොප් ඇරිලා.

"මචං ඔය ලේන්සුව අරගෙන නිකට හරිය පිහිද ගනිං.."

"ඇයි රන්දු මොනවද..?"

මූ කලබල උන පාරට අත් දෙකෙන්ම කට වටේ පිහදනවා.

"නෑ මචං පැණි බේරෙනවා."

මං ඒක කිව්වෙ ටිකක් විතර ඈත් වෙලා.

"රන්දු උඹට මං......."

ඒක කියාගෙන මූ මගේ පස්සෙන් එළවගෙන ආවා.

ගුරුවරු සේරම හේෂාන් කියලා කථා කලාට යාළුවො හැමෝම මට කිව්වෙ රන්දු කියලා. ඒකට හේතුව තමයි මගේ නම හේෂාන් රන්දුල උන එක. කොහොමහරි මූ මගේ නමත් කියාගෙන පස්සෙන් එන නිසා මං ග්‍රවුන්ඩ් එක පැත්තට දුවන්න හැදුවා. හැබැයි අහල බලාගෙන ගිය මං නතර උනේ කාගෙන ඇගේ දඩාස් ගාලා හැප්පිලා. මං බයෙන් වගේ හැරිලා බැලුවෙ මාව හැප්පුනේ කලු මහත් ඇන්ටි කෙනෙක්ගෙ ඇගේද දන්නෙ නැති නිසා.

හත්වලාමයි.......... මලක් වගේ සුදු කෙල්ලෙක්. හරියට නිකං රාණි මුකර්ජී වගේ. විහගයත් ඉදලා ඉදලා කලේ කියලවත් කර ගන්න බැරි වැඩක්. ඒත් ඉතිං මමත් විහග වගේ ඇඹලය වෙලා බැහැනේ.

"අයි ඇම් වෙරි සොරි නංගි.."

මම ඩීසන්ට් පිටම කිව්වා. ඒකි මගේ මූණ දිහා බලලා මල් මල් හිනාවක් දැම්මා. වචන දාහකට වඩා ඒක වටිනවා.

මොනව උනත් විහගයගෙ මූණේ ඉරිසියාව දෝරෙ ගලනවා. මං ආයෙත් අර සුදු කෙල්ල දිහා බලලා විහගයවත් ඇදගෙන පංතියට ආවා. අද පංතියෙ කොල්ලෙ සේරම කලින් ඇවිත්. ඒ මදිවට එක එකා ළගින් එක එක සුවදවල් එනවා. අපේ කට්ටිය අද ගෙදර අක්කලා අයියලගෙ සුවද කුප්පි ටිකට ගේම දීලා තියෙන පාටයි.

අලුත් ළමයි බාරගන්න වැඩ වලට වෙන් කරලා තිබුණේ මේන් හෝල් එකේ. ඊයේ ප්‍රින්සිපල් සර් කිව්ව නිසා මමයි විහගයයි ෂෝටායි, නිරෝධයයි කට්ටියම ඒ පැත්තට ගියා. ළමයි සීයට අනූවක් විතර බයෙන් වගේ හිටියත් ටික දෙනෙක් හිටියෙ තදයො වගේ. බලමුකො මල්ලිලා පස්සෙ හැප්පෙමු කියලා හිතලා අපි ඇතුළටම ගියා. ඒ වෙද්දිත් ප්‍රින්සිපල් සර් ඇවිත් හිටියෙ. මෑන් මොනව උනත් වෙලාවට වැඩ. අපිත් ඒ හරියට ගිහින් වැඩ වලට හොට දැම්මා. නන්දනී මිස් දිග මේසෙක වාඩිවෙලා පොතක ලිය ලිය අප්ලිකේෂන් භාර ගන්නවා. විහගත් එතනම ඉදගෙන වැඩ පටං ගත්තා.

මමයි ෂෝටයි සෙට් උනේ ඒ ඇප්ලිකේෂන් ටික සෙක්ෂන් වලට බෙදන්න. අපි ඒවා සෙක්ෂන් වලට වෙන් කරපු ෆයිල් ඇතුලෙන් දාද්දි සමහර ළමයි ඇවිත් එබිලා බැලුවෙ තමන්ගෙ නම හරි සෙක්ෂන් එකට යනවද කියලා දැනගන්න.

මං එක ඇප්ලිකේෂන් එකක් අරන් බලද්දි ඒකෙ තෝරාගන්නා අංශය කියන තැන හිස්තැනක් තිබුණා. මේක පුරවපු එකාට මෙලෝ සිහියක් නෑ කියලා මං නම කියලා කෑ ගහන්න හදද්දිම කවුද කතා කලා.

"අයියෙ මේක කලා අංශයට දාන්න.."

මයිගෝඩ්.! ඒ අර සුදු නංගි.

"හරි නංගි, මං දාන්නම් ඔයා යන්න.."

මං ඉක්මනට එයාව යවාගත්තෙ ඒ ඇප්ලිකේෂන් එකේ විස්තර ටිකක් බලාගන්න.

නම : දුෂාන් සංජුලා මොරගොඩ
උපන්දිනය : මැයි 21

හැබැයි සුදූ, ඒ නම නං ඔයාට ගැලපෙන්නෙ නෑ කියලා මට නිකං හිතුනා. ඒත් ඉතිං ගතිම වැඩේ කියන්නෙ අද මැයි විස්ස උන එක. ඒ කියන්නෙ හෙට ඔයාගෙ උපන්දිනේ නේ. අදට වඩා හෙට හොදයි කියනවනේ. අපි බලමුකෝ. ඒත් කවුද අප්පා අපි කොමර්ස් කරද්දි මේ රාණි මුකර්ජිව කලා අංශෙට දාලා හිත හදාගන්නෙ කොහොමද..? මං අර ප්‍රින්ටින් මිස්ටේක් එකක් උනා වගේ හෙමීට ඒක වාණිජ අංශය කියන ෆයිල් එකට දාලා වටපිට බැලුවා. අවුලක් නෑ කෙල්ල මාව විශ්වාස කරලා එතනින් ගිහින්. මගේ සීන් කෝන් එක දැක්කෙ ෂෝටා විතරයි.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:11 AM
"මාර පාර නේද බං..? "

ඌ ඒ ඇහුවෙ කෙල්ල ගැන.

"ඔව් බං, තාර පාර වගේ.. කිසි ඇදක් නෑ."

"දැන් එතකොට ඒකි හෙට ඉදලා කොමර්ස් ක්ලාස් එකේ.. "

"ඇයිත් අහලා. පස්සෙ ඒකි මිස්ලාට කියලා ඕක හදාගනී. ඒත් ටික දවසක්වත් අපේ එකේ ඉදියිනේ.."

"ටික දවසක් ඉදලා ඒකි දිගටම කොමර්ස් කරන්න ඕනෙ කිව්වොත් මරේ මරු."

මූත් ඉදගෙන දවල් හීන දකිනවා. කොහොම හරි ඒ හීනෙ හැබෑ වෙනවානම් මාර ගති. කොහොමටත් සියළු සයන්ස් කාරයෝ නැසෙන සුළුය. නොපමාව කොමර්ස් කරන්න කියලා කතාවකුත් තියෙනවනේ.

අපි උදේ පීරියඩ් දෙකම වගේ හිටියෙ හෝල් එක ඇතුලෙ. එළියට ඇවිත් බලද්දි ගොඩක් අම්මලා තාත්තලා ගිහින්. ඒත් ඉතිං සමහර අය හරියට මොන්ටිසෝරියට ළමයි දාලා යන්න දුකෙන් ඉන්නවා වගේ තාම ගේට්ටුව ළග. යකෝ මෙහෙම පුරුදු කරගත්තොත් එහෙම මුං බැදලා යන දවසටත් අම්මලා තාත්තලා පස්සෙන් යයි.

දවල් වෙනකල්ම චාටර් කාපු අපි මොනවහරි ටිකක් ආමාශගත කරගන්න පංතියට ආවා. ඒ වෙද්දි අපේ කට්ටිය අළුත් නැවේ දිග පළල හොයාගෙන ඉවරයි.

"මචං ලස්සනම කෙල්ලො ටික ආර්ට් එකේ බං.."

නිරෝධගෙ ශෝක ජනක කටහඩ මුලින්ම ඇහුනා.

"ඒත් බං රාණි නං අපේ සෙක්ෂන් එකේ.."

ෂෝටා පැනලා දුන්නා.

"ඊයා බං මහ ගොඩේ නමක්නේ.. ෂුවර් එකටම ඒකි අනුරාධපුර, පොළොන්නරු පැත්තෙ ඩයල් එකක් වෙන්නැති."

අඩේ.! මූ හිතං ඉන්නෙ රාණි කියන්නෙ ඒකිගෙ ඇත්ත නම කියලා. ෂෝටා දෙකට නැමිලා හිනා උනා.

"ඒයි නිරෝධයෝ, රාණි කිව්වේ ඒකිගෙ නම නෙමෙයි බොල. රාණි කිව්වෙ රාණි මුකර්ජී කියන එක. ඒකි සිරාවටම ලස්සනයි."

"මචං අපේ සෙක්ෂන් එකටත් ඇවිල්ලා ඉන්නවා නිකං කාජල් වගේ දැක්කම ඇගපත මෙව්වා වෙලා යන කෙල්ලෙක්."

ඒක කිව්වෙ ආර්ට් එකේ ඉදං ආපු සාරංගයා. මෙහෙම යද්දි තව එකෙක් කියයිද දන්නෑ ප්‍රියංකා චොප්රත් ඇවිත් හිටිය කියලා. බලං යද්දි නිලියො සේරම ටික සෙන්ට්‍රල් එකේ. පිස්සු පීකුදු වෙනවා. අදනං කට්ටියට බඩගිනි නැති පාටයි.

******************************

ඊයෙ වගේම අපි සෙට් එක උදේම ඉස්කෝලෙට ආවෙ අද ඒ ලෙවල් මීටින් එක ලෑස්ති කරන එකටත් වඩා ඊයෙ ආපු කැකුලියො ටික උදේම බලාගන්න.

"රන්දු මට අර කෙල්ල ගැන දුකයි බං. පව් ඒකි උඹට හිතෙන් බැන බැන කොමර්ස් ක්ලාස් එකේ ඇති.."

ෂෝටා උදේම ඒ මතක් කලේ අපේ රාණි හෙවත් සුදු නංගිව. එතකොටයි මට මතක් උනේ අද මැයි 21 කියලා.

"මචං අද එයාගෙ උපන්දිනේ. දෙමුද පොඩි ගේමක්..?"

අපිත් ඉතිං ඔඔය වගේ පොඩි පොඩි චාන්ස් මිස් කරගන්නෙ නෑනේ.

"උඹ කොහොම ඒක දන්නේ..?"

"ඇයි බං ඒක ඇප්ලිකේෂන් එකේ තිබුණනේ.."

"හරි හරි, උඹ තත්පරෙන් ෆෝල්ඩර් එකම කොපි පේස්ට් කරගත්තා වගේ. යමං යමං අපි උන්ගෙ පංති පැත්තෙන්ම මේන් හෝල් එකට යමු."

අපි දොළහ වසරෙ කොමර්ස් ක්ලාස් තුනම බලාගෙන ගියාට ඒ එකකවත් එයා හිටියෙ නෑ. ඇවිත් හිටපු ළමයිත් අවතාර දැකලා වගේ පුටුවල ඇලිලා බලාගෙන ඉන්නවා. අපිව දැක්ක සමහර අය ගුඩ් මෝනිං අයියෙ කියලා පටුවෙන් නැගිටලම කිව්වෙ ඊයෙ දැකලා පුරුදු නිසා වෙන්න ඇති. අනික ඉතිං ෂෝටයි මමයි හතරරියන් සහ දෙරියන් වගේ නිසා කොහොමත් මතක හිටිනවනේ.

"කෝ බං නෑනේ.."

ෂෝටා හතර වටේම කරකව කරකව හිටපු ඇස් දෙක මගේ දිහාට හරවලා කිව්වා.

"තව වෙලා තියෙනවනේ. ඒකි එයි බං.. යමු.. මෙලහකටත් අරුන් ටික මේන් හෝල් එකේ ඇති.."

අපි යද්දි කට්ටිය හයහත් දෙනෙක්ම ඇවිත් වැඩ. විහගයා නිරෝධ එක්ක පේළියට පුටු හදනවා. මහේෂයි ජනාලියි දෙන්න අතුගානවා. අපිත් ගිහින් මයික් සෙට් කරලා ස්ටේජ් එක ලෑස්ති කරන්න ගත්තා. පොඩි වෙනසකටත් එක්ක බැලුම්බෝල ටිකක් එහෙම පුම්බලා ක්‍රේප් පටි දාලා එල්ලලා තිබ්බෙ පොඩි ළමයි පිළිගන්න ඊට වඩා හොද විදියක් නැති නිසා. ඒ අතරෙ සාරංගයා දුවගෙන ඇවිත් නිරෝධට ඇහැක් ගැහුවා. මූත් එක පාරටම අතේ තිබුණ වයර් ටික බිම අතෑරලා දිව්වෙ අපි මූණට මූණ බලාගෙන ඉද්දි. මුන් දෙන්නගෙ මොකක් හරි සතරකන් මන්ත්‍රණයක් තියෙනවා කියලා තේරුන මං විහග එක්ක හෙමීට පස්සෙන් යන්න ගත්තා. මුන් කොහෙද අපේ කනෙන් රිංගන්න කියලා හිතලා දොර ළගට යන්න උනේ නෑ ප්‍රින්ස් ඇතුලට එනවා.

"ෂා නියමයි. කට්ටිය උදේම ඇවිත් වැඩේ ලස්සනට කරලා. එහෙනම් මේ මල් ටිකත් ඔයාලම ඇරෙන්ජ් කරන්නකෝ."

ප්‍රින්සිපල් පොඩි පංති වල නංගිලා දෙන්නෙක් ගෙනාපු මල් බෑග් ටිකක් අපිට දීලා මාරු උනා.

"බලපං ඉතිං.! අපි මේ ෂර්ලොක් හෝම්ස් වගේ පොඩි ගේමකට සෙට් වෙන්න හදද්දිම පරාල ඇනයක් සෙට් උනානේ.

විහගට තද වෙලා.

අන්තිමට ඉතිං සාරංගලා පස්සෙන් යන එක පැත්තකින් තියලා අපි ෆාම්ස් අතුයි ඇන්තූරියම් මල් ටිකයි ඇරේන්ජ් කරන වැඩේ බාර ගත්තා. බෙල් කරන්න විනාඩි පහක් තියෙද්දි අපේ වැඩ ඉවරයි. හෝල් එක ඇත්තටම ලස්සනයි කියලා හිතුනෙ දොර ළගට ඇවිත් බලද්දියි. වැඩේ ඉවර වෙද්දිම සාරංගයි නිරෝධයි කුටු කුටු ගගා එනවා දැක්කා. ඒත් එක්කම අපේ මිස්ලා අළුත් ළමයි කට්ටිය පේළියට එක්කගෙන ඇවිත් හෝල් එකේ ඉන්දෙව්වා. අපේ දහතුන වසරෙ කට්ටිය ඉදගත්තෙ පිටිපස්සෙන්. ඒ ලෙවල් ගුරුවරුත් ආවට පස්සෙ අපි රැස්වීම පටන් ගත්තා. ප්‍රින්සිපල් සර්ගෙ කතාව යන අතරෙ මම හෙව්වෙ බර්ත්ඩේ ගර්ල්ව. එයා හරි තැන්පත් විදියට සර්ගෙ කතාව අහගෙන ඉන්නවා. විශේෂාංග වටයෙදි හැමදාම පුරුදු විදියට මයික්‍රෆෝනය ආවෙ මගේ අතට."

"ඉතිං ආදරණිය සහෝදරවරුනි. අපේ විදුහල්පති ගුරු පියාණන්ගෙ හරවත් දේශනයෙන් ඔබ අපේ පාසල ගැන පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබා ගන්න ඇති. අපි අද මේ රැස්වීම විශේෂයෙන්ම සූදානම් කලේ අපේම නංගිලා මල්ලිලා විදියට මේ විදුබිමට පා නැගූ ඔබ පිළිගන්නයි. ඉතිං අපි ඔබ වෙනුවෙන් කල මේ ඇගයිමට ඔබගේ දායකත්වය අප වෙත ලබා දෙන්න කියලා සහෝදරත්වයේ දෑත දිගුකර මං ඉල්ලා හිටිනවා. ඒ වෙනුවෙන් මියුරු ගීයකින් අප පිනවන ලෙස මං ආරාධනා කරනවා අද උපන් දිනය සමරන නවක සිසුවියක් වන දුෂානි සංජුලා නංගිට."

අපේ කට්ටිය කෑ ගහලා විසිල් පාරවල් දෙකතුනකුත් ගහලා සපෝට් එක දුන්නා. ප්‍රින්සිපල් සර්රුත් හිනාවෙවී බලන් ඉන්නවා.

හැබැයි සිංදුව කියන්න නැගිටලා ස්ටේජ් එකට ආවෙ අර සුදු නංගි නෙමෙයි. එයා ළග ඉදගෙන හිටපු මහත කෙල්ල. උනේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව මං ෂෝටා දිහා බැලුවා. ඌත් හරියට හොල්මනකට බයවෙලා වගේ. එතකොට ඇත්ත දුෂානි සංජුලා මෙයාද..? අර නංගි මගේ අතට දුන්නෙ එයාගෙ ඇප්ලිකේෂන් එක නෙමෙයිද..? මං එයා කියලා හිතල කොමර්ස් ක්ලාස් එකට දාගත්තෙ මෙයාවද..? මගේ ප්‍රශ්න තොගයක් මගේ ඔළුවෙ කැරකෙන්න ගත්තා. ෂෝටත් හරියට බහුවර්ණ ප්‍රශ්න පත්තරේ වගේ ප්‍රශ්න හතලියක් විතර මූණෙ තියන් අර මහත කෙල්ල දිහා බලන් ඉන්නවා. ස්ටේජ් එකට ඇවිත් මගේ අතින් මයික් එක ගත්තු එයාගෙ අත වෙව්ලනවා කියලා මට දැනුනා.

"නංගි ඔයාද සංජුලා..?"

මං සැකය නැති කරගන්න ඇහුවා. "ඔව්" කියලා හෙමීට කොදුරලා එයා සිංදුව කියන්න ගත්තා.

"තරුද නිදන මහ රෑ
නිදමි මහද නිදි නෑ.................."

සංජුලාගෙ ගීතවත් හඩ ශාලාව පුරාම රැව්දෙද්දි හිනාඋන අපේ කොල්ලො ටික මියට පිම්බා වගේ නිශ්ශබ්ද උනා. ඇත්තටම කෙල්ලගෙ පෙනුමට හිනාඋන එක ගැන මටම ලැජ්ජාවක් ඇතිවුනා. එයා ඒ තරමටම දක්ෂ කෙල්ලෙක්. ඒ අතරෙ සාරංග ඇවිත් මගේ අතට කොලයක් දුන්නා.

"මචං මේ අපේ සෙක්ශන් එකේ කාජල්. ඒකිවත් ගෙන්නපං.."

මං හෙමීට කොලේ ඇරලා බැලුවා. 'නෙත්මි අහිංසා ඉද්දමල්ගොඩ' මොනව උනත් සිරා නමක්. සංජුලාගෙ සිංදුව ඉවර උනාම මං ඒ නම කතා කලා. එතකොට නැගිට්ටෙ කාජල් නෙමෙයි. අපේ රාණි මුකර්ජි. දැන්නම් මගෙයි ෂෝටගෙයි මොලේ කොලොප්පං වෙන එක හොදටම ෂුවර්. බලාගෙන යද්දි සාරංග කියපු කාජලුයි අපේ රාණියි දෙන්නම එක්කෙනෙක්. පත්තරේ විස්තරේ පස්සෙ දිග අරින්න හිතාගෙන අපි සිංදුව අහන්න සෙට් උනා.

"අම්මාවරුනේ..... අම්මාවරුනේ......
සම්මා සම්බුදු අම්මාවරුනේ............."

ඒ හඩ සංජුලාගෙ කටහඩටත් වඩා මාර ගති. එයා හරියන්නෙ කොමර්ස් වලට වඩා ආර්ට් වලට තමයි.

කොහොම හරි රැස්වීම ඉවර කරන්න උනේ මටත් සිංදුවක් කියන්න උනාට පස්සේ. ප්‍රින්සිපල් සර් මගේ නම කියලා කතා කලේ වෙනදටත් සමිතිවල වගේ සිංදුවක් අනිවාර්ය නිසා වෙන්න ඇති. මං කිව්වෙ අමරදේව මහත්තයගෙ සද තරු නිහඩයි කියන සිංදුව. පිටි පස්සෙම පේළීවල හිටපු අපේ කට්ටිය සිංදුවට තාලය සපයද්දි හැමෝම ඒකට එකතුවුණා.

"මචං උඹේ සිංදුව නම් මාර සිරා..."

විහගයා පංතියට යන ගමන් මගේ කරට අත දාලා කිව්වා. ඒත් ඒ වෙලාවෙම මගේ හිතේ තිබුණෙ සංජුලාගෙයි අර නංගිගෙයි නම් වල අවුල ගැන. මොනව උනත් උන් දෙන්නටම ලස්සනට සිංදු නම් කියන්න පුළුවන්. ඒක ඉතිං කිරි ගහට පොල්ලෙන් ගැහුවා වගේ බුදු ෂුවර්. මං ෂෝටා දිහා බැලුවා. මූත් හරියට අර අන්දරේ වගේ නිකටට අත තියාන කල්පනාව.

"මොකක්ද බං අර උන චාටර් සීන් එක..?"

මං උගේ ළගට ගිහින් හිමීට ඇහුවා.

"ඒයි රන්දු උඹලා කියපු අර රාණි මුකර්ජීද පළවෙනි සිංදුව කිව්වේ..? උඹ උපන් දිනයක් ගැනත් කිව්වේ. ඒකි නං නියම බැරල් බාගේ. ඒ වගේද අපේ අයිටම් එක, මාර කොලිටි. බෙස්ට් ෆිගර්.."

සාරංගයා හෙන සද්දෙකුත් දාගෙන පංතියට කඩාපාත් උනා. ෂෝටගෙ මූණ ඇඹුල් වෙලා. වෙච්ච සීන් එක මූට කියනවට වඩා හොදයි ඉරිදා පත්තරේට දාන එක. චාටර් අපිටම නිසා කතාව අනිත් පැත්ත ගහන එක ඇගට ගුණයි.

"නෑ බං ඊයෙ ආපු ඒ කෙල්ල අද ඇවිත් ඉන්නවා දැක්කෙ නෑ. සමහර විට ඊයෙම හැරිලා ගියාද කියලා කවුද දන්නේ.."

"අඩේ මල්ලි බොරු එපා නිකං.. නෙත්මි වගේ ලස්සන කෙල්ලෙක් වෙන එක පන්තියකටවත් ආවෙ නෑ. පුළුවන් නම් පෙන්නපං.."

සාරංග චැලේන්ජ් කරද්දිම අපේ පංතියට මිස් ආවා.

"ආ... මේ මොකද ආර්ට් එකේ ළමයි මේ පැත්තේ..?"

"සහෝදර ප්‍රේමයනේ මිස් දන්නෙ නැද්ද..?"

කියාගෙනම සාරංග මාරු උනා. හොද වෙලාවට මිස් ආවෙ. නැත්තං ඉතිං ඌ අපිව තවත් බයිට් කරනවා. කොහොම උනත් මේ කෙල්ලො දෙන්නම හම්බවෙලා මේ ගැටේ ලිහාගන්න ඕන.

"ළමයි උදේ පීරියඩ් දෙක තුනම මග ඇරුනා නේද..? කමක් නැහැ, ඔයාලා තමයි දැන් මේ ඉස්කෝලෙ ඉන්න ලොකුම ළමයි ටික. ඔයාලගෙ ඔලුවෙ ලොකු වගකීමක් තියෙනවා ඉස්කෝලෙ ගැන වගේම විභාගෙ ගැන."

මිස් කියද්දි විහග ඔළුව අතගානවා මං දැක්කා. ඌ හොයන්න ඇති ඔය කියන වගකීම කොයි හරියෙද තියෙන්නෙ කියලා.

"උසස් පෙළ පංතියෙ අවුරුද්දක්ම ගෙවිලා ඉවරයි. දැන් මේ ඉතුරු අවුරුද්දත් හොදට සැලසුම් කරලා පාඩම් කරන්න පටන්ගන්න. මං හිතන්නෙ මේ පංතියෙ කවුරුවත්ම නෑ විභාගෙ ෆේල් වෙන මට්ටමේ. ඒ නිසා ඔයාලා හැමෝම අධිෂ්ඨානෙ වෙන්න ඕනෙ සරසවි පිවිසුම. තේරුණා නේද..? දැන්ම ඉදලා කාල සටහනකට අනුව වැඩ කරන්න පටන් ගන්න. එතකොට විබාගෙ කිට්ටු වෙලා දුම් දාගෙන පාඩම් කරන්න ඕනෙ නැහැ."

අපේ..! මිස් පංතියට ආපු ගමන් දිගට හරහට දේශනේ. හැබැයි ඉතිං මිස් කියපු දේවල් සීයට සීයක් ඇත්ත. මීට වඩා උනන්දු වෙලා පාඩම් කරන්න ඕනෙ කියලා මටත් හිතුනා. අපි සෙට් එක හැමදාම හිතනවා කට්ටිය එකතුවෙලා පාඩම් කරන්න. ඒත් ඒක බාලගිරි දෝෂය වගේ තමයි.

ආර්ට් සෙක්ෂන් එකේ ඉන්න සාරංග, දිනූක, අචිනි, ජනාලි එහෙම එක වසරෙ ඉදලා අපේ පංතියෙ හිටපු කට්ටිය. කොයිතරම් මරාගත්තත් අපි අතරෙ වලි හරියට සෝඩා බෝතලේ ඇරියා වගේ තමයි. එකෙක්ට ප්‍රශ්නයක් උන වෙලාවට බොක්ක දෙන්න උනත් අනිත් කට්ටිය ඉන්නවා. අපේ පංතියෙ ඉන්න විහග, ෂෝටා, නිරෝධ සචිනි, මහේෂා සහ මම තමයි අපි දහදෙනාගෙ ඉතුරු ගැන්සිය. සෙක්ෂන් එක වෙනස් උනාට අපි තාම බුදු ෆිට්.

******************************

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:13 AM
ගෙදර ඇවිත් නාපු ගමන්ම මට යකෙක් කන්න බඩගින්නක් ආවා. මං කොහොමත් වැඩ ගොඩක් කරන්න ඔලුවෙ තියාගෙන අද ආවෙ. ඒ නිසා ඉක්මනට කාලා පිගානෙ බත් කටක් විතර ඉතුරු කරලා ඒක ගිහින් කුස්සියෙන් තිබ්බා. ඒ වෙන මොකටවත් නෙමෙයි. පිගාන හෝදන්න තියෙන කම්මැලිකමට. නැතුව පිදුරුතලාගල වගේ බත් එකක් ගිලපු මට ඔය බත් කට මහ කජ්ජක්ද..?

උදේම මිස්ගෙ දේශනාව අහපු මට ඇත්තටම හිතුනා හොදට පාඩම් කරලා කැම්පස් යන්න ඇත්නම් කියලා. ඒකට ඉතිං මුලින්ම මේ යකා නටල තියෙන පොත් මිටි පිළිවෙලකට අස් කරලා මිස් කිව්වා වගේ පාඩම් කරන්න ටයිම් ටේබල් එකක් හදාගන්න ඕනේ. ඒති ඉතිං ඔය සේරටම කලින් ගිලපු බත් එක දිරවගන්න එපැයි. මම ෆෑන් එකත් දාලා ටිකක් ඇදේ ඇලවුනා.

"ඒයි නැගිටපං බං. මොකද මේ මහ දවල් කුම්භකරණයා වගේ නිදි.."

ඇස් ඇරලා බලද්දි ෂෝටා ඇදට පැනලත් ඉවරයි. අම්මපා මේ අපතයා නිදහසේ නිදියන්නවත් දෙන්නැති හැටි.

"මොකද බං ඉස්කෝලෙදිත් වද දීලා ගෙදර ඇවිල්ලවත් ඉන්න දෙන්නැද්ද..? උඹලගෙ ගෙවල් තෙමෙනවද..?"

මං තවත් කොට්ටයක් අරන් මූණ වහන ගමන් කිව්වා.

"ඒ රන්දු නැගිටපං. මං උඹේ රාණි මුකර්ජිගෙ ෆිල්ම් එකේ විස්තර හොයාගත්තා."

ඒක ඇහුවාම නම් මගේ නිදිමත ගියා. එතකොට අම්මා පැෂන් වීදුරු දෙකක් අරන් කාමරේට ආවා. ඒ කියන්නෙ මූ අම්මා ගාවටත් ගිහින් පොත අත්සන් කරලා ඇවිත් තියෙන්නේ.

"ඔන්න පුතාට රස්නෙයි කියපු නිසා මම කූල් එකක් හදාගනෙ ආවා."

අපේ අම්මා මට වගේම මගේ යාළුවො ටිකටත් හරි ආදරෙයි.

"ඒකනේ ඇන්ටි මූ ඉතිං ආපු වෙලේ ඉදලා කරන්නේ බනින එක. ඒත් ඇන්ටි අපිට සලකනවා කියලා අපි දන්නවා."

අප්පා.! මූ එනගමන් කඩේකට රිංගලා හෙන බටර් තලියක් ගෙනත් හෝ ගාලා උලනවා. අම්මා උගේ ඔලුවත් අතගාගෙනමයි ගියේ. පොර මගේ දිහා බලලා කොලර් එක උස්ස ගත්තා.

"මේකයි බං සීන් එක. අර සුදු කෙල්ල නෙත්මියි බැරල් බාගෙ හෙවත් සංජුලයි දෙන්නම හොදම යාළුවෝ. උන් කලින් ගිහින් තියෙන්නෙ රත්නපුරේ ඉස්කෝලෙකට. උන් දෙන්නම ඒ ඉස්කෝලෙන් සමත්සත ලංකා ගායනා තරග වලටත් ගිහින් තියෙනවා. කොහොම හරි නෙත්මි එයාගෙ ෆෝම් එක භාරදීලා තියෙන්නෙ කලා අංශය කියලා දාලා. ඒත් ඒකිගෙ යාළුවට ඒක දාන්න අමතක වෙලා. ඒකි උඹ ළගට ඇවිත් කලා අංශෙට දාන්න කියලා තියෙන්නෙ එයාගෙ ෆෝම් එක නෙමෙයි යාළුවගෙ ෆෝම් එක. උඹත් ඉතිං ගුලිය කාලා ලස්සන කෙල්ලව කලා අංශෙට දාලා බැරල් බාගෙ අපේ එකට ගත්තා."

මළකෙලියයි එහෙනං ඒක තමයි මේ වැඩේ චකබ්ලාස් වෙලා තියෙන්නෙ. ඒත් මූ කොහොමද මේ විස්තරේ මේ තරම් හොදට හොයාගෙන තියෙන්නේ..

"දැන් සීන් එක හරිනේ මල්ලී.. දැන් උඹ අහන්න යන්නෙ මං මේක දැනගත්තෙ කොහොමද කියලනේ..?"

මූට නම් දිවැස් තියෙනවා. ඇග පොඩි උනාට මොලේ පොඩි නෑ.

"එහෙනං ඉතිං අගේ නොකර කියපං.."

"උඹ දන්නවනේ අපේ චූටි නැන්දගෙ දුව පවිත්‍රා. මේකිත් ඒ ලෙවල් වලට අපේ ඉස්කෝලෙට රිංගලා. එයත් ආර්ට් ක්ලාස් එකේ. මං දැන් එන ගමන් එහෙ ගියා. ඒකි මගෙන් අහනවා අපි කොහොමද නෙත්මිට සිංදු කියන්න පුළුවන් කියලා දැනගෙන එයාව ස්ටේජ් එකට ගෙන්නුවෙ කියලා."

"ඒ කියන්නෙ උඹලගෙ නංගි ඉන්නෙ නෙත්මිගෙ පංතියෙද..?"

"ඔව් බං.. කෙල්ල අඩනවලු එයාගෙ පොඩිකාලෙ ඉදලා හිටපු යාළුවව කොමර්ස් ක්ලාස් එකට දාලා කියලා. ඒ විතරක් නෙමෙයි. ඒකි කිව්වලු අර අමරදේවගෙ සිංදුව කියු අයියා තමයි ඒ වැරැද්ද කරලා තියෙන්නෙ කියලා."

මිල්ක් ෆාදර්ට ඩෝග්ස්ලා බාකිං කිව්වලු. බලපං මේ කෙල්ල මාව පාවලා දීලා තියෙන කැත විතරක්. මට වැරදිලා යාලුවව දාලා එහෙම අඩනවා නම් කොමර්ස් ක්ලාස් වලට දැම්මනං කොහොම වෙයිද..?

"උඹලගෙ නංගිත් ඒ පංතියට වැටුණු එක එළකිරි මචං. දැන් ඉතිං අපිට ඒකිගෙ නිව්ස් ගන්න පුළුවං සිං සිං ගාලා."

"අනේ පලයන් බං යන්න. උඹ නම් කියයි. මෙච්චර කාලයක් මගේ තිබ්බ ස්වෛරීභාවය දැන් ඉතිං කම්බස්. අපේ හැම මගෝඩි වැඩක්ම මේකි ගෙදර ගිහින් චූටි නැන්දා එක්ක කියයි."

කතාව නං ඇත්ත තමයි. ඒත් මට ඒකෙන් ආබාධයක් නැහැනේ. අනික මූට කුඩු වෙන්න තරම් කාඩ් එකක් තියෙන එකක්යෑ.

"ඒක නෙමෙයි බං අපි මෙහෙම හැමදාම පිස්සු නටලා හරියන්නෑ. අපි සෙට්එක එකතුවෙලා පාඩම් කරමු. අපිට සචිනිලව ගන්න බැරි උනත් අනිත් කට්ටිය හරි එයිනේ.. උඹ මොකද කියන්නේ..?"

මං පොඩි සීරියස් කතාවක් දැම්මා ෂෝටගෙ අදහස් දැනගන්න. පාඩම් කිරිල්ල කෙසේ වෙතත් අපේ කට්ටිය සෙට් කරගන්න එක නම් ඒ තරම් අමාරු වෙන්නෑ.

"ඕක ඉතිං හැමදාම ගහන බයිලාවනේ.. අපි සෙට් උනාට කවද්ද පාඩම් කලේ..?"

"ඒක නිසා තමයි ගොනෝ කිව්වෙ දැන්වත් පාඩම් කරමු කියලා.."

"හරි හරි උඹලා මොකටද ගොන්නු එක්ක පාඩම් කරන්නේ.. ඕන මගුලක් කරගනින්.. මං එන්නෑ..."

"උඹ නැතුව කොහොමද බං මගුල කරන්නේ, එතකොට ලකවුද මගේ පේජ් බොයිට ඉන්නේ..?"

ෂෝටගෙ රතු කට්ට පන්නන්න හිතාගෙන මං කිව්වා. ඌ හරිම අකමැතියි ඌ පොඩියි කොටයි කියලා කියනවට. ඒත් ෂෝටා කියන නමටනං ඌ දැන් පුරුදු වෙලා.

"අනේ පලයං පොළොස් කොට්ටෝරුවා යන්න. බලපං මං කවදා හරි බාල්කෙ එල්ලිලා හරි උස යනවා."

පොඩි එකාගෙ හිත රිද්දන්න හොද නැති නිසා මං කට වහගෙන හිටියා. කොයි තරම් තද උනත් මූ ගියේ අපේ අම්මා හවස දීපු වැලිතලප වලටයි, තේ එකටයිත් වැඩේ දීලා.

*****************************

ෂෝටා ගියාට පස්සෙ මං කාමරේ අස්කරන්න පටන්ගත්තා. පොත් මේසේ ඇදලා දාලා තිබුණ නිසා පොත් ටික පිළිවෙලකට අස් කරලා පොත් බෑග්, සපත්තු එහෙම රැක් එකේ තට්ටු වල වෙන වෙනම තිබ්බා. මගේ කාමරේ අනිත් කාමර වලට වඩා ටික්ක ලොකු නිසා ඕන දෙයක් හිතේ හැටියට එහෙමෙහෙ කරන්න ඉඩ තියෙනවා. වෙනසකටත් එක්ක ඇදත් පැත්ත මාරු කලා. අමාරුම වැඩේ තමයි ඇදුම් රැක් එක අස් කරන එක. සති ගානක් ඇදපු ඩෙනිම්, ටී ෂර්ට්, ජොක්ස්ලා තාම රැක් එකේ. හෙට නිවාඩු නිසා මේ ටික අපේ අක්කණ්ඩිට කියලා හොදලා දාගන්න ඕනේ. කිලුටු ඇදුම් සේරම ටික ගිහින් රෙදි බේසමට දාලා ආවට පස්සෙයි මෙච්චර දවසක් කාමරේ තිබුණ මගේ ජීවන ගද අඩුවෙලා ගියේ. ඇදට අළුත් බෙඩ් ෂිට් එකක් දාලා, කාමරේ අතුගාලා ඉවර වෙද්දි ලොකු කුණු ගොඩක් එකතුවෙලා තිබුණා.

"ආ.... හලෝ මොකක්ද මේ සැබෑ වෙනස..?"

අක්කා කාමරේට ආවෙ මම සේරම අස් කරලා ඉවර උනාට පස්සේ.

"මේකනේ සහෝදරී, අද ඉදලා ඔයාගෙ මල්ලි ගේමට බැස්සා. ඒකට ඉතිං පොඩි සපෝට් එකක් ඕනේ."

"මුලින්ම කියනවා මොකක්ද ඔය බැහැපු ගේම කියලා.."

"අපි මේ පාර ඒ ලෙවල් ලියන කොල්ලොනේ හලෝ.. ඒ නිසා අපි කට්ටිය කැම්පස් ගේමට බැහැලා ඉන්නේ.."

"ෂා......... අහන්නත් සතුටුයි. දැන් මොකක්ද ඕන සපෝට් එක කියන්න. මගේ මල්ලි කැම්පස් යනවා නම් මම ඕනම සපෝට් එකක් දෙන්නම්."

අක්කා ඒක කිව්වෙ බොක්කෙන්ම කියලා මං දන්නවා. මට ඉස්සර ටොකු ඇන ඇන පාඩම් කියලා දුන්නෙත් එයා. අනික අද එයා පාසල් ගුරුවරියක්. හැබැයි තාම පොඩි එකෙක් වගේ. කොටින්ම පිස්සු කෝච්චියක්.

"දැනට ඕනෙ එක උදව්වයි. හෙට නිවාඩු නිසා මගේ අර රෙදි ටික හෝදලා දාන්න පුළුවන්ද..?"

මං රෙදි ටික කියලා කිව්වෙ අක්කා ඒ දන්නැති නිසා. දැක්කනම් අහයි ඒ රෙදි කන්දට ටික කිව්වෙ ඇයි කියලා. මොනව උනත් දැන් ඒ වැඩෙත් ෂේප්. එයාෆ්‍රෙෂ්නර් බෝතලේ ගෙනත් අක්කා කාමරේ වටේටම ස්ප්‍රේ කලා.

"ඔන්න ලස්සන වෙලා විතරක් මදි. හඩු ගද යන්නත් එක්ක මේක කාමරෙන්ම තියාගන්න."

එහෙම කියලා අලුත්ම බෝතලේ මගේ අතට දීලා ගියා. මේක අක්කා ගිය සතියෙ ගෙනාපු එකද කොහෙද. එයා පව් කියලා මට හිතුනා.

ටයිම් ටේබල් හදලා පාඩම් කරන්න කිව්වට අපි කවදාවත් ඒ විදියට වෙලාවට පාඩම් කරන්නෙ නැති නිසා මං ඒ අදහස අතෑරලා දැම්මා. බොරුවට කොලේකට විතරක් සීමා උන කාල සටහන් නැතුවට පුළුවන් හැම වෙලාවකම පාඩම් කරන්න ඕනෙ. දැන් තියෙන්නෙ ගේම පටන් ගන්න එක විතරයි.

"පොඩි පුතා..... ඔයා වැඩක්ද..?"

තාත්තා එහෙම අහගෙන කාමරේට ආවා..

"ෂා... නියමයිනේ.. ඔයාටත් පිළීවෙලකට වැඩක් කරන්න හිතිලා වගේ.."

තාත්තා කාමරේ වටේම බලලා පොඩි නෝන්ඩියක් දැම්මා. මං කොච්චර පිළීවෙලවට වැඩ කලත් එයා කවදාවත්ම ඒකෙ පිළීවෙලක් දැක්කෙ නෑ. හැමදාම කිව්වෙ ඇදක්ම තමයි. හැබැයි අම්මා නං කිව්වෙ තාත්තා එහෙම කරන්නෙ තරහට නෙමෙයි මාව හදන්න කියලා. අපේ තාත්තා නං ඇත්තටම මං වගේ නෙමෙයි. මාර නීට්..

"මේක අද මට බැංකුවෙන් හම්බ උනා. ඒත් මේක ඔයාගෙ ජාතික ඇදුමෙ අනිවාර්ය අගයක් නිසා ඔයාට තමයි හොද.. ආ...."

එහෙම කියලා මගේ අතට දුන්නෙ එළකිරි වගේ ගති කැප් එකක්. ඒක දිලා තාත්තා යන්න හදලත් දොර ගාවට ගිහින් ආපහු හැරිලා බැලුවා.

"පොඩි පුතා පිස්සු නැටුවට කමක් නෑ. කොල්ලො උනාම දග නැත්තං ඒ ලෙඩක්. ඒති විබාගෙ අනාගන්න එපා. ඔයාට මොනවා හරි ඕනෙනං මට බැරිනං අම්මට හරි කියන්න. ඔයා කවදහරි මටත් වඩා ඉහළ තැනකට යනවා බලන්නයි මට ඕනේ."

තාත්තා අන්තිම ටික කිව්වෙ හරිම හැගීම්බර හඩින්. එයා බැංකුවක මැනේජර් කෙනෙක්. ඒ නිසා අපිට පොඩි කාලේ ඉදලා කිසිම දේක අඩුවක් කලේ නෑ. මං තාත්තට වඩා ඉහල තැනකට යන්න විභාගෙ හොදට පාස් වෙන්නම ඕනෙ. බැරි වුනොත් නම් එඩ්මන් හිලරි වගේ එවරස්ට් නගින්නවත් යන්න වෙනවා. මොකද අපේ තාත්තා සිරීපාදෙට වඩා ඉහළ තැනකට ගිහින් නෑ.


http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:17 AM
http://1.bp.blogspot.com/-KM3tD1nbLSc/T3NO5pgSgiI/AAAAAAAABmA/Z-JmguV8-WI/s1600/Cover-02.jpg

http://4.bp.blogspot.com/-S0i_sANV2IM/T137EDVK8aI/AAAAAAAABf4/UmAeXcqIQuU/s1600/02.png

අද සෙනසුරාදා. ඒ කියන්නෙ අපි වල බහින දවස. අපිට උදේ නමයෙ ඉදලා හවස හතර වෙනකල් නුගේගොඩ ක්ලාස්. ඊයෙ හෝදන්න දාද්දි ඉතුරු උන එකම කලිසමයි ටී ෂර්ට් එකකුයි ඇදලා මං තාත්තා දීපු කැප් එකත් දාගත්තා. අම්මගෙන් පොඩි ගානකුත් කඩාගෙන මං පාරට ආවෙ විහග එයිද බලන්න. ඌ බයිසිකලේ ඉස්කෝලෙ ආවට පන්ති යන්න එන්නෙ බස් එකේ. එදාට අපි කට්ටියම සෙට් වෙන දවස නිසා වැඩි හරියක් පන්ති යන්නෙ නැහැනේ. ඉතිං වලක් බහින්න ඒ බයිසිකලේ පට්ට වදයක්. අනික මල් මල් වනයක් වගේ තියෙන නුගේගොඩ හන්දියට ඒකෙ එනවට වැඩිය හොදයි කලිසම නැතුව පයින් යනවා. මං කල්පනා කර කර බස් ඉද්දිම බස් එකත් ඇවිත් නතර කලා කකුල් දෙක ළගම.

"රන්දු නැගිටපං බං ඉක්මනට.."

විහගයා ජනේලිකින් බෙල්ල දාලා කෑ ගහද්දි මම ෆුට් බෝඩ් එකේ එල්ලුනා. හයිලෙවල් පාරට ඇවිත් බස් එකෙන් බහිද්දිම ජනාලියි මහේෂයි ඉස්සර වෙලා යනවා දැක්කා.

"අන්න උඹේ සුනඛ අසිපත.."

මං විහගට මහේෂාව පෙන්නන ගමන් කිව්වා.

"ඒකි මොකද ජනාලිට සෙට් වෙලා. අද කිඹුල්ලු නෑ වගේ."

විහග ඇහුවෙ සචිනියි, අචිනියි ගැන. උන් දෙන්නා නිවුන්නු. මෙලෝ යකෙක්ට අදුරන්න බෑ. ඒ තරමට එක වගේ. හැබැයි පොඩි කාලෙ ඉදලම එකට ඉදලා අපිට ලාවට වගේ නෝට්. ඒත් ඈතට දැක්ක ගමන් අපිත් ලණුව කනවා. ඒ ලේවල් වලට ආවට පස්සෙ සචිනි වාණිජ තෝර ගත්තා. අචිනි කලා තෝර ගත්තා. ඒ නිසා සචිනි වැටුනෙ අපේ පන්තියට. එයා මහේෂා එක්ක ක්ලාස් යද්දි අචිනි ගියේ ජනාලි එක්ක ආර්ට් වලට.

"ඒයි ජනා.. කෝ බං අද සචීලා නැද්ද..?"

විහග ජනාලිට ළංවෙලා ඇහුවා. ඒකිගෙ මූණත් ටිකක් අප්සට් පාටයි.

"ඊයෙ හවස ක්ලාස් ඇරිලා යද්දි අචිනි බස් එකෙන් වැටිලා.."

ජනාලි හෙන දුකින් කිව්වා. ෂුවර් එකටම එහෙනං සචිනිත් ඇති කරකවලා අතෑරියා ගානට. උන් දෙන්නගෙ පුදුම බැදීමක් තිබුණෙ.

"එතකොට උඹලා දෙන්නා අද ක්ලාස් යන්නැතුව එහෙ යනවද..?"

"අද උදේ සිංහල පංතියට යන්නම ඕනෙ. දොළහට පංති ඉවර උනාම යනවා.."

මං අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ ජනාලි. අචිනි තුවාල වෙලා කිව්වම නොගිහිනුත් බෑ. මේකිගෙ කකුල කැඩිලද දන්නෙත් නෑනේ. ඒත් ඔය ප්‍රශ්නෙ දැන් අහන්න ගියොත් මුන් දෙන්නා මගේ කම්මුල ස්පර්ශ කරන්නත් බැරි නෑ.

"හරි හරි.. මුලින්ම යමු නුගේගොඩට.."

එකසිය තිස් අට බස් එකකට අත දාන ගමන් මං කිව්වා. අපි කට්ටිය නුගේගොඩ හන්දියෙන් බහිද්දි ෂෝටා නිරෝධ එක්ක බෝ ගහ යට ඉදලා අපිට අත වැනුවා.

"ආ... නංගිලා...... කෝ අපේ ටූ සිස්ටර්ස්ලා..?"

ෂෝටා ජනාලියි මහේෂයි දිහා බලලා ඇහුවා.

"අචී ඊයෙ බස් එකෙන් වැටිලලු බං.."

"එහෙනං ඒකි හන්දියෙ බාර් එක පැත්තෙ ගිහින් ටිකක් වැඩි වෙන්න ඇති.."

මුගේ වාචාල කටටත් බ්‍රේක් නෑ. ඔහේ කියවනවා. ජනාලි ෂෝටා දිහා රවලා බලපු පාර ඌ ජෝක් එකට වගේ මගේ පිටි පස්සෙ හැංගුනා.

"අපි කට්ටිය එහෙනං දවල්ට උන්ගෙ ගෙදර යං, දොළහට පංති ඉවර උනාම මෙතනට සෙට් වෙමු."

අපි කිව්වට පස්සෙ ජනාලියි මහේෂයි දෙන්නා දෙපැත්තට බෙදිලා එයාලගෙ පංති වලට ගියා. අපිට උදේ තිබුණෙ ආර්ථික විද්‍යාව පංතිය. හවස ව්‍යාපාර අධ්‍යනය නිසා ඒක මග ඇරුණට ලොකු පාඩුවක් වෙන්නෑ.

"ෂෝටා උඹේ නංගි ක්ලාස් යන්නෙ කොහෙද දන්නෑ නේද..?"

"මේ අහන ප්‍රශ්නෙ කෙලින් අහපං බං. උඹට දැන් දැනගන්න ඕන රාණි යන පංතියනෙ නේද..?"

මූටත් හැමදේම ගොනාට වගේ තේරෙන හැටි බලපංකෝ.

"අපි වෙලාවක යන්ද උඹලගෙ නෑනගෙ ගෙවල් පැත්තේ.."

මං දෙවනි ප්‍රශ්නෙත් ඇහුවෙ මුගෙන් උත්තරයක් නැති නිසා.

"උඹලා හදන්නෙ මාව ගෙදරිනුත් එළවන්නද..? උඹට දැනගන්න ඕන විස්තර මං සදුදට අහලා කියන්නම්. එතකල් ඉවසපං පපුව කියලා ඉදපං.."

අපේ කතාවට විහගයා කොරවෙලා. ඌ දන්නෑ ෂෝටගෙ නැන්දගෙ දුවගෙ ජාතක කතාව. දැන් අටටත් කිට්ටුයි. ඕක කියන්න ගියොත් අද පංති යන්න වෙන්නෑ. අපි හතර දෙනා පුරුදු විදියට තෝස පාරකුත් දාලා කොහුවල පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා ක්ලාස් එකට යන්න.

පංතියට යද්දි වෙනදා ඉන්න හරියෙ ඉඩ නෑ. බුද්ධිමතුන් බිහිවන්නෙ පසුපස පේළීවලිනි කියලා අපි කට්ටිය පිටි පස්සටම ගිහින් ඉදගත්තා. හය දෙනෙක්ට ඉද ගන්න පුලුවන් ඩෙස්ක් එකේ කොහොම හරි දහයක් ඉන්දවන්න ටික්කො ටික හෙන ගේම. මුං ගිය ආත්මෙ සැමන් ටින් කරපු එවුන්ද කොහෙද. අපිත් ඇරියෙ නෑ. බූරු ඇදවල් ටික දිග ඇරලා ටිකක් සැප පහසුවට ඉදගත්තා.

"ඔය මල්ලිලා ටිකක් ළං වෙලා ඉදගෙන මේ පොඩි මල්ලිටත් ඉඩ ටිකක් දෙන්නකෝ.."

එහෙම කියපු ටික්කා ෂෝටව අපි හිටපු පැත්තට තල්ලු කරලා දැම්මෙ උගෙ බාප්පා වගේ. කොහොම හරි හතරට පහට ගුලිවෙලා ටියුට්ටිකත් බාගෙට දිගැරගෙන ටිකක් වෙලා ඉද්දි දාඩිය ගලන්න පටන් ගත්තා.

"මචං පිට දිගේ දුන්හිද කඩං වැටෙනවා බං.."

මං විහගගෙ කනට කරලා කිව්වේ ෂෝටට ඒක කියන්න බැරි නිසා. මොකද උගේ කණ තිබුණෙ ගොඩක් පහත.

"ඔව් බං මේ ෆෑන් කට්ට වැඩ කරන්නෙ නැද්ද මන්දා.."

ඌ එහෙම කියද්දි මමත් නිකමට වගේ උඩ බැලුවා. ෆෑන් එක කැරකෙනවා නිකං මට ඕනෑවට වගේ.

"බලපං අනික් ෆෑන් ඔරේ රන් කියලා කැරකෙනවා. මූ ඒකට කැද ගහලා වගේ.."

"දාමු සර්ට චීට් එකක්.."

විහග කොලයක් කඩලා අරන් මොනවද ලියලා මට දුන්නා. 'සර් පිටිපස්සෙ පේළියෙ ෆෑන් එක කැරකෙන වේගෙට පෙති ගණන් කරන්න පුළුවං.' ඌ ලියලා තිබුණෙ ඒක. මමත් කොලේ රෝල් කරලා ඉස්සරහට යැව්වා.

විනාඩි දහයකට විතර පස්සෙ සර් චීට් එක කියෙව්වා.

"පිටි පස්ස පේළියෙ ඉන්න කවුද ෆෑන් එකේ පෙති ගණන් කරන්න හදන්නේ..?"

සර් ඒක අහද්දි මුළු ක්ලාස් එකම වගේ පිටිපස්ස හැරුණා.

"තමුසෙලා අමාරුවෙන් උඩ බලාගෙන ඕකෙ පෙති ගණන් කරන්න ඕනෙ නැහැ. ඕකෙ පෙති තුනයි තියෙන්නෙ. දැන් පාඩම අහගන්නවා.."

මුළු පංතියම හයියෙන් හිනා උනා. ෂිට්.... චාටර් ගෝනියයි. අපිත් අපිට නෙමෙයි වගේ අනිත් උන් දිහා බලලා හිනා වෙන්න ගත්තා. හැබැයි සර් එවලේම ටික්කන්ට කියලා අපි ළග තිබුණ ෆෑන් එක වැඩි කලා.

දවල් දොලහ වෙනකල්ම සාර්ව ආර්ථික ගැටලු කියලා දුන්නට පංතියෙන් එළියට එද්දි ඒ එක ගැටළුවක්වත් මටනං මතක තිබුණෙ නෑ. මගේ ඔළුවෙ තිබුණෙ වෙනමම ගැටළු ටිකක්. අපි සෙට් එක කොහුවල ඉදලා නුගේගොඩ බෝගහ ළගට ගිහින් අනිත් කට්ටිය එනකන් පොඩි කට්ටක් කෑවා. කට්ටක් කිව්වට පංති ඇරෙන වෙලාවට නුගේගොඩ ඉන්න එක කට්ටක්ම නෙමෙයි. හවස හතර පහ විතර වෙද්දි මේ හරියෙ මාර ත්‍රිල් එකක් තියෙන්නෙ. ගිය ආත්මෙ ඉදලා මේ සැපට පුරුදු එවුන් මැරිලා කාක්කො වෙලා ඉපදිලා අපේ ඔළු වලට ජරා කර කර තාම පාර දිහා බලං ඉන්නවා.

"නිරෝධ මොකද අද උඹේ ටකරම වැහිලා..?"

බල කල්පනාවක හිටපු නිරෝධගෙ පිටට තට්ටුවක් දාලා ෂෝටා අහද්දි ඌ උඩ ගියා.

"පස්සෙ කියන්නම් බං.."

ඌ ඒක කියපු විදියට ඌට දිරව ගන්න බැරි ප්‍රශ්නයක් තියෙන පාටයි.

"අපි ගොඩක් පරක්කුද..?"

ජනාලි එහෙම අහගෙන ආවෙ තනියෙම නෙමෙකි සාරංගයි දිනුකයි එක්ක. දිනුකගෙනම් මූණ දාහට අරන් නිකංවත් දෙන්න බැරි තරමට කළු වෙලා. ඒක එහෙම නොවුනනම් තමයි පුදුමෙ. මොකද මූ අචිනිගෙ සත්‍ය ප්‍රේම බ්‍රැංග රාජයනේ. ඒ සීන් එක පටන් ගත්තෙ ඒ ලෙවල් කරන්න පටන් ගත්තට පස්සේ.

"ඕවා ඔහොම තමයි මස්සිනා.. අල වගේද ගෝවා.."

කියල දිනූකයව ෂේප් කරන්න විහග බණ කියවන්න ගත්තා. මහේෂත් ආවට පස්සෙ අපි අට දෙනාම සචීලගෙ ගෙදර යන්න රෙඩි උනා. ලෙඩෙක් බලන්න යද්දි අපතයො ටික වගේ අතපය වන වන යන්න හොද නැති නිසා අපි ගෙනියන්න දෙයක් කල්පනා කලා.

"දවල්ට කාලත් නෑ බං.. කන්න තියෙන සල්ලි වලින් තමයි මොනව හරි ගන්න තියෙන්නේ.."

ෂෝටා එහෙම කියලා ඌගෙ හිගන පර්ස් එක දිගෑරියා. ඒකෙ කවමදාකවත් රුපියල් සීයකට වඩා තියෙනවා මම දැකලා නෑ.

"රයිට් එහෙනං පින්වතුන් පොඩි ආධාරයක් කරන්න බලන්න.."

මම දාගෙන හිටපු තොප්පිය ගලවලා පොඩි කලෙක්ෂන් පාරක් දාන්න යද්දි විහගයා සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.

"සද හිරු තරු පවතින තරු
ෆේල් වෙන්නෙ නෑ...
සෙන්ට්‍රල් බිමේ කොල්ලො අපි
ඒ හතරක් අපිට හිමි...
ෆේල් වෙන්නෙ නෑ...//"

ඌ ඒක කියන අතරෙ මං තොප්පිය අරන් එක එකා ළගට ගියා. දිනූකයා තදයා වගේ කෙලින්ම රුපියල් සීයෙ පටියක් දාලා ස්ටාට් එක දුන්නා. මහේෂා ජනාලි දෙන්නත් සීය ගානෙ දැම්මට අපේ අනිත් උන්ගෙන්නම් පනහකට වඩා ගන්න බැරි උනා. අපි දිහා හිනාවෙවී බල බල හිටපු ආච්චි කෙනෙක් ළගටත් මං නිකමට වගේ ගිහින් තොප්පිය දික් කලා. දත් නැති කට පුරෝලා හිනාඋන ඒ ආච්චි තංගල්ල බැංකුවෙන් විත්ඩ්‍රෝ කරලා පටස් ගාලා රුපියල් පනහක් දැම්මා.

"පිනට කැමති මේ අම්මට බුද්ධං සරණේ සරණයි.."

විහග ආච්චි ළග වටයක් කැරකිලා තවත් සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.

"එහෙම කියපු ඔය කොලුවට ධම්මං සරණේ සරණයි.."

ෂෝටා විහග ළගට ගිහින් කියද්දි අර ආච්චි ෂෝටා දිහා බලලා හිනා උනා. සමහර විට ආච්චිට ෂෝටා දකිද්දි ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන මුණුඹුරෙක් මතක් වෙන්න ඇති. කොහොම හරි සිංදුව කියලා ඉවර වෙද්දි මගේ පින්වන්ත කැප් එක ඇතුලෙ රුපියල් පන්සියයක් විතර එකතු වෙලා තිබුණා.

"මොනවද බං මේකෙන් අරගෙන යන්නේ..?"

සල්ලි ටික ගණන් කරලා මං විහගගෙන් ඇහුවා.

"කේක් බිස්කට් වගේ දෙයක් ගත්තොත් ඕක එන්න කලින් අපිම කාලා ඉවර කරයි. ජනා කෙල්ල කැමති මොනවටද බං..?"

ඌ කෙලින්ම ප්‍රශ්නෙ ජනාලිට යොමු කලා.

"කෙල්ලො කැමති මොනවද කියලා කෙල්ලන්ට වඩා හොදට දන්නෙ කොල්ලොනේ.."

ජනාලිගෙ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. එහෙනම් මේ ප්‍රශ්නෙ අහන්න හොදම කෙනා දිනුක. අචිනි කැමති ඒවා ඌ නොදැන ඉන්න විදියක් නෑනේ.

"දිනුක උඹවත් කියපංකෝ අචිනිට දෙන්න හොද දෙයක්.."

"අපි ඔය ගානට පොඩි ටෙඩි බෙයාර් කෙනෙක් අරං යන්.."

"ඔන්න බලපං සැබෑ ස්වාමිපුරුෂයන්ගේ ලක්ෂණ.."

විහග දිනුකගෙ කරට අත දාලා කියද්දි උගේ මූණෙ තිබ්බ මූඩ් එක මංචි ජින්ජර් බිස්කට් එකක් කෑවා වගේ වෙනස් උනා. කොහොමටත් කෙල්ලො ටෙඩි බෙයාර්ලට ආසයි කියලා මමත් දන්නවා. මොකද අපේ සහෝදරියගෙ කාමරෙත් හැම තැනම ටෙඩීලා. නිදියන්නෙත් තඩි වලහෙක්ව තුරුළු කරන්. ලස්සන ටෙඩියෙක් අරන් එන්න කියලා අපි මහේෂටයි ජනාලිටයි සල්ලි දීලා යැව්වා. ටික වෙලාවකින් උන් දෙන්නා ආවෙ ලස්සන රෝස පාටයි සුදු පාටයි ටෙඩියෙක් අරන්. උන්ගෙ සිලෙක්ෂන් වලට අපි කට්ටියම සැටිස්.

හන්දියෙ ඉදලා සචීලගෙ ගෙදරට බස් හෝල්ට් දෙකක් විතර දුරයි. අපි කට්ටිය පොඩි කෝප්පයක් හෝදන ගමන් ඒ දුර පයින්ම ගෑටුවා. එකහමාර විතර වෙද්දි අපි එහේ.

අපිව දැක්කා විතරයි ගේ ඉස්සරහ හිටපු සචී දුවලා ඇවිත් ජනාගෙයි මහේෂගෙයි අත්දෙකෙන් අල්ල ගත්තා. ඒකිගෙ ඇස් දෙක රතුවෙලා. ඒ කියන්නෙ දැන් ටිකකට කලින් සචී අඩලා තියෙනවා.

"කෝ බං අචිනි, එයාට ගොඩක් අමාරුද..?"

දිනුකට අහන්න තදියමේ හිටපු ප්‍රශ්නෙ ඇහුවෙ ජනාලි..

"යංකො ගෙට. එයා ඉන්නවා.."

අපි කට්ටියම සාලෙට යද්දි අචිනි සෙටියෙ වාඩිවෙලා කකුල් දෙක ස්ටූල් එකක් උඩ තියාගෙන හිටියා. එක කකුලක් විලුඹ හරියෙන් දිගටම බැන්ඩේජ් කරලා. අනිත් කකුල දනිස්ස ළග බැන්ඩේජ් කරලා. මේකි එක් අන්ඩක් නෙමෙයි අඩු දෙකම කඩාගෙන වගෙයි. මොනව උනත් අපිව දැක්ක ගමන් කෙල්ලගෙ ඇස් දෙකට කදුළු පිරුණා.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:19 AM
"ඔයාට ගොඩක් අමාරුද අචිනි..?"

එයා ළගින්ම ඉදගෙන අතකුත් අල්ලගන්න ගමන් ජනාලි ඇහුවා.

"නෑ.."

කියලා එයා ඔළුව වැනුවා. එහෙනං අඩන්නෙ මොන මගුලකටද දන්නෑ කියලා අහන්න හිතුනත් මං නිකං හිටියා.

"ආ... පුතාලා දැන්ද ආවේ..? ඒත් මෙයාලා කිව්වා අද සමහර විට යාළුවො ටික එයි කියලා.."

සචීලගෙ අම්මා ඇවිත් අපිව ආදරයෙන් පිළිගත්තා. ඉස්සරත් මුන්ගෙ උපන්දින වලට එහෙම ඇවිත් අපි කට්ටියම සචීලගෙ ගෙදර අය හොදට දන්නවා.

"ඔයාලා පංති ගිය ගමන්මනේ එන්න ඇත්තේ. මං කන්න මොනාහරි ලෑස්ති කරන්නම්.."

අපේ කට්ටියගෙ බඩවල් ගැන නොදැන වගේ ඇන්ටි කෑම ලෑස්ති කරන්න හදන්නේ. අට දෙනෙක්ට කන්න දෙන එකත් දානයක් දෙනව වගේ වැඩක් තමයි. ඒ අතරෙ ජනාලි අචිනිගෙන් කතන්දරේ අහන්න පටන්ගත්තා.

"ඊයෙ ඔයා බහිද්දිත් හොදටම වැස්සනේ ජනාලි. මමත් බස් එකෙන් බහිද්දි පාර පේන්නැති තරමට වැස්ස. මං බැස්සෙ ඇන්ටිලා දෙන්නෙක් බැස්සට පස්සෙ අන්තිමට. ඒත් මං බහිනවා දැක්කෙ නැතුව ඩ්‍රයිවර් බස් එක ඇද්දුවා. මං බහින්න ලෑස්තිවෙලා ෆුට් බෝඩ් එකේනේ හිටියේ. සෙරෙප්පුව ලිස්සලා මං එකපාරටම බිමට වැටුණා. අර ඇන්ටිලා දෙන්නා තමයි මාව ත්‍රීවිල් එකක දාගෙන ගෙදර එක්කං ආවේ.."

"ඉතිං ඔච්චර දෙයක් වෙලත් ඒ බස් කාරයා නැවැත්තුවෙ නැද්ද..?"

ෂෝටට තද වෙලා ඇහුවා.

"බස් එකේ මිනිස්සු දැකලා කෑ ගැහුවා. ඒත් ඩ්‍රයිවර් නැවැත්තුවෙ නෑ.."

"ඔය කාලකන්නි හැත්ත ඔහොම්මයි. උඹට බස් එක මතක නැද්ද..? අඩුගානෙ අංකෙවත් බලාගත්තෙ නැද්ද..?"

සාරංගත් අහන්නෙ මාර ප්‍රශ්න. ඔය වගේ මහ වැස්සට නතර නොකරන බස් එකක අංකෙ බලන්න වැටුන එකාට පුළුවන්ද..? අනික මතක තියාගන්න මේ පාරේ 138 බස් කීයක් කියලා තියෙනවද..?

අචිනි කකුල බිම තියන්න හදලා ආව් කියලා ආපහු උඩට ගත්තා. පෙන්නුවෙ නැතුවට ඒකිට ටිකක් අමාරු පාටයි.

"ඔහොම හිටපං බං අචී දගලන්නෙ නැතුව. අපි හිටියට කමක් නෑ. උඹ පහසු විදියට හිටපං.."

ඒක තවත් අප්සට් කරන්න ඕනෙ නැති නිසා මං කිව්වා. එතකොටම අපි ගත්තු ටෙඩිබෙයාව දිනුක ගෙනැල්ලා අචිනිගෙ අතට දුන්නා. දැන්නම් ඒකිගෙ මූණෙ බලබ් වැලක් එල්ලුවා වගේ පාට වැටිලා.

"අනේ හරි ෂෝක්.."

එහෙම කියපු අචිනි ටෙඩීට කිස් එකක් දුන්නෙ අපි ඉන්නකොට දිනුකට කිස් එකක් දෙන්න බැරි නිසා වෙන්න ඇති. මොනව උනත් කොල්ලා යෝජනා කරපු තෑග්ග සීයට සීයක් සාර්ථකයි කියලා මට හිතුනෙ අචිනි ඒක ආදරෙන් තුරුළු කර ගන්න විදිය දැක්කමයි.

"උඹලට කොස් කිරන්න ඕනෙ නම් අපි අහක බලාගන්නම්.."

දිනුකගෙ මූණ දිහා බලලා නිරෝධ අපහු විදියට අචිනිට ලැජ්ජ හිතිලා. ඒකිගෙ සුදු මූණ රතු වෙලා. ඒ අතරෙ සචී බීම ටේ එකක් අරගෙන ඇවිත් අපිට ඇල්ලුවා. ඊට පස්සෙ ඉතුරු උන බීම එක අචිනිගෙ අතට දීලා එයත් අචිනි ළගින්ම ඉදගත්තා. ඔහොම ළංවෙලා ඉද්දි තමයි මුන් දෙන්නගෙ ගතිය වැඩි. ඇතත්ටම ඩබල හරියට බෝනික්කො දෙන්නෙක් වගේ. හරිම ලස්සනයි.

ඒත් අර නිතර දෙවේලෙ දකින කුකුළගෙ කරමලේ සුදුයි වගේ උන්ගෙ ලස්සන අපිට ඒ තරම් ගානක් නෑ. අපිට නොදැනුනාට උන්ගෙ අගේ දිනුකට නං දැනිලා තියෙනවා.

"බලන්න රන්දු අපිට ලොකු ප්‍රශ්නයක්.."

"ඇයි බං මොකක්ද කේස් එක..?"

"අක්කි ලබන සතියෙ සමස්ත ලංකා නැටුම් තරගෙට නුවර යන්න හිටියෙ. එයා පහුගිය ටිකේම ඒකට ප්‍රැක්ටිස් කලා. අපරාදෙ දැන් ඒකටත් යන්න බැරි වෙනවා."

අචිනිටයි, සචිනිටයි පොඩි කාලෙ ඉදලම හොදට නටන්න පුළුවන්. උන් දෙන්නා එකාට එකා දෙවැනි නෑ. ඒත් සචී ඒ ලෙවල් කොමර්ස් තෝරගත්තට පස්සෙ නැටුම් තරග වලට ගියේ නෑ. ගිය අවුරුද්දෙ ඉදිරිපත් උනේ අචිනි විතරයි. එයා මීට මාස දෙකකට විතර කලින් දිස්ත්‍රික් තරග වලට ඉදිරිපත් වෙලා කොළඹ දිස්ත්‍රික්කේ පළවෙනි තැනට තේරුණා. එදත් අපි කට්ටියම මෙහෙ ඇවිත් සතුට සමරලා පොඩි බජව්වක් දාලා ගියේ.

"ඉතිං අපි කලිනුත් ඔය විදියෙ ගේම් දීලා තියෙනවනේ. අචී වෙනුවට සචී ගියා නම් වැඩේ ගොඩ.."

මං කිව්වෙ අපේ කට්ටියගෙම මූණු දිහා බලලා. අපි දහ දෙනාට රහස් රකින එක ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි.

"එහෙම බෑනේ රන්දු. අකික් පුරුදු උන නැටුම මං දන්නෑනේ. අනික අපිට ලබන සතියෙ විභාගෙතියෙනවනේ.."

සචී බයවෙලා කිව්වා.

"මේ සීන් එක තාම ඉස්කෝලෙන් දන්නෑනේ. අපි කියමු බස් එකෙන් වැටුනෙ සචී කියලා. ඉතුරු ටික ස්ටෙප් බයි ස්ටෙප් ප්ලෑන් කරමු.."

විහගත් ඕන දේකට ෆුල් සපෝට්. කොහොම හරි මේ තරගෙට සචීව යවන්න අපි හිතාගත්තා. වැඩේ ටිකක් අමාරුයි තමයි. ඒත් කොහොම හරි වැඩේ ගොඩ දාගන්න අපි කට්ටියම අතට අත දාලා ගිවිස ගත්තා. අමාරුම වැඩේ උනේ සචීලගෙ අම්මලව කැමති කරගන්න එක.

"මං නම් ඔය වැඩේට කැමති නැහැ පුතා. අනික ගුරුවරු රවට්ටලා ඔය වගේ දෙයක් කරන්න අනුබල දෙන්න අපිට කීයටවත් බෑ. අංකලගෙනුත් මට බැනුම් අහන්න වෙයි."

අපි ටොප් ගියර් එකට දාලා පාගන්න හදද්දි ඇන්ටි රිවස් එකටමයි කතාව.

"මේකනේ ඇන්ටි සචිනිටත් හොදට නටන්න පුළුවන් එකෙ එයාට නැටුම පුරුදු කරන එක විතරයි තියෙන්නේ. අනික මේ තරගෙ තියෙන්නෙ නුවර නේ. කවුරුවත් සචිනිව අදුරගන්න එකක් නෑ.. "

"එතකොට ඇන්ටි ගුරුවරුන්ව රැවටීමක් වෙන්නෙ නෑ නේ.."

"ඒ වගේම සචිනි දින්නොත් එහෙම අපේ ඉස්කෝලෙට වගේම ඇන්ටිලටත් කොයි තරම් ආඩම්බරයක්ද..?"

අපේ එකෙක් නවත්තද්දි අනිකා කියවන්න ගන්නවා. ඇන්ටිට එක වචනයක් කියන්න ඉඩ දුන්නෑ. අන්තිමට ලාවට වගේ ඇන්ටිව අපේ පැත්තට නම්ම ගන්න අපිට පුළුවන් උනා.

"අනේ මන්දා ඔයාලා කරන දෙයක් අංකල්ගෙනුත් අහලා කරන්න. හැබැයි පරිස්සමින්.."

එහෙම කියලා ඇන්ටි ගිහින් කෑම මේසෙ ලෑස්ති කලා. අපි කට්ටිය කන ගමනුත් කතා කලේ අපේ ප්ලෑන ගැන.

"එතකොට නංගි නුවර යනවා නම් මං එයා වෙනුවට එක්සෑම් එකට ලියන්න ඕනෙද..?"

අචිනි බයවෙලා වගේ ඇහුවා. ඒකි බයවෙන එක සාධාරණයි. වෙච්චර දවසක් ආර්ට් ඉගෙනගෙන එක පාරටම කොමර්ස් විභාගයක් ලියන්න උනොත් අන්තිමට කෙල්ලට ඇඩ්රසුත් නැතිවෙනවා.

"අනේ මං කොමර්ස් ගැන මුකුත් දන්නෙ නෑනේ.."

"උඹ බයවෙන්නෙපා බං. ඒකට තමයි අපි සෙට් එක ඉන්නේ. උඹට තියෙන්නෙ විභාගෙට එන එක විතරයි. ඉතුරු ටික අපි බලාගන්නම්.."

සචී කවදත් ඉගෙනගන්න දක්ෂයි. එයා වෙනුවට අචිනි විභාගෙට ඉන්නවානං හොදට ලකුණු ගන්න වෙනවා. ඒකට අචිනිට අනිවාර්‍යයෙන් කොපි කරන්න වෙනවා. නැතුව වෙන කිසිම විකල්පයක් නෑ. දැන් වැඩේට බැහැපු එකේ බොරු දාහක් කරලා හරි මේක ගොඩ දාගන්න ඕන.

"අපිට නැටුම් කරන කුමුදු මිස් නෙමෙයි මට මේක ප්‍රැක්ටිස් කලේ. එයා කලායතනයක අක්කා කෙනෙක්ව ගෙනාව මට නැටුමක් පුරුදු කරන්න. ප්‍රින්සිපල් සර්ගෙනුත් අහලා තමයි එයා ඇවිත් තියෙන්නේ."

ඒ කියන්නෙ මේ කතන්දරේ ඇතුලෙ තවත් චරිතයක් ඉන්නවා. ඇත්ත නොකිය මේක ආපහු මුල ඉදලා පුරුදු වෙන්න බෑ. අපේ සෙට් එකේ දහයයි සචීලගෙ අම්මයි තාත්තයි ඇරුනම දහතුන් වෙනියටත් බොරුව කියන්න වෙනවා. දහතුන් දෙනෙක් අතර රහසක් රකින එක මළාට කරන්න බැරි වැඩක්. අපි දහදෙනා අපිට ෂුවර් උනාට ඉතුරු අය කොහොම වෙයිද දන්නෙ කවුද.

ඔය නැටුම් පුරුදු කරන අක්කගෙ කටින් ඕක නටුම් මිස්ට යන්න බැරි නෑ. කොහොමත් ඔය ගෑනුන්ට කටවල් පරිස්සම් කරගෙන ඉන්න හරි අමාරුයි නේ. තමන් දන්න රහසක් අනිකට කියනකල් උණ ගැනිලා වගේ දගලන්නේ. අන්තිමට ඒ අක්කා ගාවට ගිහින් වැඩේ ෂේප් කරගන්න එක මහේෂායි, ජනාලියි බාරගත්තා. දැන් වැඩේ සීයට අසූවක් විතර ප්ලෑන් කරලා ඉවරයි. හෙට කලායතනයට යන වැඩේ දාගනෙ අපි කට්ටිය ගෙදර එන්න ලෑස්ති උනා. දිනූකයට ඒත් නිකං හිටියා මදි වගේ. තාම අචිනි ළගට වෙලා ඉදගෙන ඉන්නවා.

"උඹ එන්නැතුව අද බින්න බහින්නද කල්පනාව. යකෝ ඇන්ටි ඉලපත ගන්න කලින් වරෙන් යන්න. දැන් හොදටම හවස් වෙලා."

ෂෝටගෙ වැඩේ දිනූකව පල් කරන එක. අපි යන්න මිදුලට බහිද්දිත් අචිනි ඇස්වල කදුළු පුරෝගෙන. මේ කෙල්ලො හැම ඉලව්වකටම අඩන එකනේ කරන්නේ. අපි එහෙම හිතුවට දිනූකගෙ ඇස් වලත් කදුළු තියෙනවා දැක්කෙ පාරට ආවට පස්සේ. ඌට දුක ඇති ඒ තරම් අමාරුවෙන් ඉදපු කෙල්ලව දාලා එන්න සිද්ධවෙච්ච එකට. අපි පාරට එද්දි හවස හයටත් කිට්ටුයි. අපි මුලින්ම කලේ ජනාලිවයි මහේෂවයි ගෙවල් වලට යන්න බස් වලට දාපු එක. ඒක අපේ ඉස්සර ඉදල තිබ්බ පුරුද්දක්. අන්තිමට මම විහග එක්ක ඇවිත් අපේ ගේ ළගින් බහිද්දිත් කළුවර වැටිලා.

"අනේ.. අනේ.. හොදයි කොල්ලො ගෙදර එන වෙලාව.."

මිදුලෙ තිබුණ ගල් බංකුවක වාඩිවෙලා හිටපු අපේ අක්කා මාව දැක්ක ගමන් පුපුරන්න ගත්තා. මෙයත් හරියට චීනපටස් එකක් වගේ තමයි. ළගින් ගියොත් ඇහැක් නෑ.

"තමුසෙ අද කොහෙද ගියේ..?"

කිසිම ගැලවීමක් නෑ වගේ. මම පොඩි ෂේප්මන්ට් එකක් දාගන්න එයා ළගට ගියා. එතකොටයි මං දැක්කෙ අපේ අක්කා ළග තව කෙල්ලෙක් ඉන්නවා.

"බලන්න හංසි, මෙයා මට හෝදන්න කියලා පත රෙදි ගොඩකුත් දාලා පංති යනවා කියලා උදේම ගියා. දැන් එනවා මෙතන රස්තියාදු ගහලා."

එහෙනම් මෙයයි අපේ අක්කගෙ බ්‍රැකට් එක හංසි. නම අහලා තිබුණට ඔයාව අදනේ දැක්කෙ බබෝ. ඒත් මෙයා ඉස්සරහ අක්කට සෙකන්ඩ් වෙලා බැහැනේ.

"පංති තමයි හලෝ ගියේ. බොරුනං ඔය ටියුට් එක අරගෙන බලනවා.."

එහෙම කියලා මම සාක්කුවෙ දාගෙන ඉදපු ඉකෝන් ටියුට් එක එයාගෙ ඔඩොක්කුවට විසි කලා.

"බලනවා ඉතිං ඉගෙන ගන්න එවුන් ටියුට් ගෙනියන ලස්සන. සුරුට්ටුවක් වගේ රෝල් කරලා සාක්කුවෙ දාගනෙ."

එයා ආපහු ටියුට් එක මගේ පැත්තට විසි කරලා දැම්මා. අක්කයි මමයි දිගට හරහට ගේම ඉල්ලනවා. හංසි බයවෙලා අපි දිහා බලන් ඉන්නවා.

"බලන්න අක්කෙ ඔයාගෙ යාළුවා හැමදාම ඔහොම්මයි. ගෙට ගොඩවෙද්දිම බොරුවට බෙරිහන් දෙනවා.."

මං හංසි දිහාට හැරිලා කිව්වේ යාළුවෙක් ළග ඉන්නවා කියලා මතක් කරලා දෙන්නයි.

"කවුද බොරුවට බෙරිහන් දෙන්නේ..? තමුසෙ පංති ගියානං කොහොමද දවල් පාරෙ සිංදු කිය කිය තොප්පි අරන් සල්ලි එකතු කලේ..?"

චිකේයියා..! කවුරුහරි ගෝතයෙක් සීන් එක අක්කගෙ කනේ තියලා තියෙනවා. නිකං නෙමෙයි එක දහය කරලා ගින්න දීලා තියෙන්නේ. ඌ හිතුවද දන්නෑ මං පාරෙ හිගාකෑවා කියලා.

"හලෝ මේ තමුසෙගෙ ඔය රොයිටරයට කියනවා බොරු කියලා අඩු කඩාගන්නෙපා කියලා. මං පාරෙ හිගාකෑවෙ නෑ. අපේ යාළුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා. ඌව බලන්න යන්න ප්‍රසන්ට් එකට සල්ලි එකතු කලා. හැබැයි පාරෙ හිටපු එවුන්ගෙන් නෙමෙයි. අපේම යාළුවන්ගෙන්. එච්චරයි හරිද..?"

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:19 AM
තිබ්බ කේන්තියට දිගට හරහට කියවගෙන ගිය මං දෙන්නගෙ මූණවත් නොබල කාමරේට ගියා. ඇදුම් ටික ගලවලා තුවායක් ඇදගෙන බාත්රූම් එකට ගියේ අක්කට කේලම කියපු එකා ගැන හිත හිත. හැබැයි ඒ කේලමා හංසි වෙන්න බෑ. මොකද මෙයා මාව කලින් අදුනන්නෙ නෑ නේ. ඒ වගේම අද මෙයා මොකද අපේ ගේ අස්සෙ රිංගලා ඉන්නෙ කියන ප්‍රශ්නයත් මගේ ඔලුවට ආවා. මම ඇග හෝදලා කාමරේට එද්දි අම්මා තේ එකත් අතේ තියාගෙන කාමරේ.

"පොඩි පුතා පරක්කු උන නිසා අපි කලින් තේ බිව්වා. මේක බීලම ඔයා කන්න එන්න.."

මට හවසට ගෙදර ආපු ගමන් තේ එක ඕනෙමයි කියලා අපේ අම්මා දන්නවා. එයා මගේ අතට තේ එක දීලා කාමරෙන් ගියේ මගේ ඔළුවත් අතගාගෙනමයි. අම්මා යද්දි චීන පටස් එක ආපහු කාමරේට ආවා.

"මල්ලි ඔයා මගෙත් එක්ක තරහද..?"

එහෙම අහගෙන ආපු එයා කෙලින්ම මගේ ඇදෙන් ඉදගත්තා. මං ඇහුනෙ නෑ වගේ තේ එක බොන ගමන් බිත්තියෙ ගහලා තිබ්බ ටයිටැනික් නැවේ ලොකු පිංතුරෙ දිහා බලාගෙන හිටියා.

"ඔයා පරක්කු උන නිසයි මං බැන්නේ. ඔයාගෙ යාළුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා කියලා මං දන්නෑ.."

මම තාමත් පිංතූරෙ දිහා බලාගත්තු ගමන්මයි. හැබැයි දැන්නම් තේක ඉවරයි. අක්කා ඇදෙන් නැගිටලා ඇවිත් මගේ උරහිසට අත තිබ්බා.

"කවුද මල්ලි ඇක්සිඩන්ට් උන යාළුවා..? දවල්ට ඔයා එක්ක එන මල්ලිද..?"

අපේ අක්කා හදන්නෙ යස අගේට අතපය හතර තියාගෙන ඉන්න විහගයව හප්පන්න. ඌ දන්නව නම් මෙයාට නඩු දානවා.

"ඌට මුකුත් වෙලා නෑ. අචිනි ඊයෙ බස් එකෙන් වැටිලා.."

"අචිනි කිව්වේ..?"

"අචිනි කිව්වේ ටුවින්ස්ලගෙන් එක්කෙනෙක්.."

"අනේ අර ලස්සන නංගිලා නේද..? අර අපේ ගෙදර ඇවිත් තියෙන්නේ.."

"ඔව් ඔව් උන් තමයි.. දැන් යනවා හලෝ වද නොදී.. තමුසෙගෙ යාලුවා බලාගෙන ඇති.."

"එයා තව ටිකකින් අම්මලා ආවාම යයි.."

"ආ ඇත්තද..? මං හිතුවා ගෙදරින් එළවලා කියලා.."

අක්කා කාමරෙන් ගියාට පස්සෙ මං තුවාය ගලවලා සරමට බැස්සා. හෙට උදේ පංති යන වෙලාවට විහග එයි. ඒත් හෙට පංති කට් කරලා ජනාලියි මහේෂයි කලායතනයට යනවා කිව්වනේ. කොයි එකටත් උන්ගෙ සපෝට් එකට අපිත් ගියානම් හොදයි. ඔය නැට්ටුක්කාරි මොන වගේ ඩයල් එකක්ද කියලා දන්නෙත් නෑනේ. මං ටීවි එක බලන්න හිතලා සාලෙට යද්දි අක්කලා බඩල පතරංග වගේ දිග නාට්ටියක් බලනවා.

"අනේ මල්ලි මං අම්මා එක්ක කෑම ටික ලෑස්ති කරනකල් ඔයා හංසි එක්ක ටිකක් කතා කර කර ඉන්නකෝ.."

මාව දැක්ක විතරයි එහෙම කියල අපේ අක්කා වාෂ්ප උනා. මං මොන කෙහෙල්මලකටද මෙච්චර ලොකු කෙල්ලන්ට තනි රකින්නේ. එයා මේ තරම් ආසාවෙන් බලන නාට්ටිය බල බල ඉන්නෙ නැතැයි. මමත් කට වහගෙන ටීවී එක බලන්න ගත්තා.

"මල්ලි ඔයා හිතන්නෙ අක්කට ඔයා ගැන කේලම් කිව්වෙ මං කියලද..?"

"නෑ එහෙම හිතන්න ඔයා මීට ඉස්සර මාව දැකලා තිබුණෙ නෑනේ.."

"මං ඔයාට ෆොටෝ වලින් දැකලා තියෙනවා. අක්කා නිතරම ඔයා ගැන කියනවා. එයා ඔයාගෙ ඇල්බම් එකක්ම මට පෙන්නුවා."

අපේ අක්කටත් ඕන්නැති මගුලක් නෑ. හැම අටමගලයක්ම යාළුවන්ට පෙන්නනවා. ඉතිං පාරෙ තොටේ ඉන්න එවුන්ගෙන් බාගයක්ම මාව දන්නවා ඇති.

"එයාගෙ වැඩේ ඉතිං මට බනින එකනේ. ඔයාට ෆොටෝ පෙන්නලා කියන්න ඇති මේ ඉන්නේ අපේ ගෙදර එකම වසවර්ථියා කියලා."

"ඔයා එහෙම හිතුවට අක්කා ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි. කටේම තියෙන්නෙ මගේ මල්ලි කියන එක.."

"අපෝ බොරුවට මිනිස්සුන්ට ඇහෙන්න එහෙම කිව්වට. දැක්කනේ ගෙදර ඉන්නකොට මාව කන්න හදනවා.."

"ඇත්තටම ඔයාගෙ යාළුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලාද..?"

"ඇයි ඔයත් හිතන්නෙ බොරු කියනව කියලද..? මේ කෙල්ලො ඔක්කොම එකයි.."

"අක්ක කිව්ව එක ඇත්ත. ඔයාට පොඩ්ඩ ඇත්තං තරහ යනවනේ.."

මං කිව්වෙ නැද්ද අපේ අක්කා මගේ වැරදි සේරම යාළුවන්ගෙ කනේ තියලා. අක්කා ඉක්මනට කන්න දීලා මේකිව යැව්වනං ඉවරයි. මොකද දන්නෑ අද මෙයාට මේ පැත්ත මතක් උනේ.

"ඔයා මීට කලින් මෙහෙ ඇවිත් නෑ නේද..?"

"මං දවස් දෙකක් ඇවිත් තියෙනවා. ඒත් ඒ එක දවසකවත් ඔයා හිටියෙ නෑ.."

"එතකොට අද මොකද මේ රෑ වෙලා..?"

"අපේ අම්මලා අද ගාල්ලෙ මළ ගෙදරක ගියා. එද්දි රෑ වෙයි කිව්ව නිසා මං මෙහෙ ආවා.."

අක්කා කෑම ලෑස්ති කරලා කතා කරපු නිසා අපේ කඩේ නැවතුනා. කාලා කාමරේට ගිහින් පාඩම් කරන්න හැදුවට අද හතර වටේ පයින් ඇවිදලා ඇගට අමාරුයි වගේ. ඉතිං බාලගිරි දෝෂය අද නොවේ හෙට කියලා මං පොත වහලා ඇදට පැන්නා.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:20 AM
http://4.bp.blogspot.com/-xM-TYbDJvHs/T3RNGKeChyI/AAAAAAAABmM/04gwCSoEef8/s640/Cover-03.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-6u18TS9kV9Q/T137E4cZVpI/AAAAAAAABf4/beLRVlYMMpk/s1600/03.png

උදේම ලෑස්තිවෙලා එළියට බැස්සෙ පන්ති යනවද අරුන් එක්ක නැටුම් මිස් බලන්න යනවද කියලා ෂුවර් එකක් නැතුව.

"මල්ලි ඔහොම ටිකක් ඉන්න.."

ගේට්ටුව ළගට යද්දි අක්කා පස්සෙන් දුවගෙන ආවා.

"අදත් යාළුවා බලන්න යනවද..?"

"හවස් වෙලා තමයි යන්න ඉන්නේ, ඇයි..?"

"එහෙනම් මේක අතේ තියාගන්න. පරිස්සමින් යන්න.."

මගේ අතට සීයෙ කොල වගයක් දීපු අක්කා හැරිලා ගෙට ගියා. මං ගණන් කරලා බලද්දි එතන රුපියල් පන්සීයක් තිබුණා. මෙයා නං දෙයියෙක් නෙමෙයි දේවාලයක්. ඊයෙ පාරෙ සල්ලි එකතු කලා කියලා බැනලා දැන් එයාම ආධාර දෙනවා. අනේ මන්දා මෙහෙමත් කෙල්ලො. කොහොමත් මාසෙ විසි ගණන් වෙද්දි අපේ තාත්තයි අක්කයි දෙන්නම පොල් කඩන නිසා මට උනත් විදේශාධාර යහමින් ලැබෙනවා. මං සුපුරුදු විදියට හතහමාරට බස් එකේ නගිද්දි විහගයා හිටියා බස් එකේ.

"රන්දු මොකද කියන්නේ, අද පන්ති යනවද..?"

"අද එකවුන්ට්ස් බං. නොගිහිනුත් බෑ. ඒත් කම්මැලියි වගේ.."

"රයිටෝ.. එහෙනං අපිත් යං අරුන් දෙන්නා එක්ක කලායතනෙ පැත්තේ.."

මූත් ක්ලාස් කට් කරන්න දෙයියා. මං රෙඩි නං මූත් එවරෙඩි.

"උඹට ඕනෙ මහේෂාව හම්බවෙන්න නේද..?"

අපි ඉස්සර ඉදලා විහිලු කලාට මූ මහේෂාටවත් මහේෂා මූටවත් කැමති නෑ කියලා අපි හැමෝම දන්නවා. ඒත් ඒක දැන් ජොලියට උනත් රෙජිස්ටර් වෙලා. හැබැයි කෙල්ල කළු උනාට ගතිගුණ එලකිරි. ඕන දේකට ඔට්ටුයි.

"අනේ පලයං බං. ඒකිට හරියන්නෙ මේ විහග දසුන් රණසිංහ නෙමෙයි."

"එහෙනම් මොකාද..?"

"ප්‍රින්ස් කලූ.."

ඌ ඒ කිව්වෙ කලු කුමාරයා ගැන. හැබැයි ප්‍රින්ස් කලූ උනත් මහේෂාට වඩා සුදු ඇති.

"ඒකිව බදින එකාට දෙයියන්ගෙම පිහිටයි.."

"ඇයි උඹ එහෙම කියන්නේ..?"

"ඇයි බං නිකං හරි කරන්ට් ගිය වෙලාවක ඉන්න තැන හොය ගන්න බැරිවෙනවනේ.."

මූටත් හිතෙන දේවල්. අපි ඔය කොයි තරම් මහේෂාව චාටර් කලත් ඒකිගෙ මූණට මුකුත් කියන්නෑ. හැබැයි කිව්වත් ඒකි ඒ ගැන ලොකුවට හිතන්නෙත් නෑ කියලා අපි දන්නවා.

අපි දෙන්නම තුම්මුල්ල හන්දියට ගියේ ජනාලිලා එතනට එනවා කියපු නිසා. අපි යද්දිත් ඩබල ඇවිත් පාර අයිනෙ කිචි කිචි ගගා ඉන්නවා.

"ආ.. ඔය දෙන්නත් පංති යන්නැතුව මෙහෙ ආවද..?"

"උඹලා දෙන්නා නීති විරෝධී ගනුදෙනු ගැන කතා කරන්න තනියෙන් ගිහින් ගුටි කන්න වෙයි කියලා අපි දෙන්නත් ආවා.."

ජනාලිගෙ ප්‍රශ්නෙට විහග උත්තර දුන්නෙ පාරෙ ගිය තවත් කෙල්ලෙක්ට ඇහැක් ගහන ගමන්.

"දැන් උඹලා දෙන්නා මෙතනට වෙලා ඉන්නෙ කවුරු එනකන්ද..?"

"ඇයි සචී. එයානෙ අද ඉදලා නැටුම පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. ඉතිං එයා නැතුව අපි ගිහින් වැඩක් තියෙනවද..?"

"සචීව දැක්කම ඒ අක්කා උනත් හිතයි ඒ අචිනි කියලා. සචීට ටිකක් හරි ඔය නැටුම නටන්න පුළුවන් නම් අපිට මේ කතන්දරේ එයාට නොකියම කරන්න පුළුවන්."

"ඒත් බං ගිය සතිය පුරාම අචිනි කරපු ඩාන්ස් එක සචී දන්නෑනේ.."

අපි කට්ටිය කතා කර කර ඉද්දි සචීත් ආවා. දැන්ම යන්න පිටත් උනොත් තව පැය ගානකට මුකුත්ම ආමාශගත කර ගන්න වෙන්නෑ. ඒ නිසා උදේ දාන වළදලාම යන එක ශරීර සෞඛ්‍යයට හොදයි.

"උඹලා කාලද ආවේ..? මං නම් බඩගනියි බං.."

මං කියන්න කටහදපු දේ මට කලින් විහග කිව්වා. ඌටත් මට හිතෙන දේවල්මයි හිතෙන්නේ.

"අපෝ මෙයාලනම් කා කියාගත්තු ගමන්මයි.."


"නංගි මේ.. අපි මේ ලෝකෙ ඉපදිලා ඉන්නෙ මොකටද..? කන්න.. කන්න.. තමුසෙලාට ඒකවත් තේරෙන්නෑ.."

අපි කට්ටිය ඇවිදගෙන ශාන්ති විහාර් පැත්තට ආවා. ඒකෙ බෝඩ් එක දකිද්දිම අපිට හිනා ගියා. ඔය හිනාවට හේතුව මම දන්නවා. එක දවසක් අපේ කොල්ලො සෙට් එක මෙතනින් කාලා පංති ගියා. අපි යද්දි ටිකක් පරක්කු උන නිසා සචී ඇහුවා "මෙයාලා කොහෙද ගියේ.." කියලා. අපි ශාන්ති විහාර් ගියා කිව්ව ගමන්ම මේකි ඇහුවා ඒක පන්සලක්ද කියලා. එදා මුළු පංතියම ඒකිට හිනා උන එක තාම මතක ඇති.

"සචී පන්සලෙන් තෝසයක් කාලා යමු නේද..?"

මං අහද්දි ඒකි හිනාවෙන්න ගත්තා. ඒ හිනාව දකිද්දි මට අචිනිව මතක් උනා. අචිනි මෙලහකට අඩු දෙකත් උඩ තියාගෙන ඇදට වෙලා ඇති.

අපි තෝස ඕඩර් කලාම වේටර් පත පිගන් පහක් ගෙනල්ලා කාඩ් පැක් එකේ කොල බෙදනවා වගේ මේසෙට බෙදාගෙන ගියා. ඊට පස්සෙ ගෝනි වගේ තෝස ට්‍රේ එකක් ගෙනැත් මැද්දෙන් තිබ්බා. ඒ තොසේ සයිස් එක දැකපු කෙල්ලො තුන්දෙනාට කන්න කලින් බඩ පිරුණද කොහෙද..? උන් බෙදාගන්නෙ නැතුව තෝසෙ දිහා බලන් ඇඹරෙනවා.

"යකෝ මේක මේසෙ උඩින් ගෙනත් තිබ්බෙ මේක දිහා බලන් ලව් කරන්න නෙමෙයි. දාගෙන කාපං. නැත්නම් දෙවනි වතාවටත් ඕඩර් කරන්න වෙයි.."

එහෙම කියපු විහගයා තෝස දෙකක්ම උගේ පිගානට දාගත්තා. මේ පිගන් කොයි තරම් ලොකු උනත් තෝසෙ ඊටත් වඩා ලොකුයි. කොටින්ම කිව්වොත් තෝසෙ මේසෙ පුරවලා. තෝසෙ හොද්ද සැර මදි කියලා මූ තව මාළු හොදිත් ඕඩර් කලා. මේකා කන්න ගියාම අච්චාරුව වගේ හැම ගූ ගොඩක්ම දාගන්නවා.

"මොනාද බං ඔය කන විදිය. අර හොදියි, මේ හොදියි සම්බාරුයි සේරම එකට අනාගෙන.."

ඌ දිගට හරහට බැට් කරන අතරෙ මං ඇහුවා.

"ඌරන්ට මොන සෞඛ්‍යද බං.. උබලට පුළුවන්නං කාපං නැත්නම් නිකං ඉදපං.."

එහෙම කියලා ඌ ඇගට පතට නොදැනි තුන්වෙනි තෝසෙත් බෙදාගත්තා. කෙල්ලො ටික තාම පළවෙනි තෝසෙවත් කා ගන්න බැරිව අත ගානවා. මමත් හිමින් සැරේ දෙවෙනි තෝසෙත් බෙදාගත්තා. මාළු කෑල්ලක් දාගන්න බැලුවට ඒකෙ කෑලි පෙන්න තිබුණෙ නෑ.

"කෝ බං මේකෙ මාළු කෑලි හොයන්න අමුඩයක් ගහගෙන කිමිදෙන්න එපැයි.."

හිනාවෙන්න ගිය සචිනිට කෑම හිරවෙලා කැස්සක් ආවා. ජනාලි එයාගෙ පිට අතගාද්දි විහග කෑ ගැහුවා.

"ඔහොම පොඩි උන්ට ක්‍රීම් ගානවා වගේ අතගාලා හරියන්නෑ බං. මෙහෙම කරපං.."

එහෙම කියලා විහග සචීගෙ පිටට ගැහුව පාරට ඒකිගෙ ඇස් වලින් කදුළු පිටඋනා.

"විහග උඹට පිස්සුද..? උඹ මෙයාවත් ඉස්පිරිතාලෙ නතර කරන්නද හදන්නේ..? එහෙම උනොත් උඹට තමයි නුවර ගිහින් නටන්න වෙන්නේ.."

මං ඒක කිව්වම ඌට කොච්චර තද උනාද කියනව නම් ඌ වඩේත් ඕඩර් කලා. මූ නං කිඹුලා කිරිමැටි ගිලිනවා වගේ කයි. අනිත්මට අපි පස්දෙනාම වළං හෝදලා තමයි ගෙදර යන්න වෙන්නේ.

"උඹ ඔය දිගට හරහට ගිලින්නෙ අතේ සල්ලි තියාගෙනද..?"

මං ඇහුවෙ විහගගෙ කණට කරලා. කෙල්ලො ටික පලවෙනි තෝසෙ විතරයි කෑවේ. උන්ටත් බය ඇති බිල ගැන.

"කාපං බං කාපං.. බිල ගෙවන්නෙ කාලා ඉවරවෙලානේ.."

"උඹ කියන්නෙ කාලා ඉවරවෙලා දුවමු කියලද..? උඹයි මමයි විතරයි හිටියා නම් ඒක කරන්න තිබ්බා.. ඒත් මුන් ටික.."

අපි දිව්වා වගේ නෙමෙයි කෙල්ලො තුන් දෙනා දුවන්න ගත්තොත් මේක වීදි නාට්ටියක් වගේ වෙයි. අනික මහේෂා දුවගෙන යද්දි පාරෙ ඉන්න මිනිස්සු බය වෙලා දුවන්න ගනියි. මට සීන් එක මැවිලා පේන්න ගත්තා.

කොහොම හරි අපි කාලා ප්ලේන්ටි පාරකුත් ගහලා ඉවරවෙලා බිලා ඉවරවෙද්දි බිල රුපියල් හත්සිය තිහයි. බිල දැකලා ජනාලි බය වෙලා. අපි කට්ටිය පර්ස් දිග අරිද්දි විහග ප්ලේට් එකට අලුත්ම අලුත් මොණරෙක් අතෑරියා. මං ඒක අරගෙන උඩට හරවලා බැලුවෙ ඒකෙ සිංහයා ඉන්නවද කියලා දැනගන්න. ඌ හොර සල්ලි අච්චු ගහනවද කියලා දන්නෑනේ.

"මල්ලි මේවා ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදි ජනරජයේ වලංගු මුදල් නේද..?"

මූ අද පොර වෙලා. ඒක තමයි තව ටිකකින් ලෝකෙ විනාස වෙනවා වගේ අඹරගෙ ගියේ.

"උඹට කොහෙන්ද බං දාහෙ පටි. උඹ තාත්තගෙ පර්ස් එකටවත් බැස්සද..?"

මං එහෙම අහද්දි සචීළා විහගට සල්ලි දික් කරා ඌ තනියෙම බිල ගෙවපු නිසා.

"උඹලා කන්න ආවෙ අපිට ඕන නිසානේ. ඒ නිසා ඔය සල්ලි ඕනෙ නැහැ. ඕකෙන් ටිකට් ගනින්.."

අදනං විහගගෙ සැබෑ වෙනසක් වෙලා. අපි ඌට විහිළු කර කර ඇවිත් බස් එකට නැග්ගා.

"සචී ඔයා දන්නවද ඔය කලායතනය තියෙන තැන..?"

මං ඇහුවෙ අපි තදයො වගේ ආවට එකෙක්වත් පාර දන්නැති නිසා.

"දන්නෑ, ඇඩ්රස් එක තියෙනවා. අපේ අක්කි උනත් එහෙට කලින් ගිහින් තිබුණෙ නෑ. ඒ අක්කා නැටුම් උගන්වන්නේ ඉස්කෝලෙට ඇවිත්නේ.."

ඒ කියන්නෙ පස් දෙනාගෙන් කවුරුවත්ම පාර දන්නෑ. අපි එක එක්කෙනාගෙන් පාර අහගෙන අන්තමට ඔය කියපු කලායතනෙ හොයාගත්තා. 'සරස්වතී කලායතනය' කියලා බෝඩ් එකක් ගහලා තිබුණා. ඒ තැන හරිම නිස්කලංකයි. ඒ වගේම තමයි නැටුම් වලට අදින ජින්ස් එකයි බ්ලවුස් එකයි අර අගල් පහක් විතර දිග සායවලුයි ඇදගත්ත එක එක වයසෙ කෙල්ලො හැම තැනම.

"මේ දෑස මගේ පින්වන්තයි..
තේරුනේ දැන් තමයි..........."

මං විහග දිහාට හැරිලා කියද්දි ජනාලි මාව කෙනිත්තුවා. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො කොටිච්චියො වගේ නියපොතු වවාගෙන අපිව හූරං කන්න හදන හැටි.

"ඔව් බං පණ පිටින් දිව්‍යලෝකෙ ගියා වගේ. බලපං සීගිරි ලළනාවියො වගේ මුන්ගෙ ලස්සන.."

"අපෝ අපිත් ඇවිත් තියෙන්නෙ මාර ඇඹලයො දෙන්නෙක් එක්කනේ. ඔයාලා ඔහොම පැණි හල හල ඉන්න. අපි ඇතුලට ගිහින් අක්කා එක්ක කතා කරලා එන්නම්.."

එහෙම කියපු ජනාලි සචිනිවයි මහේෂවයි ඇදගෙන හෝල් එක පැත්තට ගියා.

"සීගිරි ළදුනේ ඇයි තනිවී, නිහඩව ඉන්නේ ඇයි ගොළුවී...."

විහග බංකුවක වාඩිවෙලා ඉදපු තව කෙල්ලෙක් දිහා බලාගෙන කියන්න පටන් ගත්තා. මූ තව ටිකකින් අර කෙල්ලගෙන් සෙරෙප්පු පාරක් කනවා. ඊට කලින් මං ඌවත් ඇදගෙන ජනාලිලා ගිය පැත්තට ගියා.

"බලපං බං ෆිගර් එක. පිස්සු හැදිලා ආයෙත් හැදෙනවා.. පට්ට නේ ඕයි.."

ඌ පිටිපස්ස හැරීගෙනත් අර කේලල දිහා බලන් ඉන්නවා. අපි ඇතුලට යද්දි අපේ ඩයල් තුන ගුරු මේසයක් ගාව ඉදගෙන හිටපු අක්කට කාරණේ පැහැදිලි කරනවා අපි දැක්කා. මමත් විහග එක්ක එතැනට කිට්ටු උනා.

මල ජූලියයි කිව්වලු. මේ නැටුම් ටීච හෙවත් අක්කා ඊයෙ අපේ ගෙදර ආපු හංසි. මාව දැක්කා විතරයි එයා ඉදගෙන හිටපු මුටුවෙන් නැගිට්ටුනා..

"මල්ලි ඔයා මෙහේ.........."

එයා පුදුම වෙලා වගේ අහද්දි අපේ කට්ටිය ඇලඩින්ගෙ පුදුම පහන දැක්කා වගේ ඊටත් වඩා පුදුමෙන් බලන්න ගත්තා.

"එතකොට ඊයෙ ඔයා බලන්න ගිය යාළුවා අචිනි නංගිද..?"

මෙයා ගත් කටටම ඇහුවා. දැන් තියෙන ලොකුම කේස් එක තමයි මේ රහස අපේ අක්කිට නොකියන්න මෙයාව පොරොන්දු කරගන්න එක. අපි කට්ටියම එකතුවෙලා දිගට හරහට කරුණු පැහැදිලි කලා මේ සචිනිට උගන්වන එක ගැන.

"ඔයාලා කියනදේ මට තේරෙනවා. මෙයාටත් අචිනිට වගේම හොදට නටන්න පුළුවන් කියලා ඔයාලා කිව්වනේ. ඉතිං අචිනිට කියලා දුන්න එකේ මේ නංගිට කියලා දෙන එක මට ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. ඒත ඔයාලගෙ ප්‍රින්සිපල් සර් මට මේ වැඩේ බාර දුන්නෙ ලොකු විශ්වාසයක් තියලා. අනික මාව එව්වේ කලා අංශෙ අචිනිට නැටුමක් පුරුදු කරන්න මිසක් එයාගෙ නංගිට නැටුම් පුරුදු කරන්න නෙමෙයි.."

බලාගෙන ගියාම මෙයයි අපේ අක්කයි දෙන්නම එක නැට්ටෙ දෙහි. මාර ලෝ තියෙන්නේ..

"ඉතිං මිස් ඔයා මේ තරම් ළමයින්ට නැටුම් උගන්නන එකේ අපේ සචිනිට උගන්නන එක කොහොමද වැරැද්දක් වෙන්නේ.."

විහගයා මුකුත් නොදන්න ගානට බබා ටෝකක් දැම්මා. මේකට අපේ ප්‍රින්ස් සම්බන්ධ එක තමයි තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නේ.

"මං කියන දේ ඔයාලට තේරෙන්නෑ මල්ලි. මට මේ නංගිව කලායතනයට බදවගෙන නොමිලේ උනත් උගන්නන්න පුළුවන්. මේ ප්‍රශ්නෙ වෙන එකක්නේ. මං හෙට ඉදලා ඉස්කෝලෙට ඇවිත් අචිනිට කියලා සචිනිට උගන්නන්න එපැයි. ඉතිං ඒක වංචාවක් නෙමෙයිද..?"

මේ පඩි කතා අහගෙන ඉදිද්දි මට තද උනේ හංසි එක්ක නෙමෙයි අචිනි එක්ක. මේකි එක්කො වැටෙන්න තිබුණේ ප්‍රැක්ටිස් පටන් ගන්න කලින්. එහෙම උනා නං අපිට මේ තරම් එක එකාගෙ කකුල් දෙක ළග පිණ්සෙන්ඩු වෙන්නැතුව මුල ඉදලම සචීව මෙයාට මුණගස්සන්න තිබුණා. මේ කෙල්ලත් ෆයින්ල් තරගෙකට අගටම ඇවිත් පිණුමක් ගැහුවනේ. ඒකිගෙ අඩු දෙකම නැතුව එක අණ්ඩක් කඩාගත්තා නම් බට්ටැ පැන පැන හරි සචිනිට උගන්නන්න තිබ්බා. දැන් ඉතිං වෙච්ච දේට එන සෙයියා අන්තිම තුරුම්පුවත් ගහලා බලන්න වෙනවා.

"කමක් නෑ අක්කේ. අපි මේ තරම් ප්ලෑන් කරපු එකේ අපිට තිබුණා මෙයා සචිනි නෙමෙයි කියලා ඔයාටත් බොරු කරලා මේක කරන්න. මොකද ඔයාට කොහොමත් මේ දෙන්නව වෙන් කරලා අදුනගන්න බැහැනේ. ඒත් ඔයා නැටුම් උගන්නන ගුරුවරයා. ඉතිං ඔයාට වංචා කරලා මේක කරන්න අපි කවුරුවත්ම කැමති උනේ නෑ. ඒකයි අපි ඔයා හොයාගෙනම ඇවිත් ඇත්ත කියලා මේ ගැන කෙලින්ම කතා කලේ. අනික අචිනි ගියත් සචිනි ගියත් එයාලට අනිවාර්යෙන්ම ප්ලේස් එකක් ගන්න පුළුවං. ඉතිං මේකට සචිනිවත් සහභාගි නොවුනොත් අපේ ඉස්කෝලෙට ඒ අවස්ථාව නැතිවෙනවා. අපි මේ තරම් ඔයාට බල කරන්නෙ වංචාවක චේතනාවක් මුල් කරන් නෙමෙයි. මේ තරගෙ දින්නම අපේ ඉස්කෝලෙට ලැබෙන ගෞරවේ ඇරෙන්න අපිට වෙන කිසිම පෞද්ගලික ලාභ ප්‍රයෝජනයක් නෑ.."

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:21 AM
මම දිගටම කියවගෙන යද්දි කට්ටිය කොරවෙලා වගේ මගේ මූණ දිහා බලං හිටියා. මමත් ඇරියෙ නෑ. හංසිගෙ ඇස් දිහා බලාගෙනම මං ඉතුරු ටිකත් කිව්වා.

"ඔයා හිතනවා ඇති අපි මහ බොරුකාරයෝ, වංචාකාරයෝ කියලා. කමක් නැහැ අක්කේ අපි මේ ගමන ආවේ යාළුකම, සහෝදරකම වගේම අපේ ඉස්කෝලෙ ගැනත් හිතලා. ඒකෙන් ඔයාට කරදරයක් උනානං සොරි. හැබැයි ප්ලීස් මේ ගැන අපේ අක්කට කියන්න එපා. අපි යනවා.."

එහෙම කියපු මං අපේ කට්ටිය හෝල් එක ඇතුලෙ ඉද්දිම එළියට ආවා.

"මල්ලි ඔහොම ටිකක් ඉන්න.."

හංසි මගේ පස්සෙන් එළියට ඇවිත් මාව නතර කරගත්තා.

"අක්කා කිව්වටත් වඩා ඔයා ගොඩක් හොද ළමයෙක් මල්ලි. මං අක්කට මේ ගැන වචනයක්වත් කියන්නෑ. මාව විශ්වාස කරන්න. මං හෙට ඉදලා සචිනිට ප්‍රැක්ටිස් කරන්නම්."

එයා අන්තිම ටික කියද්දි අපේ කට්ටියත් එතනට ඇවිත් අපිට වටකරගත්තා. මගේ හිතට දැනුන සතුට මං වැඩිය පෙන්නන්න ගියේ නෑ. හැබැයි අපේ කට්ටියගෙ මූණු ටික නම් ලොතරැයියෙ පළවෙනි දිනුම ඇදුනා වගේ. අපි කට්ටියම එයාට ස්තුති කරලා එන්න හදද්දි හංසිත් මගේ පස්සෙන්ම ගේට්ටුව ළගට ආවා.

"මං ඊයෙ ඔයාට කියලා එන්න බලද්දි අක්කා කිව්වා ඔයාට නින්ද ගිහින් කියලා.."

"ඔව්.. ඊයෙත් මේ වැඩ වලට ඇවිදලා මාර මහන්සියෙන් හිටියෙ අක්කේ.."

මම අර මළ පැනපු මූඩ් එක අතෑරලා එයාගෙ යාළුවගෙ මල්ලි විදියට හිනාවෙලා කිව්වා.

"මං හිතුවෙ ඔයා ඊයෙ ඔයාගෙ යාළුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා කියලා බොරුවක් කිව්වා කියලා. අද අහම්බෙන් හරි ඔයා ඒක ඇත්තක් කියලා ඔප්පු කලා.."

අනේ මන්දා හංසි තවත් කියෝනවා. මේ කෙල්ලට අද පන්ති කරන්න ඕනෙ නැද්ද මන්දා..

"අපි බොරු කියලත් නෑ. කියන්නෙත් නෑ.. අපි යනවා අක්කේ.. බායි.."

එයාට වේච් එකක් දාලා ඇවිත් මං කට්ටියට සෙට් උනා. විහග පැනපු ගමන් මගේ කරට අත දාගත්තා.

"උඹේ මාර ඇක්ටින් පාර බං.. කොහොම හරි බොක්කෙන්ම ටෝක දිලා වැඩේ බැලන්ස් කරා නේද..?"

"ඔව් ඉතිං රන්දු ආපු නිසා අපි ගොඩ ගියා. නැත්තං ඊයෙ ගහපු ප්ලෑන් සේරම ඉවරයි.."

අපේ ස්ත්‍රී පාර්ශවයෙනුත් මට නම්බුනාම එද්දි මම කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා. මොකද ඔය වැඩි වර්ණනාවට මම කැමති නැහැ.

"හරි හරි බං. දැන් ඒක ඉවරයි. අරකිට බණ දෙසලා මගේ දිවත් ගිලෙන්න එනවා බං. යං මොනව හරි බීළා ඉමු.."

අක්කා උදේ දීපු රුපියල් පන්සීය මතක්වෙලා මං කිව්වා. අපි කඩේකට සෙට් වෙලා බීම බොන අතරෙ මං හංසිව අදුරන හැටි අහගන්න මුන්ට තදියක් වෙලා.

"ඒකි අපේ අක්කගෙ යාළුවෙක්. මං අදත් එක්ක එයාව දවස් දෙකයි දැකලා තියෙන්නේ.."

කාරණේ කෙටියෙන් පහදලා මං බීම එක බොන්න ගත්තා. ඒ අතරෙ විහගගෙ ඇස්දෙක හතර වටේ කැරකෙනවා. මං හැරිලා බලද්දි අපේ පිටිපස්සෙ මේසේ ලස්සන කෙල්ලො දෙන්නෙක්.

"ඕක ඉක්මනට බීලා යමං බං.."

මූට තදියං වෙලා තියෙන්නෙ අර කෙල්ලො දෙන්නා බිල ගෙවලා යන්න හදන නිසා අපිත් පාරට එද්දි එයාලා අපිට ඉස්සර වෙලා පැද්දි පැද්දි ගියා. සෙනග අඩු හිස් බස් එකක අපි නගිද්දි ඒ දෙන්නත් ඒකටම නැග්ගෙ අපිව තඹේකටවත් මායිම් කරන්නැතුව. කොහොමත් අපි දෙන්නා ගියේ කෙල්ලො තුන්දෙනෙක්ම ඉස්සර කරගෙන.

"මචං පොඩි ෆලෝ එකක් දාමුද..? එකෙක් හරි වට්ටගන්න බැරිවෙන එකක් නෑ.."

මේවා සචිනිලට ඇහුනොත් හිතයි මමත් මූ වගේ දකින දකින කෙල්ලො පස්සෙ යනවා කියලා. මූ අහිංසක මගෙත් චරිතෙ ඝාතනය කරන්න හදන්නේ. ඒත් තාම සචීලට වැඩේ නෝන්ඩි උනේ නෑ.

"මේ ජනාලි උඹලට පුළුවන්නේ සචීවත් ඇරලගෙන යන්න. මගේ කම්පියුටරේට කෑලි වගයක් ගන්න තියෙනවා. මං රන්දු එක්ක මගින් බහිනවා.."

පුහ්..! මූට කෑලි ගන්න කම්පියුටරයක් තියෙන්න එපැයි. මේ අපතයා මාවත් ගාවලා බොරුවක් දෙසා බාලා පැණි හලන්න යන්නයි ලෑස්තිය. මොනව කලත් මූට කවද හරි දාගන්න වෙන්නෙ මේ සුදෝ සුදු මහේෂවම තමයි කියල මට හිතුණා. හැබැයි අද පංති ගියෙත් නැති එකේ අද ගෙදර ගිහින් පාඩම් කරන එක මේ යකා එක්ක අවලමේ යනවට වඩා වටිනවා. මට හිතන්න තරම් වෙලාවක් උනේ නෑ. අර කෙල්ලො දෙන්නා බහින්න හදද්දි මූ මාවත් ඇදගෙන පිටිපස්සෙ දොරෙන් බැස්සා. සැක හිතුන ජනාලි දෙපාරක්ම හැරි හැරි බලද්දි බස් එක ඇද්දුවා.

"මොන මගුලක්ද බං කරන්නේ.. උඹ වගේ එකෙක් එක්ක ආවට මට බූවල්ලෙන් තලන්න ඕනෙ. බලපං උඹඨ අපිත් එක්ක ආපු යාළුවො ටිකට වඩා කොහෙවත් යන කෑලි දෙකක් ලොකු උනා.."

මං කෑ ගහද්දි ඌ මගේ කට වැහුවෙ ඒක අරුන්ට ඇහෙයි කියලා හිතලා වෙන්න ඇති. අපි දෙන්නා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ ඉද්දි අර කෙල්ලො එතන තිබුණ කේ.එෆ්.සී එකට රිංගුවා. අනේ මන්දා මුන්ටත් බඩවල් නෙමෙයි තියෙන්නේ. දැන් අර බස් එකට නගින්න කලින් එක කඩේකට රිංගලා ආවේ. දැන් තව එකක්.

"මේ....... මේවා උඹට ලේසියෙන් වට්ටගන්න පුළුවන් කෑලි නෙමෙයි. බලපං උන් කන්නෙ ඉංශ්‍රීසි අකුරු තුනේ බුරියානි. දැන් ඉතිං උන් කාලා ඉවරවෙනකන් අපි මෙතනට වෙලා කෙල ගිල ගිල හිටන් ඉන්නද කියන්නේ.. මෙන්න මෙහෙ වරෙන් ගෙදර යන්න.."

ඒ වෙලාවෙනං මං ඇත්තටම මල පැනලා හිටියෙ. ඇයි ඉතිං මේ යකා කවදාවත් කියන දෙයක් අහන්නෙ නැහැනේ.

"මොනාද බං තව විනාඩි දෙකක් ඉවසපං.."

"උඹ හිතුවෙ උන් විනාඩි දෙකෙන් කාලා එයි කියලද..?"

මොනව උනත් මේ ගෝතයව මග දාලා යන්න බෑනේ. ඒ නිසා මම ඉවසගෙන හිටියා. අපි දෙන්නත් කේ.එෆ්.සී එකේ දොරකඩට වෙලා හිටන් හිටියෙ බුරියානි කාලා දැන් එළියට ආපු දෙන්නෙක් වගේ. හැබැයි ඉතිං උගුරට ඇගිල්ල දාලා බැලුවනම් අපි වමනෙ දාන්නේ තෝසෙ කෑලි. ඒත් කවුද ඕවා දන්නේ. මං තද වෙලා ඔරලෝසුව දිහා බැලද්දිම අර ඩබල එළියට එනවා. උන් කන්න නෙමෙයි කෑම ගෙනියන්න ඇවිත් තියෙන්නේ. උන් එළියට එද්දි දොර ළග හිටපු අපිව දැකලා ටිකක් අප්සට් ගියා කියලා මට තේරුණා.

"මචං අර ත්‍රී ක්වාටර් ගහලා ඉන්න කෑල්ල ගතිනේ..?"

"මොන ගතිද බං, ඒකි මහ සෙක්සි පාටයි.."

මං ඇත්තම කිව්වා..

"ඒකම ඇතිනේ ගතියට. බලපං ඒකි හොද සකසුරුවමට හැදිච්ච පවුලක කෙල්ලෙක්. මීටර් බාගයකින් අඩුම ගානෙ ඇදුම් පහක්වත් මහනවා ඇති.."

අපි කතා කර කර ඉද්දි ආපු එකසිය පනස් හතරෙ බස් එකක කේලො දෙන්නා නැග්ගා. වවුලගෙ මගුල්ගෙදර ගිහින් එල්ලිලා ඉන්න වෙනව වගේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති කමට මමත් විහග එක්ක බස් එකට නැග්ගා. බස් එකේ එක ළග සීට් තිබුනෙ නැති නිසා ත්‍රීක්වාටර් අයිටම් එක පිටිපස්සේ සීට් එකට කලින් සීට් එකේ ඉදගත්තා. මං අමාරුවෙන් පස්සෙ සීට් එකේ ඉදගත්තෙ චිත්‍රපටිය පැහැදිලිව බලාගන්න ඕනෙ නිසා. විහග එතනම හිටගෙන අර කෙල්ල ඉදගෙන හිටපු සීට් එකෙන් අල්ලගත්තා.

ටික දුරයක් යද්දි ආපු අනිත් කෙල්ල මෙයාට ටටා පාරක් දාලා බැස්සා. දැන් වැඩේ මාර ගති. කෙල්ල තනියෙන්, මං ඇහැක් ගහලා. විහගට සපෝට් එක දුන්නා. බම්බලපිටිය හන්දියට එද්දි විහගයා කෙල්ල ළග හිස් උන සීට් එකේ ඉදගත්තා. ඒ අස්සෙ ටිකට් ගන්න කියලා කොන්දා බෙරිහන් දෙනවා.

"බොරැල්ල එකක්.."

අර කෙල්ල සල්ලි දික් කලා. මමත් විහග එක්ක ආපු නැති ගානට හිටියා. මූ මටත් එක්ක ටිකට් ගත්තා.

"බොරැල්ල දෙකක්.."

දැන් පලකො බොරැල්ලේ. ඒ අතරෙ කෙල්ල විහගට රවනවා මං දැක්කා. මගේ ඉස්සරහ සීට් එක නිසා දර්ශන පථය ඉතා පැහැදිලියි. ටිකක් වෙලා යනකල් විහගත් සද්දයක් නෑ. අර කෙල්ලත් ඔරේ රන් කියලා බෙල්ල ඇමැට්ටි කරගෙන කවුළුවෙන් අනන්තය හොයනවා. මෙන්න බොලේ ටික වෙලාවක් යද්දි විහගයා නිදි. මේකනං සිරාවට මුගේ මරිසියක් වෙන්න ඕන. එතකොට බ්‍රේක් පාරක් ගහද්දිවත් බෙරුවට ඒ පැත්තට විසි වෙන්න පුළුවන්නේ. ඒත් තව හෝල්ට් දෙක තුනක් ගියත් මං හිතපු විදියෙ දෙයක් උනේ නෑ. හැබැයි එක පාරටම කෙල්ල වෂීම් අක්‍රම් පන්දු යවන වේගෙටත් වැඩිය වේගෙකින් විහග දෙසට හැරුණා. මමත් උන් දෙන්නා ළගට කණ හලාගෙන හිටියෙ. සීන් එක අහගන්න කියලා හිතලා..

"මේ හලෝ.."

මේකි හෙන සද්දෙට විහගට කතා කලා..

"තමුසෙ තනියෙම නිදාගන්නැතුව මේ අතත් නිදිකරගන්නවද..?"

ෂිට්..! මල නෝන්ඩියයි. මූ අත දාගෙන මොන අවලං වැඩක් කරන්න හැදුවද කියලා මං දැක්කෙ නෑ. ඒත් එක්කම මේකි පොත් ටිකත් අරගෙන නැගිටලා පස්සෙ අංශක එකසිය හැටක් විතර ගස්සලා ගිහින් ඉස්සරහ සීට් එකකින් ඉදගත්තා. විහග මූණ බෙරි කරගෙන පිටිපස්ස හැරිලා බලද්දි මං ඌත් එක්ක ආවෙ නෑ වගේ අහක බලාගත්තා. ඌට ඔහොම වෙලා මදි. ඒ අතරෙ මං දැක්කා කෙල්ල කොන්දට මොනවද කුටු කුටු ගාලා තව සල්ලි කීයක්ද දෙනවා. ඔහොම යංකෝ.. මම කොහොමත් මෙතන ප්‍රේක්ෂකයා විතරයිනේ. බස් එකත් පැය ගානක් කොට කොට ඇවිත් බොරැල්ලෙ නතර කලා. ම්හ්...... කෙල්ල බහින පාටක් නෑ. විහගටත් බහින තැන මතක නෑ වගේ ඔහේ ඉදගෙන ඉන්නවා. මේකි දිගටම කිරිබත්ගොඩටම යනවද දන්නෑ. මං විහගට තට්ටුවක් දැම්මා. ඒ අස්සෙ කොන්දා කෑගහනවා.

"බොරැල්ලට ටිකට් ගත්ත අය සේරම මෙතනින් බැහැගන්න.."

මං සීට් එකෙන් නැගිට්ටා. ඒත් මූ මෙච්චර චාටර් කාලත් තාම ලැජ්ජ නැතුව ඉදගෙන ඉන්න හැටි. කොන්දා අපි දෙන්නා දිහා හොදට බලනවා මං දැක්කා.

"බොරැල්ල මෙතනින් ඉවරයි. බහින අය ඉක්මනට බැහැගන්න."

චාටර් හැත්තෑවයි කිව්වලු. අර කෙල්ලත් පිටි පස්ස හැරිලා නක්කලේට හිනා උනා. කොන්දා අපේ බෙල්ලෙන් අල්ලලා එළියට දාන්න කලින් මං විහගව ඇදගෙන බැහැගත්තා. ඌ නිකං කසාය බීපු ගොළුවා වගේ මූණත් ඇඹුල් කරගෙන බිම බලාගනෙ ඉන්නවා.

"දැන් සනීපද උඹට..?"

"උඹත් මට පල් එක දානවනේ.."

"පල් එක නෙමෙයි ඩෝ.. උඹව එල්ලන්න ඕනෙ. උඹ අර කෙල්ලගෙ අස්සෙ අත දාගෙන මොන මගුලක්ද කරන්න ගියේ.."

මූ කෙල්ලගෙ කොහේ හරි අල්ලන්න හැදුවද දන්නෙ නෑනේ. ඇත්තටම මේක එහෙම දෙයක් කරන්න ගියානමං චාටර් උනා මදි කියලා මට හිතුනා.

"උඹ හිතන විදිහෙ ජරා වැඩක් මං කලේ නෑ බං. ජොලියට ට්‍රයි එකක් දැම්මට මං එහෙම කුපාඩියෙක් නෙමෙයි.."

"එහෙනම් අරකි මොකටද උඹට අත නිදිකරගන්න කිව්වේ. උඹ නිදි වගේ හිටියට උඹේ අත ඇහැරිලා තියෙන්න ඇත්තේ.."

"නෑ බං, මං හැදුවෙ ඒකිගෙ අතේ තිබුණු පොත් ටිකෙන් ඒකිගෙ නම බලාගන්න. මං පොතක් අල්ලද්දි කෙල්ලට ඒක දැනුනා."

"පුදුමයි ඒකි උඹට කම්මුල් ගාය හදවපු නැති එක. ඔන්න මං උඹට එකක් කියන්නම්, ආයෙනම් උඹේ ඔය ගුටිකන වැඩ වලට මං නෑ.."

ඒ චැප්ටර් එකත් එතනින් ක්ලෝස් උනා. මං සීන් එක වෙන කාටවත්ම කියලා මූව පල් කරන්න ගියේ නෑ. අපේ සෙට් එකේ ඉතුරු අට දෙනාට විතරයි කිව්වේ.

විහග එක්ක බොරැල්ල වටේ කැරකිලා මං ඌටත් බැන බැන යාන්තං හවස් වෙන්න කලිං ගෙදර ආවා. ඒ එද්දි අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම මිදුලෙ පුටු දෙකක ඉදගෙන කතාව. මාව දැක්ක විතරයි ඒක නතර උනා. සමහර විට මාතෘකාව එයාලගෙ ආදරණිය පොඩි පුතා ගැන වෙන්නැති.

"පොඩි පුතා ඔයා කාලද ඉන්නේ..?"

මම කාමරේට එද්දි අම්මත් මගේ පස්සෙන් ඇවිත්. කොයි තරම් මග දිගට කකා බිබී ආවත් දැන්නම් මගේ බඩ සතියකින් කාලා නැති ගානට ගුරු ගරු ගානවා.

"නෑ අම්මා බඩගිනියි. මං ටක් ගාලා නාලා එන්නම්. බත් බෙදලා තියන්න."

මං පුරුදු විදියට ගෙදර ආපු ගමන් බාත් රූම් එකට රිංග ගත්තා. දවස තිස්සෙම කාපු චාටර් ගෝනිය හෝදලා දාන්න හිතාගෙන මං සිංදුවකුත් කිය කිය නෑවා. එළියට එනකොට බඩගින්න ඩබල්. අම්මා කෑම එක බෙදලා මේසෙ උඩින් වහලා තිබුනට එයා පේන්න හිටියෙ නෑ. මං බත් පිගානත් අරන් අම්මා ළගට ගියා.

"අනේ අම්මා ඔයාට බැරිද මට මේක කවන්න..?"

කාලෙකින් අම්මට කියලා කවාගනන් බැරි උන නිසා මං ඇහුවා. කොහොමටත් මං අනලා කනවට වඩා ඒ බත් එකම අම්මා කවද්දි රස වැඩියි. ඒ අපේ අම්මා මට තියෙන ආදරෙත් බත් එකට දාලා අනන නිසා වෙන්නැති. අම්මා බත් කටෙන් කට අනකා කවනකල් මං එයාගෙ කකුල් දෙක ළග ඉදගෙන හිටියා. ඉස්කෝලෙදි කොයිතරම් වීරයා උනත් තාම අපේ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි පොඩි පුතා මමනේ.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:22 AM
අම්මට කියලා බත් කවා ගත්තට පස්සෙ ඇගට වගේම හිතටත් මාර ෆිට් එකක් ආවේ. මෙච්චර දවස් අද නෙමෙයි හෙට කියලා කද් දදා හිටපු පාඩම් කිරිල්ල මං හවස්වරුවෙම පටන් ගත්තා. එක දිගට පැය තුනක් විතර කාමරේට වෙලා පාඩම් කරද්දි අම්මයි අක්කයි සැරෙන් සැරේ මට බොන්න එක එක දේවල් හදන් ආවා. බලන් ගියාම පාඩම් කරන ජනතාවට පුදුම සැලකිල්ලක්නේ අපේ ගෙදර තියෙන්නේ. එයාලගෙ හිත රිද්දන්න හොද නැති නිසා මං ඒ හැම දෙයක්ම නම්බුවවත් ඉතුරු නොකර අන්තිම උගුරටම ඇදලා දැම්මා. පාඩම් කරලා ඉවර වෙද්දි මගේ මොලේට ගිය දේවල්වලට වඩා බඩට ගිය දේවල් වැඩියි.

හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න කලින් සචීට කෝල් එකක් දීලා බැලුවොත් හොදයි කියලා හිතුන නිසා මං සාලෙට ගිහින් ෆෝන් එක ඔඩොක්කුවට අරගෙන ඉදගත්තා.

"හලෝ..."

"හලෝ ඇන්ටි සචී ඉන්නවද..? මම රන්දු.."

මං මගේ ෆේමස් නමෙන්ම මාව සචීලගෙ අම්මට හදුන්වලා දුන්නා.

"ආ පොඩ්ඩක් ඉන්න පුතා.."

එහෙම කියනා ඇන්ටි සචීට කතා කරනවා මට ඇහුනා. මේකි ෆෝන් එකට දුවගෙන ආවෙ හති දාගෙන.

"කොහෙද බං හිටියේ. මොකද ඔය හති දාන්නේ..?"

"මං අත හෝදන්න දිව්වා රන්දු. ඒකයි.."

"ඇයි උඹ මැටි බෝල හද හදද හිටියේ..?"

මං එහෙම ඇහුවට කෙල්ලන්ට ගෙදර කරන්න කොයිතරම් වැඩ ඇතිද..? අම්මලා අපිට වගේ හැම දේම අතට ගෙනැත් දෙන්නෙ නැතිව ඇතිනේ.

"මං අක්කිට වින්ටොජිනෝ ගෑවා. එයා වැටුන වෙලාවෙ කොන්ද ඇනිලා.."

එදා අචිනි දැකපු වෙලාවෙ මට ඔය ටික හිතුනා. කෙල්ල අඩු දෙකම කඩාගෙන හිටපු විදියට බිම පෙරලෙන්නම වැටෙන්න ඇති. ඒකනේ එදා මෝල්ගස් ගිලලා වගේ සීරුවෙන් ඉදගෙන හිටියෙ. අපි සෙට් එක පල් කරයි කියලා අපිට කියන්නැතුව ඇති.

"අචීට තාම ගොඩක් අමාරුද..?"

"කකුල් නමන්න බෑ කියලා කෙදරි ගගා ඉන්නවා රන්දු.. පව්.."

කොහොමත් මුන් දෙන්නට දෙන්නා පුදුම ආදරෙයි. ඒ නිසා සචීට දුක ඇති.

"එයාට මේ ටිකේ ඉස්කෝලෙට එන්න බැරි වෙයි නේද..?"

"ඔව් එයාට ඇවිදින්න ආමාරුයිනේ.. මං ඔයාට පණිවිඩයක් කියන්න හිටියෙ රන්දු.."

"ඒ මොකක්ද..?"

"අපිට විබාගෙ තියෙන්නෙ ලබන සිකුරාදනේ. අක්කිට සිකුරාදා වෙද්දි ඒ තරම් සනීප වෙන පාටක් නෑ. එයාව බදාදට ආපහු බෙහෙත් දාන්න ගෙනියන්නත් ඕන. ඒ නිසා මං වෙනුවට එයාට විබාගෙ ලියන්න කියන එක පව්නේ.."

"එතකොට විබාගෙ..? උඹට මිස්ලගෙන් විසුමක් නැතිවෙයි.."

"නෑ විබාගෙ ලියන්න මම එනවා. අක්කි අමාරු තියාගෙන එන එක විතරක් නෙමෙයි. එයා කොපි කරන්න ගිහින් ප්‍රශ්නයක් උනොත්.."

සචිනි ගොඩක් හොද සහෝදරියක් වගේම ගොඩක් උත්සාහවන්ත කෙල්ලෙක් කියලා මට හිතුනා. අනික එක වංචාවක් වහන්න තව වංචාවක් කරන එ ගැන කෙල්ලගෙ හිතටත් හරි නැතුව ඇති.

"එතකොට නැටුම් තරගේ..?"

"ඒක තියෙන්නෙ සෙනසුරාදනේ.. සිකුරාදා මට එන්න පුළුවන්. මං හෙට ඉස්කෝලෙ එනවා රන්දු. ඒත් ඒ සචිනි විදියට නෙමෙයි. අචිනි විදියට. ඔයාලා හැමෝම කිව් නිසයි අපි මේකට කැමති උනේ. ඒ නිසා අපිට උදව් කරන්න රන්දු.. ප්ලීස්.. අනිත් අයටත් කියන්න.."

"ඒ ගැන කිසිදේකට බය වෙන්න එපා.. මතක ඇතිව උඹෙයි අචිනිගෙයි කරාබු දෙක මාරු කරලා දාගන්න. මෙකද අපි එකපාරටම හොයාගන්නෙ ඒකෙන්නේ. මං අපේ උන් ටිකට සීන් එක කියන්නං. හැබැයි උඹ පුරුද්දට අපේ පංතියට එන්න එපා උදේම.. හරිද..?"

"හරි හරි.. මං එහෙනම් තියන්නම්.. බුදු සරණයි..!"

"බුදු සරණයි..!"

අද දිනූක අචිනිව බලන්න ගිහින්ද කියලා අහන්න හිටියට මට ඒක මතක් උනේ ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සෙ. හෙට ඉස්කෝලෙ ගියාට පස්සෙ ඔය ගැන විස්තර දැනගන්න පුළුවන්නේ..

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:23 AM
http://1.bp.blogspot.com/-cNaaLaagVo4/T3WxZDZzqDI/AAAAAAAABmU/WBZVfN5C8Ws/s640/Cover-04.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-1BPgk5TI3wg/T137GQtipyI/AAAAAAAABf4/o1FtupuXAbw/s1600/04.png

මං උදේ පංතියට යද්දි අපේ කට්ටිය ගොඩක් ඇවිත්. හැබැයි කට්ටියගෙ මූණු වල තිබුණෙ මල පැනපු ලුක් එකක්. මං පුරුද්දට වගේ පොත් ටික මගේ ඩෙස් එක උඩට දාන්න හැදුවත් එතැන ඩෙස් එකක් තිබුනෙ නෑ.

"කෝ බං, මේකෙ තිබුණු ඩෙස් පුටු වලට මොකද උනේ..?"

"ඒක තමයි බං අපිත් මේ ආපු ගමන් බැලුවෙ. ෂුවර් එකට අලුත් එවුන් ගෙනියන්න ඇති.."

ෂෝටට තද වෙලා හිටපු හේතුව ඒකයි එහෙනං. අලුත් බැජ් එක ආවම අපේ ඩෙස් පුටු වලට ඔය ආනිසංසෙ වෙනවා කියල දන්න නිසාම අපි උන් එන්න කලින් පංතියෙ සේරම ඩෙස් බංකු, ගුරු මේස වල ලා නිල් පාට තීන්ත ගාලා පංතියෙ නමත් ගහලයි තිබුණෙ. එහෙම තියෙද්දිත් මුං ඒවා අරන් ගිහින් නංග කට්ටියව හම ගහන්න ඕන.

"වරෙන් යං අලුත් ක්ලාස් පැත්තේ. නිකං හරි උන් අරගෙන නං උන්ට කියලම ආපහු ගේන්න ඕන.."

මං එහෙම කියලා ඉස්සර වෙද්දිම අනිත් කට්ටියත් පස්සෙන් ආවා. එළියට ආවමයි තේරුනේ තේරුනේ ඩෙස් අපේ පංතියෙ විතරක් නෙමෙයි අඩු කියලා. හැම 13 වසර පන්තියකම තිබ්බ ඩෙස් පුටු අඩු වෙලා. සේරම කට්ටිය අලුත් එවුන්ගෙ මුලු ඥාතී පරම්පරාවම මතක් කර කර තම තමන්ගෙ ඩෙස් හොයනවා.

අපි දොළහ වසර කොමස් ක්ලාස් එකට යද්දි උන්ගෙ පංතියෙ ඩෙස් පුටු හරි ලස්සනට පේළියට හදලා. හැබැයි ඉස්සරහ පේළියෙ තිබුණු ඩෙස් හයම අපේ පන්තියෙ ඒවා. ඒක දැකලා මට තද උනා. ඒ ඩෙස් එකක් උඩ ඉදගෙන හිටපු කොල්ලෙක් ගාවට මං ගියා විතරයි ඌ ඩෙස් එකෙන් බිමට පැන්නා.

"මල්ලි කවුද මේ නිල් පාට තීන්ත ගාපු ඩෙස් මෙහෙට ගෙනාවේ..?"

"ගෙනාවෙ අපි.."

මූ නිකං කතා කලේ ප්‍රින්සිපල්ගෙ පුතා වගේ. මං වැදගත් විදියට මල්ලි කියලා කතා කරපුවාම මූ එනවා ඔළුවට අත හෝදන්න.

"හලෝ මේ.. තමුසෙ මේවා ගෙදර තිබිලා ගෙනාපුවා නෙමෙයිනේ. මේ අපේ ක්ලාස් එකේ ඩෙස්.."

මං උගේ කොලර් එකෙන් අල්ලලා කියද්දි විහගත් මැද්දට පැන්නා.

"මොකද ඩෝ ඔරවන්නේ..? මේවායේ 13 වසර කියලා ගහලා තියෙනවා. පේන්නෙ නැද්ද..?"

"අපිට අඩු ඩෙස් ගෙනත් පංතිය හදාගන්න කිව්වෙ අර නන්දනී මිස්.."

ඌත් ගේම අත අරින පාටක් නෑ. නන්දනී මිස් කිව්වා කියපුවාම අපි නකුට කකුල් දෙක අස්සෙ ගහගෙන යයි කියලා ඌ හිතන්න ඇති.

"නන්දනී මිස් කිව්වද අපේ පන්තිවල තියෙන ඩෙස් උඹලට ගන්න කියලා. අයිසෙ මේ, නිකං බාසාව දාන්නැතුව හොද හිතින් මේවා ගෙනත් දානවා අපේ පන්තියට.."

මගේ සද්දෙට පංතියෙ කෙල්ලො ටික බයවෙලා. එක කෙල්ලෙක් බිම බලාගෙන මගේ ළගට ඇවිත් නතර උනා.

"අයියෙ මිස් එහෙම කිව්වෙ නෑ. ඒත් අපේ පංතියට ගොඩක් ඩෙස් අඩුයි.."

"නංගි මේ පංතියෙ ඇතිනේ පරණ ළමයි. උන් එක්ක ගිහින් මේන් හෝල් එකෙන් ඔයාලට ඕන ඩෙස්, පුටු අරන් එන්න. ඒ වගේම ඔයාලගෙ යාළුවන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න කියන්න.."

මං අරූගෙ ෂර්ට් එක අතෑරලා දැම්මා. ඒ අස්සෙ විහග කෑගහනවා.

"යකෝ බලපංකො මුං අම්මගෙ අප්පගෙ බූදලේ වගේ මගේ ඩෙස් එකත් ගෙනත්.."

එතකොට අපිට හිනා ගියා. මොකද විහගගෙ ඩෙස් එක ඕන තැනක පැහැදිලිව අදුන ගන්න පුළුවන්. ඌ ඩෙස් එකේ ලස්සන සිංදුවක කොටසක් පදයක් වෙනස් කරලා ටිපෙක්ස් වලින් ලියලා තිබුණෙ මෙහෙමයි.

"ඔබද මාද විය....
මාද ඔබම විය....
ඔබ අන්සතු විය....
ඉන් මට කෙලවිය...."

මේ ගායකයො දන්නවනං මූට විරුද්ධව නඩු දානවා සිංදු හතරැස් කරනවට. විහග ඕක ලිව්වෙ ඌ ට්‍රයි කරපු කෙල්ලෙක් වෙන කොල්ලෙක් එක්ක මුකුළු කර කර ඉන්නවා දැකලා.

අපේ කට්ටිය ඩෙස් පුටු ඒ පංතියෙ හිටපු කොල්ලන්ටම කියලා අපේ පංතියට අරගෙන ගියා. උන් ඩෙස් ටිකත් උස්සගෙන පෙරහැර වගේ එන ගමන් හිතෙන් අපේ ගුණ වර්ණනා කලාද දන්නෑ.

අපිට උදේ පීරියඩ් දෙකම තිබුණෙ ගිනුම්කරණය. ඒ විෂය ඉගැන්නුවෙ ගලප්පත්ති කියලා මහ නිදිමත සර් කෙනෙක්. එයා නිදිමතේ වගේ උගන්නපු දේවල් අපිට විතරක් නෙමෙයි එයාටවත් තේරෙන්නෙ නැතුව ඇති. ඒත් අද සර් ඇවිත් ඉන්නවා දැක්කෙ නැති නිසා මං ඒ ගැන විහගගෙන් ඇහුවා.

"ඒයි ගලප්පත්ති ආවද බං..?"

ඒත් මුගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නෑ. ඒ වෙනුවට ඌ කලේ කට ඇරගෙන මගේ පිටිපස්සෙ කොරිඩෝ එක දිහා බලන් හිටපු එක. ඒ එක්කමයි ෂෝටයි, නිරෝධයයි ඩෙස් උඩින් බිමට බැස්සේ. මමත් පිටිපස්ස හැරුනෙ මුන්ගෙ සැබෑ වෙනස දැකගන්න. මළ කෙලියයි..! ගලප්පත්ති සර් පිටිපස්සේ. එයාට මං කියාපු දේ ඇහෙන්න ඇති. සර් කෙලින්ම ආවෙ මගේ ළගට.

"තමුසෙ මොකක්ද ඇහුවේ..?"

සර්ගෙ කන් ඇහීම ඉතා හොදයි වගේ. ඒත් ඉතිං මමත් ෂේප් වෙන්න ඕනනේ.

"සර්.. මං.. මේ.. මෙයාගෙන් ඇහුවේ....."

මං විහග දිහාට අත දික්කරලා ගොත ගහන්න ගත්තා. විහග මං දිහා රවාගෙන ඉන්නවා. ඌ හිතන්න ඇති මං ඌව මාට්ටු කරයි කියලා.

"කියනවා ඉතිං තමුසෙ මොනවද මෙයාගෙන් ඇහුවේ..?"

"මං ඇහුවෙ සර් ගණන් පංති ආවද කියලා.."

අපේ සෙට් එකට වගේම සර්ටත් ඒකට හිනා ගියා. එයා හොදටම දන්නවා මං පටස් ගාලා වචනෙ වෙනස් කලා කියලා. ඒත් ශබ්දය එක වගේ නිසා සර්ට බනින්නත් විදියක් නෑ.

"හරි හරි ඉදගන්නවා. මට අද උදේ වරුව දොළහ වසර පන්තියත් බලන්න තියෙනවා. තමුසෙලට විබාගෙ ළගයිනේ. පොත් බලාගන්නවා.."

"තැන්ක් යු සර්.."

ෂෝටා කෑ ගහලා කියද්දි යන්න ගිය සර් ආපහු හැරිලා පංතියට ආවා. අපි දැක්කෙ නෑ වගේ අහක බලන් ඉද්දි සර් තනියම මොනවද කුටු කුටු ගාලා හරිලා යන්න ගියා.

"මචං යන්ද ආට් ක්ලාස් එක පැත්තේ..?"

නිරෝධ ඇවිත් අහද්දියි මට මතක් උනේ සචීව. එයා උදේ ඇවිත් මොන බාල්දියක් පෙරළ ගත්තද දන්නෑ. කොයි එකටත් ආර්ට් ක්ලාස් පැත්තෙ යනවනං ෂෝටවත් එක්කං යන එක හොදයි. එතකොට නෙත්මිලගෙ පංතිය පැත්තෙන් යන්න පුළුවන්.

"ෂෝටා මෙහෙ වරෙං.. ආට් ක්ලාස් එක පැත්තෙ රවුමක් දාලා එමු.."

"යමං යමං.. එතකොට අර මිහිරි හඩින් ගී ගයන නංගිලවත් බලාගන්න පුළුවන් නේ.."

මූත් ඇගේ සයිස් එකට නෙමෙයි කතාව. වෙලාවකට විහගට හපන්. අපි කට්ටිය දොලහ වසර ආර්ට් ක්ලාස් වලට යද්දි ෂෝටගෙ, නැන්දගෙ දුවයි, අපේ රාණි මුකර්ජියි ලොකු වළදක් හෝදනවා. අපි ළගට යනකල්ම උන් දැක්කෙ නෑ.

ෂෝටගෙ නංගි ඌව දැකපු ගමන් ඇවිත් කතා කලා. මමත් ඒකිව දවසක් දෙකක් විතර දැකලා තියෙනවා වගේ මතකයි. ඒත් කතා බහ කරලා නෑ. මම නෙත්මිට පේන්නම එයා එක්ක කතා කලා.

"නංගි ඔයා මොකක්ද මට චෝදනාවක් කලා කියලා ආරංචියි.."

"අනේ අයියෙ මමනං නෙමෙයි මේ අපේ නෙ........"

කියලා කෙල්ල යාළුවා දිහා බලද්දි එයා රවනවා මං දැක්කා. රෝස මලක් වගේ ලස්සන උනාට මෙයාට රවන්නත් පුළුවන්නේ. මොනව උනත් ෂෝටගෙ නංගි යාළුවව පාවා දුන්නෙ නෑ.

"අයියෙ සංජුලාව අපේ පංතියට මාරු කරලා දෙන්නකෝ.. එයා දැන් ඉන්නෙ කොමර්ස් ක්ලාස් එකේනේ.."

"සංජුලා කිව්වේ..?"

කියලා මං කල්පනා කරන්න ගත්තා. සංජුලා ගැන මුළු සීන් එකම හොදට මතක තිබුනට මං නංගිට පේන්න පොඩි පොතක් දැම්මේ.

"අර එදා බර්ත් ඩේ එක කියලා අයියා සිංදුවක් කියන්න ස්ටේජ් එකට ගෙන්නුවෙ."

"ආ.... හරි දැන් මතක් උනා.."

මේක මං හිතලා කරපු වැඩක් කියලා දන්නවනං මුං මාව හම ගහයි. හැබැයි ෂෝටා ඒ කතාව නංගිට කියලා නැතුව ඇති. ඌ පොඩි උනාට හොද එකා. කොහොමහරි ඒ වැඩේ කරලා දෙන්න පොරොන්දු වෙලා මං ෂෝටා එක්ක එළියට ආවා. අරකි නිකංවත් මගේ දිහා බලලා හිනා උනේ නෑ. ආඩම්බර කෙල්ල.

ඊළගට අපි අචීලගෙ පංතිය පැත්තට යද්දි අනිත් දොලහ වසර පන්තියෙ සාරංගයි දිනූකයි හිටියා. මුන් දෙන්නා මොනවද මේක අස්සෙ කරන්නේ.. අපිත් ඒ පංතියට රිංගුවා. දිනූකනං ඩෙස් එකකට හේත්තු වෙලා බලං ඉන්නවා. සාරංගයා ඉනටත් අත්දෙක තියාගෙන කෙල්ලෙක් දිහා බලන් කෑගහනවා.

"ඔහොම බෑ, හයියෙන් කියනවා.."

"තිහයි, තිස් එකයි, තිස් දෙකයි.."

කෙල්ලත් බිත්තිය ළග මොනවද කර කර ගණන් කරනවා. මූ උදේම කෙල්ලට රැග් එක දීලද කොහෙද..?

"මොනාද බං අර අරූ කෙල්ලෙක්ට කියලා ගණන් කරවන්නේ..?"

කරන දේ පැහැදිලි නැති නිසා මං දිනූකගෙන් ඇහුවා. ඒ අතරෙත් අර කෙල්ල ගණන් කර කර අඩිය අඩිය ඉස්සරහට යනවා.

"මූ කෙල්ලට කියලා බිත්ති හතරෙ දිග මනින්න කියලා.."

"දිග මනින්නේ මොකෙන්ද..?"

"ඇයි උඹට පේන්නැද්ද ඒකිගෙ අතේ තියෙන දේ. මූ ඒකිට පුංචි ඉරේසර් කෑල්ලක් දුන්නා ඒකෙන් ගණන් කර කර බිත්තිය මනින්න කියලා.."

"පව් බං මිස්ට කරදර එහෙම ආවොත් උඹලට සොරි තමයි.."

මං කිව්වෙ අපේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් ගැන. එයාගෙ නම කරදන. හැබැයි සර් ළමයි හැමෝටම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කරදරයක්. හොස්ස ළගින් මැස්සා යන්න බෑ. ඉතිං හැමෝම කරදන වෙනුවට කිව්වෙ කරදර කියලා.

"පනස් නමයයි, හැටයි...."

කෙල්ල දිගටම ගනිනවා. මට ඒකි ගැන දුක හිතුනා. හරි අහිංසක පාට කෙල්ලෙක්. මං සාරංගට ඇහැක් ගහලා ඒ ළමයට කතා කලා.

"නංගි මේ..."

ඒක ඇහුන ගමන් කෙල්ල ගණන් කකරන එක නතර කරලා මං දිහාට හැරුණා. එයාගෙ ඇස් දෙක කදුළු වලින් පිරිලා තියෙනවා දකිද්දි මට සාරංග එක්ක තරහත් ආවා.

"ඔය ඇති නංගි, ඔයා ඉදගන්න.."

ඒකි මගේ මූණයි සාරංගගෙ මූණයි දිහා මාරුවෙන් මාරුවට බලනවා. එතකොටම එළියෙ හිටපු විහග විසිල් පාරක් ගැහුවා. අපිට පංතියෙන් එළියට පනින්න උනේ නෑ ආර්ට් සෙක්ෂන් එක භාර් සර් පංතියට ආවා.

"ඔය ළමයි ඇයි මෙහේ..?"

එහෙම අහපු සර් ඊළගට හැරුනෙ අර කෙල්ල දිහාට. මේකිට ඉදගන්න කියලා සිංහල භාශාවෙන් කියලත් තාම හිටගෙන. දැන්නං අපි කට්ටිය ඉවරම තමයි.

"ඇයි දුව ඔයා හිටගෙන..? ඇයි මේ ඇස්වල කදුළු..?"

සර්ගෙ ප්‍රශ්න වලට කෙල්ලගෙන් උත්තර නෑ. ඊළගට සර් අපේ පැත්තට හැරුණා.

"මට ඇත්ත කියන්න හේෂාන්.. මෙතන මොකක්ද සිද්ධ උනේ..?"

හැම මගුලම අහන්නෙ මගෙන්. මෙතන සිද්ධ වුන දේ මමත් අහගත්තෙ දිනූකගෙන්. අන්තිමට වැඩේ ෂේප් කරන්න ගිය මාවයි අල්ලගත්තේ. ඒත් මං උත්තරයක් දනේන කලින් අර කෙල්ල කතා කලා.

"සර් මගේ ඔළුව රිදෙනවා. මං මේ අයියලගෙන් පැනඩෝල් දෙකක් ගන්න තැනක් ඇහුවා.."

කෙල්ලගෙ උත්තරේට අපි කට්ටිය හොල්මන් උනා. එයා එහෙම නොකිව්වනං අද අපිට වෙන දේ අපිවත් දන්නෑ. මොනව උනත් කෙල්ල ග්‍රේට්.

"මෙයාට ෆස්ට්ඒඩ් බොක්ස් එකෙන් පැනඩෝල් දෙකක් ගෙනත් දෙන්න. ඔයාලා ගොඩක් හොද ළමයි. ඔය වගේ සැරෙන් සැරේ ඇවිත් මේ පංති ගැනත් හොයලා බලන්න.."

අපි කර කර හිටපු වැවේ ගැන නොදන්න සර් අපේ නම් වලට ලකුණුත් දාලා පන්තියෙන් ගියා.

"තෑන්ක්ස් නංගි, තැන්ක් යූ වෙරි මච්.."

මං අර නංගි දිහා බලලා එහෙම කියද්දි එයා හිනාවෙලා ගිහින් ඉදගත්තා. දැන් තත්පර ගානකට කලින් අඩන්න ගිය කෙල්ල ඒපාර හිනාවෙනවා. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො ජාතිය තේරුම් ගන්න ලෝකෙ මවපු මහ බබාටවත් බැරිව ඇති.

අපි නැටුම් ශාලාව පැත්තට යද්දි ඒකෙ එක පැත්තක කුමුදු මිස් නංගිලා කට්ටියකට උගන්නනවා දැක්ක නිසා අපි අනිත් පැත්තට ගියා. එතන අචිනි හෙවත් අපේ සචිනි, හංසි අක්කගෙන් නැටුම් පුරුදු වෙනවා. අපි ටිකක් ලංවෙලා සචිනි නටන දිහා බලන් හිටියා. ඒකි තාලෙට අඩි තිය තියා ගිනි සිළුවක් වගේ නටන හැටි දැක්කම ඇත්තටම ආස හිතුනා. අපි කට්ටිය කට්ටියට ඒක දකිද්දි හිතුනා සචී සෙනසුරාදා තරගෙන් කොහොම හරි දිනයි කියලා. සචීට සමහර අඩි කියලා දෙන්න හංසි ඉස්සරහට ඇවිත් නැටුවා. බලන් යද්දි ඒකිටත් මරු පහට නටන්න පුළුවන් නේ. අපේ අක්කටත් ඉන්නෙ මාර යාළුවො තමයි. ඒ දෙන්නා අපිව දැක්කෙ නැති නිසා අපි ෂේප් එකේ එතනින් මාරු උනා.

අපි පංතියට ඇවිත් කතා කර කර හිටියට ගුරුවරු කවුරුත් උගන්නන්න එන පාටක් තිබුණෙ නෑ. අපිත් ඒ ලැබුණු නිදහස උපරිමේට භුක්ති වින්දා. සාරංගලත් අපේ පංතියට ආවම කතා උනේ අපිට විභාගෙ සිකුරාදා නිසා හෙටයි අනිද්දයි ගෙදර ඉදලා පාඩම් කරන්න. ඉස්කෝලෙ ආවත් අපි කලේ පිස්සු නටපු එක විතරනේ.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:25 AM
"ඔන්න උඹලා මේ දවස් වල එන්නෙ නැත්තං මං වැඩේ සිකුරාදට දාගන්නම්.."

සාරංග එහෙම කිව්වට ඌ කියපු වැඩේ මොකක්ද කියලා අපි දැනගෙන හිටියෙ නෑ.

"සිකුරාදා පිස්සු කරන්න බෑ බං, එදාට විභාගෙනේ.."

"මේක එහෙම වැඩක් නෙමෙයි බං. මං අළුත් එවුන් කට්ටියට කිව්වා කේක් ගේන්න කියලා. උන් ෂුවර් එකට ගෙනෙකි. මං කියන්නං සිකුරාදා ගේන්න කියලා."

සාරංගයා නම් අළුත් එවුන්ව හොදට බයිට් කරනවා. ඒත් අපේ සෙක්ෂන් එකේ කට්ටියට රැග් කරන්න කවුරුවත් ගියේ නෑ. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් මං සංජුලාව ආර්ට් ක්ලාස් එකට මාරු කරන වැඩේ නන්දනී මිස්ට කියලා කලා. නැත්තං අර කෙල්ලො දෙතුන් දෙනාම එකතු වෙලා අපේ අම්මට පීනසේ හදවනවා. ගෙදර යන්න කලින් අපි සචීව බලන්න නැටුම් ශාලාව පැත්තෙ යද්දි හංසි මාව දැකලා ලා හිනා පාරක් දාලා ගියා. අපි දවස් දෙකක් එන්නෑ කිව්වම සචීගෙ මූණ ඇඹුල් උනා. අපි ගෙදර ඉදන් පාඩම් කලාට කෙල්ල අක්කා වෙනුවෙන් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න එපැයි.

"උඹ කිසි දේකට බය නැතුව ප්‍රැක්ටිස් කරපං. අපි උඹටත් එක්ක පාඩම් කරන්නම්. පුළුවන් උනොත් අචීව බලන්න අපි එන්නම්.."

විහග සචී ගාවට ගිහින් කියද්දිත් කෙල්ලගෙ මූණ හරි නෑ වගේ.

"කමක් නෑ, ඔයාලා එහෙනම් හොදට පාඩම් කරන්නකෝ.."

කෙල්ල ඒක නං කිව්වෙ දුකෙන් වගේ. අපිට කියන්න බැරි අවුලක් තියෙනවද දන්නෙත් නෑ. ඒත ඔය ගෑණු ළමයි ලේසියෙන් හිතේ තියෙන දේවල් කියන ජාතියෙ අය නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ ඇරිලා මං විහග එක්ක පාරට යද්දි නිරෝධ මගේ ළගට දුවගෙන ආවා. විහග ඒක වැඩිය ගණන් ගන්නෙ නැතුව උගේ බයික් එක අරන් එන්න කොමියුනිකේෂන් එක පැත්තට ගියා.

"රන්දු මං අනිද්දා රෑට උඹ එක්ක පාඩම් කරන්න එහෙ එන්නද..?"

නිරෝධගෙ මූණ හැටියට ඌ එන්නෙ පාඩම් කරන්න විතරක් වෙන්න බෑ.

"කිසි අවුලක් නෑ වරෙං.. මටත් තනියෙම පාඩම් කරන්න කම්මැලියි.."

"හැබැයි විහගට කියන්න එපා බං.. මට උඹත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්නත් ඕන.."

කොහොමටත් කොල්ලා කියාගන්න බැරි දෙයක් හිතේ තියන් දුක් විදිනවා කියලා මට හිතුනෙ අද ඊයෙ නෙමෙයි. මේ රන්දුත් ඉතිං යාළුවන්ට ඕන සපෝට් එකක් දෙන්න එවරෙඩි.

"ඕකේ මචං.. එනවා නම් පරක්කු වෙන්නැතුව වරෙං.."

එහෙම කියලා මං විහග එක්ක ගෙදර ආවා.

ගෙදර හිටපු දවස් දෙකට මං පහුගිය මාස දෙක තුනටම වඩා වැඩියෙන් පාඩම් කලා. අපේ අම්මලා මේ දවස්වල ටීවී එක උනත් දැම්මෙ ප්‍රවෘත්ති බලන්න විතරයි. අපේ අක්කත් සැරෙන් සැරේට බෙල්ල දාලා බැලුවෙ මං ඇත්තටම පාඩම් කරනවද නැත්නම් නිදිද කියලා බලන්න වගේ. බදාදා හවස් වෙද්දි මං නාලා කාමරේ එහෙම පිළිවෙලකට අස් කරලා තිබ්බෙ නිරෝධ පාඩම් කරන්න එනවා කියපු නිසා. ඌ අපේ ගෙදරට ආවෙ හවස පහට විතර.

"මං හිතුවා උඹ කලින් එයි කියලා.."

මං එහෙම කිව්වෙ ඇත්තටම නිරෝධ එනකල් මං ගොඩක් වෙලා මිදුලෙ බලන් හිටපු නිසා.

"මං අද ඉස්කෝලෙ ගියා. ඒකයි පරක්කු උනේ.."

"අපි කට්ටියම කතා වෙලානේ ගෙදර ඉන්න තීරණය කෙරුවෙ. එහෙම එකේ උඹ මොන මගුලකටද ඉස්කෝලෙ ගියේ..?"

මට මූ එක්ක මාර තරහක් ආවේ. වචනයක් කිව්වොත් ඒක ඒ විදියට තියෙන්න ඕන. අපිට එකක් කියලා මූ හොරෙන් ඉස්කෝලෙ ගිහින්. හැබැයි මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් නෑ. මේකා බිම බලාගෙන ඉන්නෙ වැරැද්දක් කලා වගේ. වගේ කිව්වට වගේ නෙමෙයි. මූ කලේ වැරැද්දක් තමා. ඒත් ඉතිං මිනිහෙක් ගෙට ගොඩ උන ගමහන් ඇගට කඩා පනින එක හොද නෑනේ. මං ඌත් එක්ක කාමරේට ආවා.

"උඹට කියන්න තියෙන එවා අපි පස්සෙ කතා කරමු. ආ ටවල් එක. දැන් ගිහිං වොෂ් එකක් දාගෙන වරෙන්.."

එහෙම කියලා මං උගේ ඇගට තුවාය දැම්මා.

"උඹට ඇදුමක් ඕනෙද..?"

"එපා බං මං ගෙනාවා.."

නිරෝධ බාත්රූම් එකට ගියාට පස්සෙ මං අම්මට ගිහින් තේ ලෑස්ති කරන්න කිව්වා. අද පාඩම් කරන එක කෙසේ වෙතත් රෑට ඇහැරිලා ඉන්න නම් වෙනවා. නිරෝධ ඇග හෝදගෙන ඇවට පස්සෙ අපි තේ බිලා ආයෙ කාමරේට රිංගුවා.

"උඹේ වැඩ මාර නීට් නේ රන්දු. උඹ පිස්සු නටන විදියට මං හිතුවෙ නෑ මේ තරම් පිළිවෙලට වැඩ කරනවා කියලා.."

නිරෝධ කාමරේ හැම අස්සක් මුල්ලක් දිහාම හොදට බලලා කිව්වෙ පුදුමෙන් වගේ. මගේ කාමරේ මේ තරම් පිළීවෙලට තියාගන්න අපේ අක්කත් මට හෙල්ප් කරනවා කියලා මූ දන්නෑ. ඒත් මට ඕන වෙලා තිබුණෙ ඒක ගැන කියන්න නෙමෙයි. මේකා අද තකහනියක් ඉස්කෝලෙ ගිය එක දැනගන්න.

"මට ඉස්සෙල්ලා කියපං උඹ ඇයි අද අපි කවුරුවත්ම නැතුව ඉස්කෝලෙ ගියේ කියලා.."

"කෝ බං උඹලගෙ අක්කත් ගෙදර ඉන්නවද..?"

මං අහපු දේට මූ කිව්වෙ, යන්නෙ කොහෙද මල්ලෙ පොල් වගේ කතාවක්. අනික මූ ආවෙ අපේ අක්කව බලන්න වෙන්න බෑ. අපේ අක්කා කරපු උපාධියට අමතරව බී.ඒ එක කරන්නෑ කියලා මට ෂුවර්.

"ඇයි උඹ හිතුවෙ අක්කා පැනලා ගියාද කියලා..? එයා ඇති කාමරේ.. මේ උඹ කියන්න හදන්නෙ අපේ අක්කා ගැන දෙයක් නෙමෙයි නේද..?"

"උඹට පිස්සුද..? මං එහෙම ඇහුවෙ අපි කතා කරන දේවල් එයාට ඇහෙයිද කියලා දැනගන්න.."

"ඒ ගැන බය වෙන්නෙපා. එයාගෙ කාමරේ තියෙන්නෙ උඩ තට්ටුවේ.."

"අපි දැන් පාඩම් කරමු බං.. කට්ටිය නිදා ගත්තම මං උඹට කියන්නම්.."

මේ කතාව එසේ මෙසේ හුටස්පරයක් වෙන්න බෑ. සමහර විට මුගේ පපුවට අනංගයගෙ හීය වැදිලද දන්නෙත් නෑ. මං කොයි තරම් ඇහුවත් මේ යකා මට විස්තරේ කියන්න ගත්තෙ රෑ කෑම කාලත් පැයකට විතර පස්සේ.

"මොනාද බං උඹ ගිය සදුදා ඉදලා ඕක කියන්නං කියලා හගේ ඔළුවත් එක්ක වචල් කරලා තියෙන්නේ. දැන්වත් කියපංකො ඔය අටමගලෙ.."

"මේක උඹට කචල් වෙන්න තරම් දෙයක් නෙමෙයි. මේක මගේ පෞද්ගලික දෙයක්.."

බලහල්ලකො මුගේ කතාව. මෙච්චර කාලෙකට අපි කට්ටිය අතර කිසිම පෞද්ගලික කතාවක් තිබිලා නෑ. අර බස්වල ගහලා තියෙන විදියට අප පෞද්ගලික හෙවත් පොදුයි වගේ තමයි අපේ වැඩ. මේකා කියන මගුලක් කියන්නෙත් නෑ තටමනවා. තව ටිකකින් ගෙදර මිනිස්සුන්ට විතරක් නෙමෙයි මටත් නින්ද යනවා.

"දැන් උඹ ඕක මට අද කියනවද...?"

"මචං මේකයි.. මං.. මං.. කෙල්ලෙක්ට ආදරේ කරනවා.."

දවස් ගානක් හිර කරගෙන හිටපු එක මූ කියලා දැම්මා. සුනිල් මස්සිනා මල් හතයි ආ.. කියලා කටට ආවත් මං නිකං හිටියෙ මුගේ කෙල්ල කවුද කියලා දැනගන්න කල්. තාම අපේ සෙට් එක දීග ගිය එවුන්ට ඉන්නෙ දිනූකයි, අචිනියි විතරයි. විහගයා එහෙම විසිපස්වෙනි වතාවටත් ප්‍රථම ප්‍රේමය වගේ තාම දකින දකින කෙල්ලට ට්‍රයි.

"කියපං ඉතින් ඉතුරු ටිකත්. කවුද ඔය වාසනාවන්ති අලුත් නැවේ කෑල්ලක්ද..?"

"නෑ බං වෙන කෙනෙක්. උඹ හොදටම දන්න කෙනෙක්. උඹත් එක්ක ගොඩක්ම කිට්ටු කෙනෙක්.."

මල කෙලියයි කිව්වලු. මූ කියන විදියට ඔය කෙනා අපේ අම්මා හරි අක්කා හරි වෙන්න ඕන. මොකද මං හොදටම දන්න කියන ස්ත්‍රී පරාණ දෙකකට ඉන්නෙ ඒ දෙන්නා විතරයි.

"එයා තමයි බං... උඹ මේක අපේ සෙට් එකේ කාටවත් කියන්නෑ නේද..?"

දැන් නම් මේ රන්දුගෙ යකා ටොප් ගියර් එකටම නගිනවා. කියන රෙද්දක් තේරෙන්න කියන්නෙත් නෑ.

"උඹ එපා කියනවනම් මං නොකියා ඉන්නම්. හැබැයි මට මුළු සීන් එකම කියපං.. මොන රෙද්දක්ද තටම තටම ඉන්නේ.."

"එයා සචිනි.."

නිරෝධ එක පාරම ඒක කියපුවාම මගේ ඔළුවට කරන්ට් එක වැදුනා වගේ උනා. ඒත් ඒකට හේතුව මටම තේරුණේ නෑ. හැබැයි නිරෝධ කිව්වා වගේ අපේ සෙට් එකේ කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් මං වැඩිපුරම ආශ්‍රය කලේ සචිනිව. ඒ වගේම සචිනිත් අනිත් අයට වඩා මං එක්ක එකතුයි කියලා මං දන්නවා. නිරෝධ ඒ කතාව කියපුවම මගේ හිතට දුකක් ඉරිසියාවක් වගේ කියන්න නොතේරෙන මොකක්දෝ දෙයක් දැනුනා. සචී කියන්නෙ ගොඩක් ලස්සන වගේම ගොඩක් හුරතල් කෙල්ලෙක්.

"මොකෝ බං උඹට උනේ..?"

"නෑ බං මට පුදුම හිතුනා.. දැන් ඔය කතාව සචී දන්නවද..? එයා උඹට කැමතිද..?"

"ඒක තමයි ප්‍රශ්නෙ. මං තාම මේක එයාට කියලා නෑ. මං අද ඉස්කෝලෙට ගියේ කවුරු නැතත් එයා ප්‍රැක්ටිස් වලට එනවා කියලා දන්න නිසා.."

"ඉතිං සචීව හම්බවුනාද..? උඹට අද ඕක කියන්න තිබුනනේ..?"

"පොඩි කාලෙ ඉදලා බං බොලං කියලා ආශ්‍රය කරලා එක පාරටම ඒ මූණ බලාගෙන ඔය වගේ කතාවක් කියන්නෙ කොහොමද..?"

ඒ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. මට දැනගන්න ඕන කරන ප්‍රධානම දේ සචී නිරෝධට කැමතිද කියන එක.

"උඹේ හිතට ඔය වගේ දෙයක් දැනුනෙ කවද ඉදලද..? උඹ ඕක සචීට අගවලවත් නැද්ද..?"

"හිතිලා නං දැන් මාස ගානක් වෙනවා. ඒත් මං මොන විදියට දැනෙන්න ඇරියත් ඒකි තේරුනේ නැති ගානට ඉන්නවනේ.."

"දැන් උඹ කියපං ඕක කියන්න ඇයි මාවම තෝර ගත්තෙ කියලා. මගෙන් මොනවද කෙරෙන්න ඕන..?"

මං වරකට දෙක බැගින් කෑමට පෙර සහ පසු වශයෙන් මුගෙන් ප්‍රශ්න අහගෙන ගියා. හැබැයි වෙන වෙලාවක වගේ විහිළු කරන්න පුළුවන් විදියෙ මූඩ් එකක් මගේ ළග තිබුණෙ නෑ.

"සචී උඹත් එක්ක ගොඩක් ෆිට් නිසා උඹට බැරිද මට සචීගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න..?"

නිරෝධ කියන විදියට අරං දෙන්න තිබුණා කෙල්ල කැමැත්ත අල්මාරියෙ දාලා අරන් තියලා තිබුණා නම්. ඒත් මේක ඊට වඩා සීරියස් ගේමක් නේ. අනික මූ මාස ගාණක් තිස්සෙ අපේ සචීට අපිටත් හොරෙන් ලයින් පාර දාලා කියලා ඇහුවාම පුදුමත් හිතුණා.

"උඹ මෙච්චර දවස් අගවලත් ඒකි නෝ ආන්ස්වර් නම් මං කෙලින්ම අහන්නම්. හැබැයි ඕවා සේරම ලබන සතියට කල් දාන්න වෙනවා. ඒකිට ඔළුව අප්සට් කර ගන්නෙ නැතුව විභාගෙටයි නැටුම් තරගෙටයි යන්න අපි ඉඩදෙන්න ඕන.."

"උඹ කියන්නෙ ඕක අහපුවාම සචිනිට අප්සට් යයි කියලද..?"

ඕක අහලා මං මේ තරම් අප්සට් ගියානං සචී කොයිතරම් අප්සට් වෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"නෑ නෑ කෙල්ලට මේ ටිකේ තියෙන ප්‍රෙෂර් එක වැඩියි නේ. ඉතිං අපි ලබන සතියෙ කියමු. උඹට සචීව දවස් දෙකක් බලන්නෙ නැතුව ඉන්න බැහැ නේද..?"

නිරෝධ අද ඉස්කෝලෙ ගියා කියපු කතාව මතක් වෙලා මං ඇහුවා.

"දවස් දෙකක් නෙමෙයි බං එක දවසක් නොදැක ඉන්න බැහැ. ඊයෙ හවසත් දිනූක අචිනිව බලන්න යනවා කිව්වම මං ඌ එක්ක ගියා. අපිට හැම සෙනසුරාදා ඉරිදටත් සචීව ක්ලාස් එකේදි හම්බවෙනවනේ.."

ඕනම හයිරං කාරයෙක් ආදරේ ඉස්සරහ බොළද වෙනවා කියන එක නිරෝධගෙ කතාවෙන් තව දුරටත් ඔප්පු උනා. අපි දෙන්නා රෑ එකත් පහුවෙනකල්ම කලේ සචී ගැන කතා කරපු එක. මේ වෙද්දි කෙල්ල නිදි නැතුව දිගට හරහට හචිං යවනවා ඇති.

කතා කරලා ඉවරවෙලා, පාඩම් කරන්න හැදුවට දෙන්නටම පාඩම් කරන්න තරම් හිතක් තිබුණෙ නෑ. අපි හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න ඕන නිසා නිදාගන්න ඇදට ආවා. ටිකක් වෙලා යද්දි නිරෝධට නින්ද ගියාට මගේ නින්ද නම් අහලකවත් තිබුණෙ නෑ. නිරෝධගෙ කතාවෙන් පස්සෙ මගේ මුළු හිතේම හොල්මන් කලේ සචිනි.

මේ අවුරුදු දහ අටටම මං කෙල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා හිටියෙ නෑ. මං ආශ්‍රය කරපු කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් වැඩි පුරම ළං වෙලා හිටියෙ සචිනිට. ඒ ලෙවල් වලදි මහේෂයි සචිනියි විතරක් අපේ පංතියට ආපු එකෙන් ඒ බැදීම තවත් වැඩි උනා. පස්සෙ ඉස්කෝලෙදි පංති යද්දි උනත් මං පුළුවන් හැම වෙලාවෙම එයාලව පරිස්සම් කලා. හැබැයි යාළුකම, සහෝදරකම ඇරුනම වෙන දෙයක් මට දැනුනද කියලා මංවත් දන්නෙ නෑ. දිනූක අචිනි එක්ක යාළු උනාම මට මේ විදියෙ දෙයක් දැනුනෙ නැතිව සචිනි ගැන විතරක් ඊරිසියාවක් දැනෙන්නෙ ඇයි..? මගේ හිත මටත් හොරෙන් සචිනිට ආදරේ කලාද..? කියන ප්‍රශ්නෙත් මගේ හිතට ආවා. ඒ එක්කම මට මතක් උනේ නෙත්මිව. හැබැයි අද ඊයෙ අදුනගත්තු නෙත්මි මොන වගේ කෙල්ලෙක්ද කියලා මං තාම දන්නෑ. සමහර විට නෙත්මිට ගමේ කොල්ලෙක් ඉන්නත් පුළුවන්. අනික එයාගෙ රූපෙ ගැන ආසාවක් හිතුනට මට එයා ගැන ආදරයක් දැනිලා නැහැ. ඒ වගේද සචිනි, මං පුංචි කාලෙ ඉදලා දන්න හොද ගතිගුණ තියෙන ලස්සන කෙල්ලෙක්. ඉතිං ඒ වගේ කෙනෙක් මගේ හොදම යාළුවෙක්ට ලැබෙන එක ගැන සතුටු වෙන්න ඕන උනත් මටනං පුංචි සතුටක්වත් ඇති වුනේ නැහැ. හැබැයි දැන් මේ රන්දු පරක්කු වැඩියි. කල්පනා කර කර ඉදලා මට නින්ද ගියේ පාන්දර.

"රන්දු... නැගිටපං.."

මං ඇස් ඇරලා බලද්දි නිරෝධ නැගිටලා ලෑස්ති වෙලත් ඉවරයි..

"කීයද බං වෙලාව..?"

"තාම හයයි. මං ගෙදර ගිහින් ලෑස්තිවෙලා ඉස්කෝලෙ යන්නත් ඕනෙනේ. උඹ තව ටික් වෙලා ඉදලා ලෑස්ති වෙයං.. මං ඇහැරෙව්වෙ යනවා කියන්න.."

මූ ඊයෙ හවස ආවෙ අයියගෙ චැලියෙ නිසා ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුළුවන්. අනික සචී බලන්න ඔන් නිසා අද යන්නම එපැයි. මට නම් ඇස් දෙක ඇරගන්න බැරි තරම් නිදිමතක් තිබුණේ. මං නැගිටින්න කලිං අපේ අම්මා මූට තේ හදලත් දීලා. ඌ ගියාට පස්සෙ මං ආපහු ඇදට පැන්නා. දන්නෙම නැතුව මට ආපහු නින්ද ගිහින්.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:26 AM
"පොඩි පුතා ඔයා අදත් යන්නෙ නැද්ද..?"

අම්මා කාමරේට ඇවිත් කතා කරද්දි මං උඩ ගිහින් ඇහැරුනේ. ඔරලෝසුව බලද්දි හතයි වෙලාව. දැන් ලෑස්තිවෙලා යන්න කොහොමත් වෙලා මදි.

"මගේ ඇගට ෆිට් නෑ වගේ අම්මා. මං ගෙදර ඉන්නවා.."

මං එහෙම කිව්වට මගේ ෆිට් එක නොතිබුනේ ඇගේ නෙමෙයි හිතේ. ඉසකෝලෙට ගිහින් සචීගෙ මූණ බලන්න බැරි ගතියක් මට දැනුණා. ඒ අතරෙ අම්මා මගේ නළලට අත තියලා බලනවා උණද කියලා. මං එයා දිහාට හැරිලා ඇස් ඇරලා බැලුවා.

"ආ... ඔයාලා ගොඩක් රෑ වෙනකල් පාඩම් කලාද.. ඇසුත් රතු වෙලා.."

"මට නිදියන්න ඕන අම්මා, ඔයා යන්න එපා.."

එහෙම කියලා මං අම්මගෙ ඉන වටේට අත්දෙක දාලා එයාගෙ ඔඩොක්කුවට ඔළුව තියාගත්තා. රෑ එළිවෙනකල් හිතේ තිබුණ දුක කදුලක් වෙලා පිටවෙලා අම්මගෙ ඇදුමට උරාගත්තා. ඒත් අම්මා ඒක දැක්කෙ නැති එක හිතට ලොකු සහනයක්. නැත්තං ලෙඩක් හැදුනත් අඩන්නෙ නැති පොඩි පුතාගෙ ඇස් වලට කදුලු එන්න හේතුව ඇහුවොත් මට දෙන්න උත්තරයක් නැති වෙනවා. ඇත්තටම මං ළග ඒකට උත්තරයක් නෑ. දිග හුස්මක් පිට කරපු අම්මා ටික වෙලාවකට පස්සෙ මං ළගින් නැගිටලා ගියා. විනාඩි පහක් යන්න උනේ නෑ අපේ අක්කත් ඉස්කෝලෙ යන්න ලෑස්ති වුන සාරිය පිටින්ම කාමරේට දුවගෙන ආවා. අම්මා නිව්ස් එක පත්තරේ දාලා වගේ.

"ඇයි මල්ලි ඔයා අසනීපෙන්ද..?"

එයා ඇවිත් මගේ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගනිද්දි මට අක්කා ගැන ලොකු ආදරයක් දැනුනා..

"මං අද නිවාඩු දාන්නම් මල්ලි. අපි දවල් වෙලා බෙහෙත් ගන්න යං.."

මගේ පුංචි වෙනසකට අපේ ගෙදර හැමෝම කලබල වෙලා තව ටිකකින් තාත්තත් එයි මොකද කියලා බලන්න. ඒ නිසා මට ලෙඩක් නෑ කියලා පෙන්නන්න මං ඇදෙන් නැගිට්ටා.

"මට අමාරුවක් නෑ අක්කේ.. ඊයෙ රෑ වෙනකල් පාඩම් කරපු නිසා නිදි මතයි.."

"ඔය ඇත්තමද කියන්නෙ මල්ලි..?"

"ඔව් හලෝ ඔයා වැඩට යන්න.. තව ටිකක් නිදා ගත්තම මේක හරියයි.."

ඒත් අක්කා මං ළගින් නැගිටලා ගියේ අකමැත්තෙන් වගේ. එයා ගියාට පස්සෙ මං මූණ හොදන්න ගියා. නැත්නම් අපේ අම්මා තව පැනඩෝල් පෙත්තක් හරි පොනවනවා. තාත්තයි, අක්කයි වැඩට ගියාට පස්සෙ මං කෑම කාලා පොතකුත් අරන් මිදුලෙ බංකුව ළගට ගියා පාඩම් කරන්න. අටහමාර විතර වෙද්දි අම්මා කතා කලා කෝල් එකක් කියලා. මං ෆෝන් එකට ගියේ මේ උදේ පාන්දර කතා කරන්නෙ කවුද කියලා හිතාගන්න බැරිව.

"හෙලෝ.."

"හෙලෝ රන්දු ගුඩ් මෝනිං.! මං සචිනි.."

මං මහහරින්න හිතං හිටපු කෙනා උදේම කතා කරද්දි මට ලොකු අමුත්තක් දැනුණා.

"ගුඩ් මෝනිං සචී.! ඔයා ඉස්කෝලෙ ගියේ නැද්ද..? කොහේ ඉදලද ඔයා කතා කරන්නේ..?"

"මං ඉස්කෝලෙ ආවා රන්දු. ඔයා ඇයි ආවෙ නැත්තේ..? මං ඔයාට කතා කරන්න ඕන නිසා බොරුවක් කියලා එළියෙ කොමියුනිකේෂන් එකට ආවා.."

ඉස්කෝලෙට බොරු කරලා එළියට ඇවිත් මේ රන්දුට කතා කරන්න තරම් සචීට තියෙන අවශ්‍යතාව මොකක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"ඇයි සචී මොකක්ද කේස් එක..? "

"රන්දු හෙට විබාගෙට මං එන නිසා නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් වලට එනන් බැරි වෙනවනේ. ඒත් කුමුදු මිස් හංසි අක්කට කිව්වා අනිද්දා නුවර යන්න ඕන නිසා හෙට දවසම ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. මං ඔයා එනකල් හිටියෙ හංසි අක්කා එක්ක කතා කරලා මොනවා හරි කරන්න කියන්න.."

"හරි හරි සචී.. මං හංසිට කෝල් කරන්නම්.. ඔයා එළියෙ ඉන්න එපා. ඉක්මනට ඉස්කෝලෙට යන්න.."

එහෙම කියලා ෆෝන් එක තියපු මම එතන ලාච්චුවෙ තිබුණ ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ ලියන පොත අරන් බැලුවෙ හංසිගෙ අංකෙ තියෙනවද කියලා. නැත්තං ඒක හොයාගන්න වෙන්නෙ හවස අක්කගෙ ෆෝන් එකෙන් තමයි. මගේ හරි සචිනිගෙ හරි වෙලාව හොද කමට අක්කා ඒක ලියලා තිබුණා. මං ඒ නම්බර් එකට කතා කලේ එයා දැන් අපේ ඉස්කෝලෙ ඉන්නවා කියලා දැනගෙන.

"හෙලෝ නිශා ඔයා අද ගෙදරද..?"

මලා..! මෙයා හිතලා තියෙන්නෙ අපේ අක්කා කියලා. ඒ කියන්නෙ අපේ ගෙදර නම්බර් එක ෆෝන් එකේ සේව් කරලා තියෙනවා කියන එකනේ..

"හලෝ හංසි අක්කේ.. මං..."

අම්මට ඇහෙයි කියලා මං කතා කලේ ගොඩක් හෙමින්. හංසිට මාව නම කියලා හදුන්වලා දුන්නෙ නැත්තෙ එයා මාව දන්න නිසා.

"ආ මල්ලි, ඔයා අද ඉස්කෝලෙ ආවෙ නැද්ද..?"

"නෑ අක්කෙ හෙට විබාගෙ නිසා මම ගෙදරට වෙලා පාඩම් කරනවා.. ඒක නෙමෙයි මට ඔයාගෙන් පොඩි උදව්වක් ඕන.."

"ඒ මොකක්ද මල්ලි...?"

"හෙට විභාගෙට සචිනිත් ලියනවාත ඒත් කුමුදු මිස් හෙට සමහර විට ප්‍රැක්ටිස් තියන්න කියයි. ඔයාට බැරිද බොරුවක් කියලා මිස්ට පොඩි ෂේප් එකක් දාගන්න.."

මට සචිනි දැන් කතා කලා කියලා අගවන්නෙවත් නැතුව මං හෙමීට කිව්වා.

"ඔව්, මිස් උදේම කිව්වා තමයි හෙට ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. අනික අනිද්දා නුවර යන එකේ හෙටත් පුරුදු වෙන එක ගොඩක් වටිනවා.."

"ඒත් සචිනි විබාගෙට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා බැලුවොත් අපේ වැඩ සේරම වතුරෙ යයි.."

"හරි මං එහෙනම් මිස්ට කියන්නම් හෙට මම මෙයාව අපේ කලායතනයට ගෙනැල්ලා ප්‍රැක්ටිස් කරවන්නම් කියලා. සචිනිට ඇවිත් විබාගෙ ලියන්න කියන්න.."

"තෑන්ක්ස් අක්කා.. ඔයා මේ කරන උදව් වලට ඕන උදව්වක් ඉල්ලන්න මං කරන්නම්.."

එහෙම කියලා මං ෆෝන් එක තිබ්බා. අපේ අක්කගෙ යාළුවා දැං මගෙත් හොද යාළුවෙක් වෙලා. සචිනි ඉල්ලපු උදව්වත් කරලා මං ආපහු ගියේ පාඩම් කරන්න. හෙට විභාගෙ හොදට ලියන්න ඕනෙ කියන එක මගේ හිතේ තදින්ම තිබුණා.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:28 AM
http://4.bp.blogspot.com/-c7E6YnPmG-g/T3XrWJmMVRI/AAAAAAAABmc/eouwkOvoLXg/s640/Cover-05.jpg

http://4.bp.blogspot.com/-7qMM95ngNHo/T2Jb3p1rHGI/AAAAAAAABho/NtT1801GYQM/s1600/05.png

මං විභාගෙ දවසෙ උදෙන්ම පංතියට යද්දි අපේ පංතිවල ඩෙස් ඈත් කරලා විභාගෙට ඕන විදියට හදලා තිබුණා. මං පුරුදු විදියටම හිනා වෙලා හිටියෙ නිරෝධ ගැනවත් සචී ගැනවත් කාටවත්ම නොකියන්න හිතාගෙන. මාව දැක්ක ගමන් සචී මගේ ළගට දුවගෙන ආවා.

"ඔයා ඊයෙ කරපු උදව්වට තෑන්ක්ස් රන්දු.."

ඔය කියන්න ඇත්තෙ මං හංසිට කතා කරලා ෂේප් කරපු එක වෙන්න ඇති.

"දැන් ඒ වැඩේ හරිනේ. උඹ විභාගෙට ලෑස්තිද..?"

"ඔව් පාඩම් නං කලා. මට බය තියෙන්නෙ විභාගෙ ගැන නෙමෙයි. තරගෙ ගැන.."

අපි කතා කර කර ඉන්න තැනට නිරෝධත් ආවා. මං කිසි වෙනසක් පෙන්නුවෙ නෑ.

"සචී මං පාඩම් කරලා ආවේ. ඔයාට විභාගෙදි මොනව හරි අහන්න ඕනෙ නම් මගෙන් අහන්න.."

වෙනදට සචීගෙන් කොපි කරන එකා අද සචීට කියලා දෙන්න හදනවා. මූත් මාර පොරක් තමයි. සෑහෙන්න දියුණු වෙලා. අපි කට්ටිය විභාගෙට ඉදගත්තෙ එක ළග. ඒත් මිස් පේපර් එක බෙදලා අපි ළගම වගේ පුටුවක් තියාගෙන ඉදගත්තා. ඉතිං අපි කවුරුවත් කොපි කරන්න ගියේ නැතුව තමන්ට පුළු පුළුවන් විදියට විභාගෙ ලිව්වා. මං නම් ලියපු පේපර් එක ගැන ගොඩක් සැටිස්. කොහොමටත් මේ ටිකේ ගෙදරට වෙලා ෂෝට් නෝට් ගහලා පාඩම් කරපු නිසා ගොඩක් කරුණු මතක තිබුණා. පළවෙනි විෂය ඉවර වෙලා නැගිටිද්දි කුමුදු මිස් සචිනිව හොයාගෙන අපේ පංතියට ආවා.

"සචිනි ඔයාට දැන් හොදයිද දරුවෝ..? පහුගිය ටිකේ අසනීපෙන් හිටියා කියලා අක්කා කිව්වා.."

සචිනි අසනීපෙන් ගෙදර ඉන්නවා කියලා කියන්න ඇත්තෙ සචිනිම තමා. අපිත් ඒ කතාව ඇහුනෙ නෑ වගේ හිටියා.

"ඔව් මිස් දැන් ටිකක් හොදයි.."

"මං මේ ආවෙ අද අචිනි නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කලායතනයට ගියාද කියලා දැනගන්න.."

"ඔව්, අක්කි උදේ මගෙත් එක්කම ඇවිල්ලයි බස් එකට නැග්ගේ.."

"හරි හරි.. එතකොට හෙට නුවර යන්නෙ කවුරු එක්කද..? ම්... එක්කො ඔයා විබාගෙ ඉවරවෙලා යන්න කලින් මාව හම්බවෙන්න.."

එහෙම කියලා මිස් යන්න ගියා. මේ වැඩේ කරන්න මුලදි අකමැති උන සචී දැන් අපිටත් වඩා හොදට සීන් එක රගපානවා. මිසුත් හොදට ලණුව කාලා ඉන්නේ. හෙට වෙද්දි මේ රගපෑම් සේරම ඉවරයි.

විභාගෙ ඉවරවෙලා අපි කට්ටියම කැන්ටින් එකට සෙට් වෙලා හෙට නුවර ගමන ගැන කතා කලා.

"සචී දැන් හෙට මොකද කරන්නේ..?"

"මෙහෙමයි රන්දු, ප්‍රින්සිපල් සර් කුමුදු මිස්ට කිව්වලු එයාටයි හංසි අක්කටයි මගෙත් එක්ක නුවර යන්න කියලා. අපේ අම්මත් මගෙත් එක්ක එනවා කිව්වා. ඔයාලත් එනවද..?"

සචීලා එක්ක නුවර යන්න හිතාගෙන හිටියට මට දැන් ඒ ගමන යන්න බෑ වගේ. අනික හංසිත් යන එකේ මේ කතා අපේ අක්කටත් යයි. හංසිව මට ඉස්කෝලෙදි හම්බ වෙනවා කියලා අක්කා දැන ගත්තත් අවුලක් නෑ. ඒත් සචීව දාලා කරන ඩබල් ඇක්ටින් ගේම එයා දැනගන්නවට මං කැමති නෑ.

"ජනා උඹයි මහේෂයි මොකද කරන්නේ..?"

"සචී නටනව බලන්නත් කට්ටිය ඕනනේ.. අපි දෙන්නා නං යනවා.. ඔයාලත් එන්න.."


ජනාලිලා නං වේලාසන ඒවා ප්ලෑන් කරලා වගෙයි. නිරෝධත් එක පයින් නෙමෙයි දෙපයින්ම කැමතියි කියලා මං දන්නවා. ඒත් මූ බලාගෙන ඉන්නෙ මුලින් අපි කාගෙන් හරි වචනෙ පිටවෙනකල්. අපි ගියාට අචිනි නිසා දිනුක නම් යයිද කියන්න බෑ.

"අපිත් යනව නම් අචිනි ඇරුනම නව දෙනෙක් ඉන්නවනේ. ඒත් යන අයගෙන් කුමුදු මිස් දන්නෙ නැහැ අචිනි වෙනුවට යන්නෙ සචී කියලා. ඉතිං අපි නම දෙනාටයි හංසි අක්කටයි සචීලගෙ අම්මටයි හැමෝටම කටවල් පරිස්සම් කරගන්න වෙනවා.."

මං එතන තිබුන අමාරුම කාරණේ කට්ටියට පහදලා දුන්නා. ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයෙක් එතන නියෝජනනය කරන්න ඕනෙ නිසා කුමුදු මිස්ව හලන්නත් බෑ. අන්තිමට අපි හැමෝම හෙට යන්න එනවා කියලා පොරොන්දු උනා.

ගෙදර ගිහින් හෙට උදේ ගමන ගැන කියලා අම්මගෙනුයි, තාත්තගෙනුයි පර්මිෂන් ගන්න එක හැබැයි ටික්ක අමාරු වැඩක්..

"මේ විභාගෙ ළග තියාගෙන ඔයාලා ට්‍රිප් යන්නද හදන්නෙ පොඩි පුතා.."

තාත්තා සැරෙන් මගෙන් ඇහුවෙ අපි හොරෙන් කොහේ හරි යන්න හදනවා කියලද දන්නෙ නෑ. ඒත් මං අම්මට මේ ගමන කලින් කියලා තිබුණා.

"නෑ තාත්තා මේක ට්‍රිප් එකක් නෙමෙයි. අපේ යාළුවෙක් සමස්ත ලංකා නැටුම් වල ෆයිනල් තේරිලා. හෙට ඒ තරගෙ තියෙන්නෙ නුවර. අපේ මිස්ලත් යනවා. ඒකට ඉස්කෝලෙන් අපිට වාහනේකුත් ලෑස්ති කරලා.."

මං තාත්තට මුළු කතන්දරේම කෙටියෙන් කිව්වා. අපේ අක්කත් කුස්සියෙ ඉදලා ඇවිත් හොරෙන් සැටලයිට් එක දාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. හංසි මොනවත් කියලද දන්නෙත් නෑ.

"ඒ වගේ ගමනක් නම් කමක් නෑ. ඔයා දන්නවනේ මං ඔයාලව ගොඩක් විශ්වාස කරලයි ඔය නිදහස දීලා තියෙන්නේ. ඒ විශ්වාසෙ කඩන්න එපා පුතා.."

අපේ තාත්තා අම්මා වගේ නිතරම මගෙත් එක්ක කතා නොකලට එයා කියන වචන දෙක තුන උනත් බොක්කටම වදින්න කියනවා. තාත්තා එහෙම කියලා ඉවර වෙලා කාමරේට ගියාට පස්සෙ මං කැමරාව අරගෙන ටෙස් කරලා බලලා බෑග් එකට දාගත්තා. අක්කත් කතාව අහගෙන හිටපු නිසා ඇවිත් මට රුපියල් දාහක් එක්කම අවවාද ටිකකුත් දීලා ගියා. රෑ මම පාඩම් කර කර ඉන්නකොට තාත්තා කාමරේට ඇවිත් අම්මටත් හොරෙන් රුපියල් දෙදාහක් මගේ අතේ ගුලි කලා. දෙන දෙයියො ටොකු ඇන ඇන දෙනවා කියන්නෙ ඕනට තමයි. මේ දුප්පත් රන්දුගෙ පර්ස් එකේ මොණරුම තුන්දෙනෙක්. තාත්තා ළග වගේ අම්මා ළග සල්ලි නැති උනත් හෙට උදේ යන්න කලින් එයට මට කීයක් හරි දෙනවා කියලා මං දන්නවා. ගෙදර බාලයා උනාම මොන තරම් සැපද කියලා මට හිතෙන්නෙ මේ වගේ වෙලාවල් වලට තමයි. උදේ හය වෙද්දි ඉස්කෝලෙට එන්න කියපු නිසා මං ටිකක් කලින් නිදාගත්තා.

****************************

උදේ පහමාර වෙද්දි විහග එළකිරි වගේ කිටක් මරලා අපේ ගෙදරට ආවෙ අපේ තාත්තා අපිව උදේම වෑන් එකෙන් ඉස්කෝලටෙ දාන්නං කියපු නිසා. මමත් ඩෙනිමක් ගහලා අත්දිග ටී ෂර්ට් එකකුත් ඇදලා සුපුරුදු කැප් එකත් දාගෙන තාත්තට හොරෙන් සන්ග්ලාස් දෙකත් බෑග් එකට දාගත්තා. අම්මටයි, තාත්තටයි වැදලා අක්කටත් බායි පාරක් දාලා අපි තාත්තා එක්ක ඉස්කෝලෙට ආවා. ඒ වෙද්දි අපේ කොල්ලො දෙන්නෙකුයි සචීලයි, කුමුදු මිසුයි ඇවිත් හිටියේ. තාත්තා අපි දෙන්නව බස්සලා එවලෙම ගියේ නෑ. ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සෙයි මං දැක්කෙ මේ උදේ පාන්දර ප්‍රින්සිපල් සර් ටී ෂර්ට් එකක් දාලා කොල්ලා වගේ ඇවිත්. අපේ තාත්තත් යන්න කලින් සර් එක්කත් කතා කරලයි ගියේ. ඒකෙන් එයාගෙ හිතේ සැකයක් තිබුණනං ඒකත් යන්න ඇති.

කට්ටිය සේරම ආවට පස්සෙ අපි ප්‍රින්සිපල් සර්ටත් වැදලා යන්න පිටත් උනා.

"ඒයි උඹ අචීගෙ අයිඩෙන්ටිය ගෙනාවද..? "

මං සචීගෙ කනට කරලා ඇහුවෙ ඒක අමතක උනොත් නුවර ගිහිනුත් වැඩක් වෙන්නෙ නැති නිසා. ඒවා සේරම හරි කියන්න වගේ ඒකි ඔලුව වැනුවා.

කොළඹ පහුවෙන්න හම්බඋනේ නෑ අපේ කට්ටිය ගෙනාපු ඩ්‍රම් එකට තල තල බජව්ව පටන් ගත්තා. මුං සිංදු කියන්න ගියාම බාගයක් කියන්නෙ කුණුහරුප. ඉතිං මෙතන වැඩිහිටියො ඉන්න නිසා ඒ හරියෙදි හඩවල් ඉබේම මියුසික් බවට පත්වෙනවා. සිංදු කියන අතරෙ සාරංග මහේෂා එක්ක කතා කරනවා දැකලා මං ඒක විහගට පෙන්නාව. හිතේ දුක මූ එකපාරටම පිට කලේ තව සිංදුවකින්..

"මලෙ කූඩුවට ඇවිත්...
කොට්ටාවෙ පෙම්වතෙක්...
මගෙ මහේෂා සමග හාදව
දුන්න ගින්දරක්...
මට දුන්න ගින්දරක්"

ඌ ඒක කියන්න ඇත්තෙ සාරංග ඉන්නෙ කොට්ටාවෙ නිසා වෙන්නැති. හැබැයි ඒ සිංදුවට වෑන් එකේ හිටපු හැමෝම හිනාඋනා. සිංදු පාර එක්කම සචීලගෙ අම්මා දීපු සැන්විච් බෑග් එකම වාෂ්ප උනේ කෑවද කියලා මතකයක්වත් ඉතුරු නොකර. අපිත් එක්ක එක දිගටම හංසි අක්කත් සිංදු කිව්වා. මෙයත් ඉතිං ටීච වගේ සාරියක් පටලවගෙන ආවට අපේ අක්කගෙ වයසෙම වෙන්න ඇති. ඒ කිව්වෙ විසි පහකට විසි හයකට වඩා වැඩි වෙන්න බෑ. හංසිත් කලාවේ උල්පත වගේ තමයි. නටන්න වගේම සිංදු කියන්නත් පුළුවන්..

මගදි වාහනේ නතර කරලා බනිසුයි බීමයි ගත්ත කුමුදු මිස් කිව්වෙ ප්‍රින්සිපල් සර් මග අමතර වියදමට රුපියල් පන්දාහක් දුන්නා කියලා..

"ඕක ඉතුරු උනොත් සර්ගෙ හිත නරක් වෙයිනේ මිස්.. අපි යන්න කලින් ඔය පන්දාහම ඉවර වෙන්න කමු.."

ඒක කිව්වෙ හැමදාම අඩුවෙන් කන අපේ විහග. උගේ කොහොමටත් කකුලෙ මහපොටගිල්ලෙ ඉදලම තියෙන්නෙ ආමාශෙ විතරයි. හංසි අක්කා මං එක්ක කතා කරනවා දැකලා කුමුදු මිස් ළගට ආවා.

"හේෂාන් කොහොමද හංසිව අදුනන්නේ..?"

"මිස් මේ අපේ අක්කගෙ හොදම යාළුවෙක්.."

"අපරාධෙ ඔයාට අක්කවත් එක්කගෙන එන්න තිබුණෙ. එහෙනම් හිංසිටත් පාළු නෑනේ.."

නයි කයිද ඔරෙක්ස් පෑන් කිව්වලු. මිසුත් කියන්නෙ මාර කතා තමයි.

"නෑ මිස් මට පාළු නෑ. මෙයාලා කට්ටියම ඉන්නවනේ.."

මොනා උනත් හංසි හොද කෙල්ල. තැනේ හැටියට ඇණේ ගහන්න එයා දන්නවා. අපි යන අතරෙ මමයි විහගයි මාරුවෙන් මාරුවට මගේ කැමරාවෙන් ෆොටෝ ගත්තා. අපේ කට්ටිය කැමරා තුන හතරක්ම ගෙනත් තිබුණ නිසා වැඩි අවුලක් නැතිව අපිට ඕන තරම් ෆොටෝ වෙන වෙනම ගන්න පුළුවන් උනා. හැබැයි මේ විහගයා මටත් හොරෙන් මගෙයි හංසිගෙයි ෆොටෝ දෙක තුනක්ම අරන්.

කාලා බීලා ඉවරවෙලා අපි නුවරට යද්දි නමයයි හතලිස් පහට විතර ඇති. තරගෙ තිබුණෙ ටවුමෙ වැව ළගම තිබුණ ගෑණු ළමයින්ගෙ ඉස්කෝලෙක. අචිනිගෙ නමට වෙලාව දීළා තිබුණෙ උදේ එකොළහට නිසා අපි කට්ටිය ඉස්කෝලෙට යන්න කලින් දළදා මාළිගාවට ගිහින් පඩුරු දාලා වැදලයි ගියේ. සචී අද කොහොම හරි දිනයි කියලා මගේ හිතේ ලොකු විහ්වාසයක් තිබුණා.

"බලපංකො බං නුවර කෙල්ලන්ගෙ ලස්සන.."

විහගගෙ පැණි හැළිය ආයෙත් ඇරිලා. අපි වෑන් එකට එද්දි ඩෙනිමක් ගහපු ලෝකසුනා විතර හීන්දෑරි කෙල්ලෙක් අයිස් ක්‍රීම් එකක් කකා එනවා. ඒකි ළං වෙද්දි ෂෝටා සැළලිහිණි සංදේශයේ තිබුණ කවි පදයක් හයියෙන් කිව්වා.

"සිසිවන උවන......
ඉග සුග ගත හැක මිටින.."

ඒකි කණ්ඩුල හැරුනා වගේ ෂෝටා දිහාට හැරෙද්දි මූ උසේන් බෝල්ට්ටත් වඩා හයියෙන් දුවගෙන ගිහින් වෑන් එකට නැගලා දොරත් වහගත්තා. නිකං හරි ඒ කෙල්ල මූට දෙක තුනක් ඇන්නා නම් ආප්ප හැන්දෙන් හූරලා තමයි මුගේ කෑලි එකතු කරන්න වෙන්නේ. ඒක බුදු ෂුවර්..

ඉස්කෝලෙට අපි යද්දි ලංකාව වටේම ඉස්කෝල වලින් ෆයිනල් තේරුණ කට්ටිය ඇවිත් තැන් තැන් වල හිටියා. අපිට ටිකක් වෑන් එකේ ඉන්න කියලා කුමුදු මිස් සචී එක්ක හොල් එකට ගියා. හැබැයි ආපහු එද්දි එයාලගෙ මූණු වෙනස්.

"ළමයි පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. තරග තියෙන පැත්තට පිරිමි ළමයින්ට යන්න දෙන්නෙ නෑ. අනික හෝල් එක ඇතුලට යන්න දෙන්නෙත් නටන ළමයටයි චීටර්ටයි විතරයි.."

"අයියෝ මොනවද මිස්, ඒක හරි කැතයිනේ.. අපි මේ තරම් දුර ආවෙ අපේ ස... මේ අපේ අචිනි නටනවා බලන්නනේ.."

නටන එක කෙසේ වෙතත් මේ මෝඩ විහගයා තව පොඩ්ඩෙන් සචීගෙ නම කියලා බාල්දියක් පෙරලනාව.

"වෙන මොනවා කරන්නද එහෙනම්. මිස්ලා ඒ පැත්තට යන්න. අපි වෑන් එකේ රවුමක් දාලා එළියෙ ඉන්නම්."

මං එහෙම කිව්වාම නිරෝධගෙ මූණ පෙගුණ පාන් බාගයක් වගේ උනා. අපි හයදෙනා ඩ්‍රයිවර් එක්ක වෑන් එකේ ඉද්දි සචී, ජනාලියි, මහේෂයි. එක්ක යන්න ඉස්සර උනේ දුකෙන් අපි දිහා බලන් ඉදලයි. අපි වෙනසක් නැතුව හිනාවෙලා කෙල්ලට සුභ පැතුවා. අිපට ඇවිදින්න යන්න එපා කියලා මිස් හංසිවයි, සචීලගෙ අම්මයි එක්කගෙන ඇතුළට ගියා.

"මචං දැන් මොකද කරන්නේ..? ඉදලා ඉදලා නුවර ආවෙ මේ වැන් කට්ට අස්සෙ වේලෙන්න නෙමෙයිනේ.."

සාරංගට තද වෙලා. දිනුකත් වැඩි සද්ද බද්දයක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා.

"රයිට්.... උඹලා තව ඇදුමක් අරන් ආවා නම් යන්න තැනක් තියෙනවා.."

සාරංග ආයෙත් අහද්දි අපි කට්ටියම රෙඩි කියලා අත් ඉස්සුවා.

"අපේ අංකල් කෙනෙක් ඉන්නවා කටුගස්තොට හරියේ. හැබැයි මචං මෙතන ඉදලා කිලෝ මීටර් පහක් විතර වගේ යන්න ඕන. මොකද කියන්නෙ එහෙ නාන්න මරු තැනක් තියෙනවා."

"එළනේ..! යං යං මෙච්චර කිලෝමීටර් එකසිය විස්සක් තිහක් විතර ආපු එකේ ඔය පහ මොකක්ද බං.."

ෂෝටා පැනලා උත්තර දුන්නෙ ඌ අපේ සෙට් එකේ පුංචි කොලුවා නිසා වෙන්න ඇති. තාම සෙල්ලමටමයි හිත.

"අන්කල් මේ ළගට ගිහින් එනන් යමුද..?"

මං ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ගෙන් ෂේප් එකේ ඇහුවා. මෙයා බෑ කිව්වොත් ඉතිං අපිට ගගකින් උනත් ඇදගෙන නාන්න තමයි වෙන්නේ.

"යන්න නම් පුළුවන් පුතා, ඒත් ඔයාලගෙ ටීචර් මට බනීද දන්නෑ.."

අන්කල් බයයි වගේ කියලා මට තේරුණා..

"අපි එහෙම අන්කල්ට බනින්න දෙනවද..? අපිට මිස් තමයි කිව්වෙ එයාලා පරක්කු වෙන නිසා කොහේ හරි ගිහින් එන්න කියලා.."

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:29 AM
මේ විහගයා අපේ අහිංසක ටීචර් අමු අමුවේ පාවලා දීලා අන්කල්ව කැමති කරගත්තා. අපි එහේ ගියේ මගින් ලොකු කේක් එකකුත් අරගෙන. ඊට අමතරව නාද්දි බොන්න කියලා ජින්ජර් බියර් බෝතල් ටිකකුයි, බයිට් කඩල පැකට් තුනකුයි අපේ ඩ්‍රයිවර් අන්කල් යාළුවෙක් කරගන්න බුලත් විට තුනකුයි අරගත්තා.

"බලපං අපි වෙනදට ජින්ජර් බියර් නැතුව බියර් බොන්නේ.. අද මේ ගෑණු එක්ක ඇවිල්ලා ඒකටවත් නිදහසක් නෑ.."

විහග එහෙම කිව්වට මූ බොන්න පුළුවං එකෙක් නෙමෙයි. මේකා බ්‍රැන්ඩි කියලා බොන්නෙ ෂැන්ඩි. හැබැයි සාරංගනම් පාටි වලට ගියාම ගෙදර උන්දැලට හොරෙන් එක එක ඒවා අතහදා බලලා එනවලු.

"ඒකනේ.. අද මතට තිත තමයි.. වෙනදට අපි තිතට මත නේ.. හෝව් හෝව් අන්කල් ඔතනින් දකුණට.."

සාරංග අන්කල්ට පාර පෙන්නගෙන ඔය කියන ගෙදර මිදුලටම අපිට එක්කගෙන ආවා. එහෙ වටපිටාවෙ තිබුණෙ පුදුම ලස්සනක් වගේම අමුතු ලා....... සීතල ගතියක්.

"බලපං අපේ සීයලට උනත් ඉස්සර මීට වඩා හිතන්න තිබුණා. නැත්තං අපිටත් මේ සාරංගට වගේ රටපුරා නෑයො ඉන්නවනේ.."

මං ඒක කියද්දිම උගේ අන්කල් ගෙයින් එළියට ආවා. පොර හරියට තේ වත්තක සුපිරින්ඩන්ට් කෙනෙක් වගේ සුදු ෂෝටකුයි සුදු ෂර්ට් එකකුයි ඇදලා හැටි එකකුයි සපත්තු දෙකකුයි දාලා හිටියේ.

"හෙලෝ සනා... කම්... කම්... නයිස් ටු මීට් යූ ආෆ්ටර් වෙරි ලෝන්ග් ටයිම්.."

මළ කෙලියයි අන්කල් කාරයට සුද්දගෙ අසූචි පෑගිලද කොහෙද. සාරංගත් ඉස්සරහට ගිහින් අන්කල්ව බදාගත්තා.

"බලපංකෝ බං මූ පැන්ෂන් ගිය පොලිස් කාරයෙක් වගේනේ..."

විහග මගේ කණට කරලා හිමීට කිව්වා.

"මචං උඹේ සාක්කුවෙ ඩික්ෂනරියක් තියෙනවද..?"

අනිත් පැත්තෙ ඉදන් නිරෝධ අහද්දි මට හිනාත් ගියා. මොනව නැතත් පොර ජොලි ඩයල් එකක් කියලා අපිට කතා කරපු පළවෙනි විනාඩි පහෙන්ම තේරුණා.

"විනී කම් හියර් මයි ඩාලිං.."

අන්කල් දොරෙන් ඇතුලට බෙල්ල දාලා කතා කලේ ගෙදර ඉන්න බල්ලටද දන්නෙත් නෑ. අපි සපත්තු දාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙය විනී හපන්න ආවොත් දුවන්න කියලා බලාගෙන. ඒත් ගේ ඇතුලෙ ඉදලා අගර දගර පපා ආවෙ ලන්සි ටයිප් එකේ ඇන්ටි කෙනෙක්.

"විනී.. ඩූ යූ නෝ දිස් ජෙන්ට්ල්මන්..?"

අන්කල් කාරයා සාරංගව පෙන්නලා ඇහුවා. බොලේ.. විනී කියන්නෙ අන්කල්ගෙ වයිපරේ...

"ඕ.... මයි ගෝඩ්..."

ආන්ටි එහෙම කියලා සාරංගට අත දික් කලා. බලන් යද්දි මූ අපිව එක්කන් ඇවිත් තියෙනනෙ මාර ප්ලේස් එකකටනේ.. මෙතන කැටයම් ගොඩයි. ඒ මදිවට සිං සිං ගාලා එහෙට මෙහෙට කඩ්ඩ වැනෙනවා. අපි ඔළු පාත් කරගෙන හිටියෙ කතා නොකරන තාක්කල් මෝඩයත් පණ්ඩිකයෙක් කියලා කවුද කියපු කතාවක් මතක තිබුණ නිසා.

අන්කල් සාරංග එක්ක ආගිය තොරතුරු කතා කරන අතරෙ අපි ඒ ලස්සන වත්ත වටේ පොඩි රවුමක් දැම්මා. විනී ආන්ටි මොනවද කෑම ජාතියක් එක්ක තේ ලෑස්ති කරලා අපිට කතා කරද්දි මම ඒ පරිසරයට වශි වෙලයි හිටියේ.

"අන්කල් අපි කට්ටිය ආවෙ මේ පිටිපස්ස දොලෙන් නාන්න.."

"ඕකේ සනා.. යූ එන්ජෝයි විත් යුවර් ෆෙන්ඩ්ස්.."

මේ යකානං මාර පොරක්. සිංහලෙන් කියන දේට උත්තර දෙන්නෙත් කඩ්ඩෙන්. විනී ආන්ටි අපිට චේන්ජ් කරගන්න කියලා කාමරයක් පෙන්නුවා. අපි ෂෝටවල් ටිකකට බැහැලා කාමරෙන් එළියට එද්දි අන්කල් අලුත්ම තුවා තුනක් විතර අපිට දුන්නා.

"එපා අන්කල් අපි ළග තුවා තියෙනවා.."

"නෝ නෝ සනා ටේක් දිස්.."

ඒක කියද්දි විහග තුවා ටික ඉක්මනට අතට ගත්තෙ, නැත්තං අන්කල් ඉංශ්‍රීසියෙන් බනියි කියලා වෙන්න ඇති. බැන්නත් ඉතිං අවුලක් නෑ. අර බල්ලා කියන හැමදේටම නගුට වනනවා වගේ හිනාවෙලා අහන් ඉන්න තියෙන්නේ. මොකෝ තේරෙන එකක්යෑ. අපි ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ට කියවන්න පත්තර ටිකකුත් දීලා අන්කල් එක්ක වත්ත පහලට ගියා.

වත්තෙ ඉස්සරහ තියෙනවට වඩා ලොකු ඉඩක් පිටිපස්සෙ තිබුණා. බෑවුම වගේ තිබුණ ඒ හරියෙ මල් වවලා ඒ පාත්ති අතරින් ගල් වැටි වගේ දාලා පාරවල් හදලා එළකිරි ලුක් එකක් තිබුනේ. අපේ කෙල්ලො ටික එහෙම මේ මල් වත්ත දැක්කා නම් උන්ගෙ අවසන් හුස්ම පොද මෙතනම යනවා. ඒ තරම් ගති. පහල පෙනුන දොල පාර දකිද්දි මට මතක් උනේ කාච්චි මලේ.. නාන්න ඕනෙ නෑ.. දැක්කත් සැපයි..

"ඕ......... වට් අ නයිස් ප්ලේස්..."

ෂෝටා ටිකක් උච්ච ස්වරයෙන් කිව්වෙ අන්කල්ට ඇහෙන්න වෙන්න ඇති. කොළඹින් ඇවිත් ගොඩේ බයියො ටික වගේ ඉදලා බෑනේ..

"යර්ස් සනා.. ඔයාලා කැමති නම් කට්ටියම ස්කූල් වැකේෂන් එකට මෙහේ ඇවිත් ඉදලා යන්න.."

ඔන්න අපේ එකා දන්න කඩු දෙක තුන කිව්වා විතරයි අන්කල් කාරයා සිංහලට බැස්සා. මොනව නැතත් පෙරගෙ යෝජනාව නම් ටොප්. අපි නාන්න පටන් ගත්තම අන්කල් ගෙදර ගියා. අපේ ගැන්සිය ගල් උඩින් පැන පැන පෙරලි පෙරලි වතුරෙ දගලන්න ගත්තෙ හරියට සහරා කාන්තාරෙ ඉදලා ආවා වගේ. වැඩියම දැගලුවෙ ෂෝටා. ඌ එක දිගට තිබුණ ගල් පේලියක් දිගේ යද්දි ජබොක් ගාලා ඇදගෙන වැටුනා. මං පොඩි කවියක් මතක් වෙලා කියද්දි ඉතුරු හතර දෙනත් මාත් එක්ක එකතුවෙලා කවිය කිව්වා.

"ඒ දන්ඩේ......... කොටා..
යන විට ගාට......ගාටා.....
වැටුණේය..........වතුරටා. .
හූ.......................ටා......"

කොටා කියපු නිසාද මන්දා ඌගේ මූණ දෙකවෙලා. අපි බීම බිබී කඩල කකා ෆුල් ෆන් එක ගත්තා.

"මචං ෂෝටා.. උඹ දන්නවද අර අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතාව..?"

විහග අහද්දි අපි කට්ටිය ඌ දිහාට හැරුණා..

"අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතා කොයිතරම් තියෙනවද උඹ අහන්නෙ කොයි එකද..?"

"අලියයි කූඹියයි නාන්න ගිය එක..?"

"ම්හ්... කියපංකො බලන්න.."

"මෙහෙමයි.. අලියයි කූඹියයි නාන්න ගියාලු. මුලින්ම අලියා නාලා ඉවරවෙනකල් කූඹියා ගොඩට වෙලා බලන් හිටියලු. දන්නවද ඒ ඇයි කියලා..?"

"අලියට පෑගිලා ඌ මැරෙයි කියලා වෙන්නැති.."

"නෑ උඹලා දන්නවද උත්තරේ..?"

"ඒකත් ඉතිං උඹම කියහං.."

"අලියා නාලා ඉවර උනාම උගේ ෂෝට ඉල්ලගන්න.."

"හරි හරි ඩෝ.. උඹ ඒ කතාවෙ කොනකටත් මාව ගාව ගන්නද හදන්නේ..?"

ෂෝටා අද දවසෙ බයිට් එක වෙලා. පිස්සු නට නට නාලා ගොඩ එද්දි අපේ අත්වල ඇගිලි රැලිවැටිලා. හැබැයි ඇගටනං දැනුනෙ පුදුම සනීපයක්..

"මචං සාරංගයෝ.. උඹලගෙ අන්කල් කාරයා අපිට ආමාශගත කරන්න මුකුත් දෙන එකක් නැද්ද..? යකෙක් කන්න බඩගිනියි.."

විහගත් හරියට ස්කුබී ඩූ වගේ. කන්න දෙනවනං ඊට වඩා දෙයක් නෑ..

"වෙලාව කීයද දන්නෑ බං.. අරුන් එළියට ඇවිත් අපිව හොයනවද දන්නෙත් නෑ.."

මං කිව්වෙ අපේ ස්ත්‍රී පාර්ශවය මතක් වෙලා.. අපි ගෙදරට යද්දි විනී ආන්ටි කෑම ලෑස්ති කරලා බලාන හිටියා.

"ඔයාලට බඩගිනි ඇතිනේ.. ඉක්මනට චේන්ජ් එකක් දාගෙන එන්න.. ලන්ච් එක රෙඩී.."

"බලපං බං ආන්ටිට පුදුම තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් තියෙන්නේ.. මේ වගේ උදවිය බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕන.."

අපි ආන්ටිට පින් දිදි කෑම මේසෙට සෙට් උනා. ආන්ටි හදලා තිබුණෙ මැකරෝනි. ලොකු කුකුල් මස් තසිමක් එක්ක තිබුණ උණු උණු මැකරෝනි දකිද්දි විහග කෙල බාල්දියක් විතර ගිලලා ඉවරයි..

"මචං ඩ්‍රයිවර් අංකල්..?"

මං ඇහුවෙ මෙච්චර වෙලා කාටවත්ම උන්දෑව මතක තිබුණෙ නැති නිසා..

"ඔයාලා කන්න. මං එයාලට කෑම බෙදලා දුන්නා.."

"ආන්ටිලත් එන්න කන්න.. කෝ අන්කල්..?"

"එයා හදිස්සියෙ කෝල් එකක් ඇවිත් වත්තට ගියා. තව ටිකකින් එයි.. මං එයා ආවාම කන්නම්.."

එහෙම කියලා ආන්ටි අපිට කෑම බෙදුවා. අපරාදෙ කියන්න බෑ අපේ බඩවල් වල තරම දැනගෙනද කොහෙද ආන්ටි කොත ගහලා මැකරෝනි දාගෙන ගියා. මේවා තම්බපු බට කෑලි වගේ උනාට ආන්ටිගෙ මස් හොද්දත් එක්ක අවුට් නොවී බැට් කරන්න පුළුවං.. ඒක කාලා ඉවර වෙද්දි අයිස් ක්‍රීම් මේසේ උඩ. ඒකටත් වග කියපු අපි ආන්ටිලාට නොසෑහෙන්න පිං දීලා එන්න සෙට් උනා.

"ආන්ටි අන්කල් එන්න පරක්කු වෙයි වගේ නේද..? අපි එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.. අන්කල්ටත් කියන්න.."

"ඕකේ සනා, ආයෙත් දවසක යාළුවොත් එක්ක එන්න.. ටේක් කෙයා..!"

"අපිට සංග්‍රහ කලාට තෑන්ක්ස් ආන්ටි. එහෙනං අපි ගිහින් එන්නම්.. බායි.."

සාගත මළු ටිකත් පුරවගෙන ජොලියක් දාලා අපි ආයෙත් අර ඉස්කෝලෙට ආවත් අපේ කවුරුවත් පේන්න හිටියෙ නෑ. හැබැයි උදේ තිබුණට වඩා වාහනත් අඩුයි..

"අපි ටික නැති නිසා මුං ගෙදර ගිහින්ද දන්නෙ නෑ.."

"සචීලගෙ අම්මයි, හංසි අක්කයි මොබයිල් ගෙනත් තිබුණා. වරෙං පහලට ගිහින් කෝල් එකක් දීලා බලමු.."

වෑන් එක ඉස්කෝලෙ තියෙද්දි අපි කට්ටිය පයින්ම පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා. ඒ හරියෙම ප්‍රේමවන්තයින්ට සුර ලොවක් වගේ. මං පර්ස් එකේ දාගෙන හිටපු හංසිගෙ නොම්මරේට බොක්ස් එකකින් කෝල් කලා.

"ආ මල්ලිලා ඔයා කොහෙද ඉන්නේ..? මේ නංගි සෙකන්ඩ් රවුන්ඩ් එකට සිලෙක්ට් උන නිසයි ටිකක් පරක්කු උනේ. තව පැයකින් විතර මේක ඉවරයි."

හංසි කියපු පණිවිඩේ මං අනිත් කට්ටියට කිව්වා. හැමෝම කිව්වෙ අපි තව ටිකක් වැව රවුමෙ ඉමු කියලා. ඉතිං අපි වැව දිහා බල බල ඒ හරියෙ ඉන්න කෙල්ලන්ට විහිළු කර කර හිටියා.

"බලාගෙන බං නුවර කෙල්ලන්ට විහිළු කරලා ගහන්න ආවොත් දුවන්න පාරවල් දන්නෙත් නෑ.. ටිකක් පරිස්සමින්.."

"අපි කවද්ද බං කෙල්ලන්ගෙන් ගුටි කෑවේ. බැරිම අවස්ථාවක් ආවොත් වැවට පනිනවා.."

ෂෝටා එහෙම කිව්වට ඌට මතක නැතුව ඇති උදේ ඇතින්නක් විතර කෙල්ලෙක් ඌව සුප් කරන්න හදපු හැටි. අපි කතා කර කර ඉන්න පැත්තට චයිනා ලුක් එකක් තියෙන චප්ප මුක්කා ඩයල් තුනක් ආවා. මොකක්දෝ මන්දා චාං චූං බාසාවක් කතා කර කර ආපු උන් අපිව පහු කරද්දිම විහගයා උන්ට හලෝ කිව්වා. තුන්දෙනාගෙන් ඉස්සරහින්ම ආපු පොර හිනාවෙලා මොකක්දෝ මන්දා දෙයක් විහගට කිව්වා. හිනාවෙලා කියපු හැටියට ඒක නයිස් ටු මීට් යූ වගේ සුහද ටෝකක් වෙන්නැති කියලයි මට හිතුනේ. මෙන්න බොලේ ඌ ඒක කියද්දිම විහගත් ඒ වගේම බාසාවකින් ඔළුව පාත් කරලා මොනවදෝ කිව්වා. සුද්දො ටික හිනාවෙවී යද්දි අපි ලෝකෙ අටවෙනි පුදුමෙ දැක්කා වගේ විහග දිහා බලන් හිටියා.

"උඹ මොකක්ද බං අර චීනට කිව්වේ..?"

"ඌ සුභ පතද්දි මමත් ඌට සුභ පැතුවා.."

පිස්සු පපඩං කතාවක් තමයි මූත් කිව්වේ. මූ චීනට සුභ පැතුවලු.

"උඹ චීන භාෂාව දන්නවා කියලා අපි දන්නෙ නෑනේ.. අපි හිතුවෙ උඹ දන්නෙ සිංහල විතරයි කියලා.."

"සිංහල තමයි බං මම කිව්වේ. ඌ කියපු මෙලෝ දෙයක් මට තේරුනේ නෑ. මොනවා හරි කියන්න ඕන නිසා මමත් කිව්වා.."

මූත් මාර පොරක් තමයි..

"ඉතිං උඹ මොනවද ඔළුව පාත් කරලා කිව්වේ..?"

"මං කිව්වෙ සාට මොයිකල් අමතර කොටස් කියලා.."

"ඒ කිව්වෙ බං..."

"ඒ කිව්වෙ බං මෝට සයිකල් අමතක කොටස් කියලනේ.."

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:30 AM
අපි කට්ටිය හිනා උනේ මූ කියපු හරුපෙ කටට කොහෙන් ආවද දන්නෑ කියල හිතලයි..

"අරුන් තුන්දෙනා දැන් චීන ඩික්ෂනරිය පෙරලයි ඒකෙ තේරුම හොයන්න.."

"උඹ තමයි බං දවසකටවත් මිනිහා. උන් ටික හිනාවෙවී යන්න ඇත්තේ ඒක තේරුනේ නැති නිසා තමයි.."

අපි හවස තුනට විතර ආපහු ඉස්කෝලෙ පැත්තට එද්දි මිස්ලා ඈත ඉදන් වෑන් එක පැත්තට එනවා දැක්කා. කට්ටියම කට කපලා හිනාවෙවී ආවේ. අපේ සචී දිනලද මන්දා..

"ආ.. ඔයාලා උදේ ඇදන් හිටියෙ මේවා නෙමෙයිනේ.. කොහෙද ගියේ..?"

අපේ සැබෑ වෙනස මුලින්ම තේරුණේ හංසිට. එයා මං දිහා බලලා එහෙම කියද්දි අනිත් කට්ටියත් අපේ කේෂාන්තයේ ඉදලා පාදාංතය වෙනකල්ම බැලුවා.

"මිස් මෙයාලා කොහෙන්ද නාලා.."

සචී ඉස්සිලා මගේ කැප් එක ගලවලා ගත්තා. අනිත් කට්ටියගෙ කොණ්ඩෙ වේලිලා තිබුණට කැප් එක දාගෙන හිටපු නිසා මගේ කොණ්ඩෙ තෙතයි.

"අපි ගිය තැන් පස්සෙ කතා කරමු. දැන් කියනවා බලන්න උඹේ නැටුමට මොකද උනේ කියලා... උඹ දින්නා නේද..?"

"දින්නද කියලා තවම දන්නෑ. උදේ ෆස්ට් රවුන්ඩ් එකෙන් හයදෙනෙක්ව තෝරලා තව වටයක් තිබ්බා. මම ඒකෙන් දෙවෙනියට නැටුවෙ. ඉතුරු හතරදෙනා නටලා ඉවර උනාම තමයි ප්ලේස් එක කියන්නේ.."

සචී අපි කට්ටියටම ඇහෙන්න කිව්වා. සචීලගෙ අම්මනං හරි සංතෝසෙන් හිටියේ.

"අපිට හෝල් එකට යන්න දුන්නෙ නැති වුනාට අපි කට්ටිය ජනේලෙන් බලන් හිටියෙ මෙයාලා නටනවා. අපේ සචී තරම් ලස්සනට කිසිම කෙනෙක් නැටුවෙ නෑ.."

ජනා අචී කියලා හයියෙන් කිව්වෙ කුමුදු මිස් හිටපු නිසා වෙන්න ඇති. ජනාලි එහෙම කියද්දි නිරෝධ මට පේන්න කොලර් එක උස්ස ගත්තා. මූ දැන්මම සචීගෙ හස්බණ්ඩා වගේ ඇක්ෂන් දාන්නේ..

"ළමයි අනිත් කට්ටිය ඉවර වෙද්දි පහත් පහුවෙයි. ප්ලේස් එක අහන්න හිටියොත් අපට රෑ වෙනවා. එයාලා සදුදට ඉස්කෝලෙට දැනුම් දෙනවලු.. අපි දැන් යං.."

මිස්ගෙ තීරණය අවසාන තීරණය වේ කියලා අපි කට්ටිය වෑන් එකට නැග්ගා. මං ෂේප් එකේ සචී ලගින් ඉදගත්තා. ඒකිව කතාවට අල්ලගන්න හිතාගෙන. සචී නැටුමට මේකප් කරපු නිසාද කොහෙද ඒකිගෙ සුදු කම්මුල් රෝස පාට වෙලා. මේ තරම් ළගට ඒ ලස්සන මූන දකිද්දි මට ලෝභ හිතුනා.

එයාලා ඇතුලට ගියාට පස්සෙ අපි මොකද කලේ කියලා සචී අහපු නිසා මං විතර විචාරෙ දුන්නා. හංසි අහක බලං වගේ හිටියට කණ තිබුණෙ අපි දෙන්නා ළගද කොහෙද..? විහගලා සිංදු කියන්න පටන් ගත්තට ඒක උදේ වගේ නැගලා ගියේ නෑ. ඒ නිසා එක එකා තනියෙම සිංදු කියන්න ගත්තම අනිත් අය මියුසික් දුන්නා.

"ඒයි අපේ අසහාය ගායකයා කියපංකෝ සිංදුවක්.."

සාරංග කෑගැහුවෙ මට. මං සචිනිගෙ මූණ දිහාත් ටිකක් වෙලා බලන් ඉදලා සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.

"ඔබට සිත ආදරේ කරයි..
දෙතොල ගොළු වී සිටි..
නැගුණු සෙනෙහේ කියනු බැරි වී..
මගේ සිත වේදනා විදී.."

නුවර පාර දිගේ හයියෙන් ගිය අපේ වෑන් එක ඇතුලෙ මගේ සිංදුව හොද පැහැදිලිව ඇහුනා. කට්ටිය ඩ්‍රම් එක ගහන්නත් අමතක වෙලා ඇස් වහගෙන සිංදුව රස විදිද්දි සචී හිටියෙ මගේ මූණ දිහා බලාගෙන. එයාට එහා පැත්තෙ හිටපු අම්මා නිදාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. සිංදුව ඉවර වෙද්දි කට්ටිය විසිල් ගහලා ඉල්ලුවෙ තව සිංදුවක්. ඊළගට මං ගොඩක් ආස කරන නින්ද නැති රැයේ සිංදුව කියන්න ගත්තා.

"මචං උඹේ රාණි හිටියනං උඹට යුග ගීයක් කියන්න තිබුණා නේද..?"

මම සචී ළග ඉදගෙන හිටපු නිසා ඊරිසියා හිතිලද කොහෙද නිරෝධ එකපාරටම නෙත්මිව මතක් කලා..

"කවුද රන්දු රාණි කියන්නේ..?"

"රාණි කියන්නෙ මුගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්.."

ජනාලි අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ සාරංගයා. ඒක ඇහෙද්දි හංසි මගේ පැත්තට හැරුනෙ පැයට හැටේ වේගෙන්. ඔය නිව්ස් එක අපේ අක්කට ගියොත් ඉතිං මට බඩුම තමයි. කිසිම ගැලවිමක් නෑ..

"ඒ කතාව ඇත්තද රන්දු..? ඔයාට ගර්ල් කෙනෙක් ඉන්නවද..? ඇයි අපිට කිව්වෙ නැත්තේ..?"

ඕන ප්‍රශ්නයක් වරකට එක බැගින් ඇහුවනං ඉවරයිනේ සචී ප්‍රශ්න වැලක්ම ඇහුවෙ එක හුස්මට.

"ඔව් බං, ඒක ඇත්ත. හැබැයි තාම කියන්න තරම් කාලයක් උන්නෑ.."

මං සචීට පොඩි නයි පැටියෙක් ඇරලා බැලුවා. කෙල්ල බිම බලාගෙන කල්පනා කරනවා. මේකි ලණුව කාලා කියලා නියමෙට තේරුණා.

"සචී මට ඇත්ත කියන්න.. ඔයා කාටවත්ම ආදරේ කරන්නෙ නැද්ද..?"

මෙයාට කොල්ලෙක් නැති විත්තිය නං අපි දන්නවා. ඒත් කවුද දන්නෙ සචී නිරෝධව ලව්ද කියලා. කට්ටිය එකා දෙන්නා වෙන වෙනම කතාව. ඉතිං අපේ සංවාදෙ වෙන කවුරුවත් නම් අහං ඉදිනෙ නෑ කියලා දැනුන නිසා මං සචීගෙන් ඇහුවා.

"මං... මං... මං ආදරේ කරනවා රන්දු. ඒත් ඒක මං එයාට කියලා නෑ.."

මං හිතුවා හරි. නිරෝධ සචීට ලව්. ඒත් තාම කියලා නෑ. ඒ වගේම සචිත් ලව් කරන්නෙ නිරෝධටම වෙන්න ඇති. එයත් ඒක හිතේ තියන් ඉන්වා. මේ රන්දුට ඉතං සොරි ඩොට් කොම් තමයි.

"ඔයා ආදරේ කරන්නෙ අපේ සෙට් එකේ කාටහරි නේද..?"

මං හිමීට එහෙම අහද්දි කෙල්ලගෙ ලස්සන ඇස්වල කදුළු පිරිලා. ආදරේ හිතේ තියන් දුක් විදින එක කොයි තරම් අමාරුද කියලා මට අමුතුවෙන් කියලා දෙන්න ඕනේ නෑ. ඒ දුක මටත් දැනිලා තියෙනවා. ඊයෙ පෙරේදා අලුතෙන් ආපු කෙල්ලෙක් දිහා හොරෙන් බැලුවට පුංචි කාලෙ ඉදලා මං ළග හිටපු සචිනිට මං ආදරේ කරලා කියලා මට දැනුනෙ නිරෝධ අපේ ගෙදර නතර උන දවසෙ රෑ. ඒත් මට ඒ පොත පෙරලන්නෙ නැතුවම වහලා දාන්න වෙලා. මං දැන් මගේ හොදම යාළුවෙක් උන නිරෝධට උදව් කරන්න පොරොන්දු වෙලා ඉවරයි.

"සචී මට ඇත්ත කියන්න සචී.."

"ඒ ගැන අහන්නෙපා රන්දු. මං දන්නෙ මං එයාට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා විතරයි.."

මෙච්චර වෙලා සචීගෙ ඇස්වල පිරිලා තිබුණු කදුළු බිංදු නිදහසේ ගලාගෙන යද්දි එයා ඉස්සරහ සීට් එකට ඔලුව තියාගත්තා. කෙල්ලො කොයි තරම් අඩනවා දැකලා තිබුණත් සචීගෙ කදුළු ඉස්සරහ මගේ හිත උණු උනා.

"ඔයා ආදරෙයි කියනකන් එයා බලන් ඉන්නවා සචී. ඒක ඉක්මනට කියන්න.."

සචීගෙ සිනිදු අතක් උඩින් අත තියලා මං කියද්දි එයා මගේ අත තද කරලා අල්ලගත්තා. දැන් මේ රන්දු ෆුල් හොල්මං. මේ රෝස මල නිරෝධගෙ අතට දෙන්නෙ කොහොමද කියනෙක මං කොළඹට එනකල් කල්පනා කලා. මග නතර කරලා ආප්ප කාලා තේ බීලා ආපු නිසා ඉස්කෝලෙට එද්දි හයහමාර විතර උනා. අපි මගදි කෝල් කරපු හින්දා ගෙවල් වලින් ඇවිත් තිබුණට සාරංගටයි දිනුකටයි යන්න විදියක් තිබුණෙ නෑ.

"සාරංග උඹලා දෙන්නව අපේ වෑන් එකේ ගිහින් දාන්නද..?"

මං ඇහුවෙ උන්ව මග දාලා යන එක හොද නැති නිසා..

"නෑ බං තාම එචච්ර කළුවර වෙලත් නෑ නේ.. අපි ත්‍රීවිල් එකක යන්නම්..."

එහෙම කියලා උන් දෙන්නා පාර පැත්තට ගියා. කුමුදු මිස්ව ගෙදරට දාන්න සචී බාරගත්තා.

"හංසි අක්කේ ඔයා යන්නෙ කොහොමද..?"

මං ඇහුවෙ එයා ගැන අහන්න මට යුතුකමක් තියෙනවා කියලා හිතුන නිසා. මොකද හංසි දැන් මට මගේ අක්කා වගේ තමයි.

"අපේ මල්ලි බයික් එකේ ඇවිත් ඉන්නේ. මං එයා එක්ක යන්නම්. ඔයාලා පරිස්සමින් යන්න.."

ගේට්ටුව ළග පල්සර් බයික් එකක් නතර කරලා තිබුණෙ හංසිගෙ මල්ලි වෙන්න ඇති. හැමෝම යන්න සෙට් වෙද්දි මං අපේ වෑන් එකට නැග්ගෙ විහගත් එක්ක. ඌට අද රෑ අපේ ගෙදර ඉන්න කිව්වත් මහන්සියි කියලා ගෙදර යන්න ඕන කිව්වා. ඌවත් ගෙදර දාලා අපි ගෙදර එද්දි හතහමාරට විතර ඇති.

"පොඩි පුතා කොහොමද ගමන..?"

මං වෑන් එකෙන් බහිද්දිම අම්මා අවිත් මගේ අත අල්ල ගත්තා. එයා ගොඩක් වෙලා පාර බලන් ඉන්න ඇති කියලා මට හිතුණා ඒ මූණ දකිද්දිම.

"ගමන නම් නියමයි අම්මා.. හැබැයි හරිම මහන්සියි.."

"ගමන නියමයි කියලා තේරෙනවා කටහඩට වෙලා තියෙන දේ බලද්දි. හරියට වචන පිටවෙන්නෙත් නෑ.."

අක්කා සුපුරුදු ගෝරනාඩුව දාලා මාව පිළිගත්තා. මග දිගට සිංදු කිය කිය ඇවිත් අක්කා කිව්වා වගේ මගේ උගුර බැරැන්ඩි වෙලා තිබුණෙ. ඉක්මනට ඇග සෝදපු මම රෑට කන්නෙත් නැතුව ඇදට පැන්නා.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:32 AM
http://2.bp.blogspot.com/-13zR33YyPpE/T3YI2SaKvsI/AAAAAAAABmk/XB5lEtDpbDY/s1600/Cover-06.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-WVaRPy2Lzc0/T137GC8sXnI/AAAAAAAABf4/toOSI7zI4KY/s1600/06.png

මං පහුවෙනිදා උනේ පාන්දර නමයට විතර නැගිට්ටේ කවුදෝ මන්දා අපතයෙක් කෝල් කරපු නිසා. මං නිදිමතේම ගිහින් ෆෝන් එක ගනිද්දි කතා කලේ සාරංග.

"මචං උඹලා දෙන්නා ඊයෙ ගියේ කොහොමද..?"

"ආ.. අපි කිසි ආබාධයක් නැතුව සැපට ත්‍රීවිල් එකක ගියා. ඒක කියන්න තමයි ගත්තේ.."

"ෂුවර් එකට උඹලා මොකක් හරි මගෝඩි ගේමක් දෙන්න ඇති.."

"අපි නගිද්දි ඇහුවා ගාන කීයද කියලා. මේ යකා රුපියල් දෙසිය පනහක් කිව්වනේ බං.."

මේ කියන්නෙ ත්‍රීවිල් කාරයා ගැන වෙන්න ඇති. මුන් දෙන්නා ඌට පොල්ලක් තියලා කියලා මට නිකමට හිතුනා.

"ඉතිං බං අපේ ගෙදරට එච්චර ගන්නෙ නෑ නේ වෙනදට. දිනුකත් අපේ ගෙදර නවතිනවා කියපු නිසා ඩබලම නැගලා ගියා."

"ඉතිං දෙසිය පනහ දුන්නද..?"

"මොන පිස්සුද..? අපි හිස් මෙගා බෝතල් දෙකක් දාපු බෑග් එකක් ත්‍රීවිල් එකේ තියලා අපේ ගේ පහුකරලා තියෙන ෂොප් එකක් ළගින් බැස්සා සිගරට් දෙකක් අරන් එන්න කියලා. පොරත් හිතන්න ඇති අපේ බෑග් එකකුත් ඇතුලෙ තියෙන නිසා අපි එයි කියලා. අපි හිමීට ඉස්සරහ දොරෙන් ගිහින් පිටිපස්සෙ කා පාර්ක් එක පැත්තෙන් බැහැලා වැටක් අස්සනේ රිංගලා ගෙදර ගියා. ඒක කොච්චර සිම්පල් ප්ලෑන් එකක්ද බලපං. සල්ලිත් ඉතුරුයි නේ.."

මුං කලොත් කරන්නෙ ඔහොම නොහොබිනා වැඩක්ම තමයි.. පව්..! ඒ අහිංසක ත්‍රීවිල් කාරයා මුං එනකල් සැදී පැහැදී බලන් ඉන්න ඇති.

"පොර ආපහු යන්න ඇත්තෙ බොලාගෙ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් කර කර වෙන්න ඇති.."

කොහොම උනත් ඊයෙ දවස ගෙවිලා ගියේ අපේ හිත්වල විශේෂ මතක සටහන් තැන්පත් කරලා.

අද පන්ති දවසක් නේද කියලා මතක් උනේ දහය මාරට විතර කෑම කනකොට. ඊයේ දගලලා අතපයත් රිදෙනවා. ඉතිං මොන පන්තිද..? මං හවස් වරුව ගෙදරට වෙලා පාඩම් කලා..

*******************************

සදුදා උදේ ඉස්කෝලෙ යද්දි සචිනිත් ඇවිල්ලා හිටියා. අද ඉදලා සුපුරුදු විදියට සචිනි අපේ පංතියෙ. උදේ ඉස්කෝලෙ පටන් ගනිද්දි ප්‍රින්සිපල් සර් ප්‍රධාන රැස්වීමක් කියලා හැමෝවම ග්‍රවුන්ඩ් එකට කැදෙව්වා. ගාථා කියලා ඉවර උනාම ප්‍රින්සිපල් කිව්වෙ අපි හැමෝම අහන්න සතුටු උන කාරණයක්. අචිනි නවෝදා අත්තනායක සමස්ත ලංකා නැටුම් තරගයෙන් පළවෙනි තැනට තේරිලා කියලා සර් කියද්දි මගේ ඇගේ ඇත්තටම හිරි ගඩු පිපුණා. ඔය ජයග්‍රහණය බලා ගන්න අපි කොයිතරම් බකප් එකක් දුන්නද කියලා සර් දන්නෙ නෑනේ..

අචිනි නවෝදාට ඒ ජයග්‍රහණය ගෙනත් දුන්නෙ සචිනි පබෝදා කියන එක ගොඩ දෙනෙක්ට රහසක්. සර් අචිනිගෙ නම කියලා අඩගහද්දි එයා සචිනිට ස්ටේජ් එකට යන්න කිව්වා. ඒත් සචිනි ඒ ජයග්‍රහණය නිහඩවම අචිනිට පවරලා පැත්තකට උනා. මේ වගේ කෙල්ලෙක් තමන්ගෙ නිවුන් සහෝදරියක් වෙලා ඉපදෙන්න අචිනි පින් කරලා තියෙනවා ගොඩක්.

රැස්වීම ඉවර උනාම අපි සචීට සුභ පතලා එයාවයි අචිනිවයි ඩබලම එක්කගෙන කුමුදු මිස් හම්බවෙන්න ගියා. එයත් මේ වැඩේට ගොඩක් මහන්සි උනා.

"ආ.. දැන් දසමහ යෝධයො ටිකට සතුටු ඇති.."

අපිව දැක්ක ගමන් මිස් ඉස්සරහට ආවෙ එහෙම කියාගෙන. එයා කෙලින්ම ඇවිත් අල්ලගත්තෙ සචිනිගෙ අත් දෙක.

"ඔයා ලස්සනට නටපු නිසා තමයි අපේ ඉස්කෝලෙට මේ වාසනාව පෑදුනේ.."

මළ කෙලියයි. මිසුත් දෙන්නව මාරු කරගෙනද කොහේද..?

"මිස් ඔය සචිනි. මෙයයි අචිනි.."

මං එහෙම කියද්දි මිස්ගෙ මූණට නෝන්ඩි හිනාවක් ආවා.

"අරයා අචිනි කියලා මං දන්නවා. මං කතා කලේ තරගෙට නටපු එක්කෙනාට.."

හුටා අපේ රහස එහෙනං එයත් දැනගෙන. මිස්ට ඕක කියන්න ඇත්තෙ හංසි වෙන්න ඇති. මම කිව්වෙ මේ කෙල්ලන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න බෑ කියලා. දැන් බඩු හරිනේ. අපි ටික ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ බිම බලන් හිටියා.

"මොකද කට්ටිය බයවෙලා වගේ..? අනේ කොල්ලනේ උඹලා හිතුවෙ මුන් දෙන්නා එක වගේ උනාට පොඩි කාලෙ ඉදලා මං නැටුම් උගන්නපු කෙල්ලො දෙන්නා මට වෙන්කරලා අදුනගන්න බෑ කියලද..?"

දීපංකො ඉතිං උත්තර. අපි මිස්ව ඇන්දුවා කියලා හිතං හිටියට අන්තිමට ඇදගෙන තියෙන්නෙ අපිමයි. ඒ කියන්නෙ අපි නුවර යන්නත් කලින්ම වැඩේ ලෙඩේ වෙලා ඉවරයි. මිසුත් කට වහගෙන දන්නෑ වගේ හිටපු එක තමයි මතක් වෙද්දි කාලා ඉන්න බැරි.

"බයවෙන්නෙපා මං මේක දැනගත්තෙ ඔයාලා කවුරුවත් කියලා නෙමෙයි. ඒ වගේම තමයි මං මේක කාටවත් කියන්නෙ නෑ.."

මිස් එහෙම කියද්දි ඇගට දැනුනෙ ලියුකේමියාව හැදිලා හොද උනා වගේ සනීපයක්. නැත්තං අපි කට්ටියටම ප්‍රින්ස්ගෙන් සම්පත ලැබෙනවා. මිස්ගෙ කතාව ඉවර වෙද්දිම අපි ලිස්සන බෝට්ටුවෙ හිටපු ආදො ටික වගේ එතනින් කැපුනා.

අපි පන්තියට ගියත් ටෙස්ට් එක ඉවර උන නිසා ගුරුවරු ආවෙ නැහැ. අපි කට්ටියට පොඩි ජොලියක් දාන්න හිතං පුටුත් හරවගත්තා.

"මං කාඩ් පැක් එකක් ගෙනාවා මචං.. දාමුද පොඩි ඕබියක්..?"

විහග ඒ ප්‍රශ්නෙ අහද්දි ඌ කැට කොළ ටික වෙන් කරලත් ඉවරයි. මිස්ලා එන එකකුත් නැති නිසා මමයි, විහගයි, ෂෝටයි, නිරෝධයි ඉදගද්දි සාරංග පැක් එකේ හිස් පෙට්ටියත් අතේ තියාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙ මිස් කෙනෙක් ආවොත් දුවන්න බලාගෙන. අපි සෙල්ලම් කරන කොට සාරංග හොරෙන් මහේෂගෙ පර්ස් එකේ තිබිලා ගත්තු ටිෂූ පැකට් එකක් අර පෙට්ටිය ඇතුලට දාලා ඒක උඩ දදා හිටියා. මමයි විහගයි දිනාගෙන එද්දිම නන්දනී මිස් කොහෙද ඉදලා කඩා පාත් උනා.

"ඔතන පුටු හරවගෙන කට්ටිය මොකද කරන්නේ..?"

මිස් එහෙම ඇහුවට එයාගෙ සාරි පොට දකිද්දිම අපි කාඩ් ටික හංගගෙන ඉවරයි.

"උඹලා කාඩ් ගැහුවා නේද මෙතන..?"

අවුරුදු විසිගානක් ගුරු සේවයේ ඉදපු නිසාද මන්දා මිස්ට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ. එයා කාඩ් පැක් එක දෙන්න කිව්ව ගමන් සාරංග අතේ තිබ්බ පෙට්ටිය දුන්නා. ජෝකර්ලා දෙන්නට අමතරව මූ තව කුණු ගොඩවල් ඒකට ඔබපු නිසා පෙට්ටිය තිබුණෙ ටිකක් බරට. ලණුව කාපු මිස් ඒක ඇරලා බලන්නෙ නැතුව අරන් ගියේ අපිට බැන බැන.

"මචං මිස් බූමරංගෙ වගේ ගිය සැනින් ආපහු එයි. ඕං මං ගියා.."

එහෙම කියලා සාරංගයා දිනූකගෙ අතිනුත් ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට ගියා. දැන් පංතියෙ හිටියට කොහොමත් කාඩ් ගැහිල්ල බොරු. අපෙත් කාඩ් කුඩුවෙනවා. අපිත් දොලහ වසර පැත්තෙ රවුමක් දැම්මෙ ටික දවසකින් නෙත්මිව දැක්කෙත් නැති නිසා. මට දැන් නෙත්මිව ඇරෙන්න වෙන එල්ලෙන්න අත්තක් ඉතුරු වෙලත් නෑනේ.

එදා ගෙදර ආපු ගමන් මම හංසිට කෝල් කලේ අපේ සචී දින්නා කියලා නිව්ස් එක දෙන්න. ඒත් ප්‍රින්සිපල් සර් උදේම ඒක එයාට කියලා. මමත් වීරයා වගේ මේ තුන් කුළුදුලේ හොට් හොට් නිවුස් එක දෙන්න ගිහින් අන්තිමට කෝපි කඩේ අබිලින් වගේ නිකං කිච උනා..

****************************

සතියක් විතර ඇල් වතුරත් නිවලා බීපු ගානට ගෙවිලා ගියේ මෙලෝ රහක් නැතිව. බාල්දියක් පෙරලන්නෙ නැතුව දවසක් ගෙවුනත් නිකං පාචනේ වගේ. ඇගපත වෙව්ලනවා.

අනිත් එක විභාගෙට තිබුණෙ මාස ගානක් නිසා රිවිෂන් ක්ලාස් දාලා සතියෙ දවස් දෙකක්ම පංති බඩගාන්න උනා. මේ මලකඩ ජීවන රටාව වෙනස් කලේ අපේ ප්‍රින්ස්. එයාටත් හැම වැඩේටම අපි නැතුව බෑ.

සර් අපි කට්ටියට කතා කරලා කිව්වෙ තම වාස දෙකකින් කලා උළෙල තියෙන නිසා පුළුවන් වෙලාවට ඒකෙ වැඩත් බලන්න කියලා. විභාගෙ නිසා සම්පූර්ණ වගකීම අපිට පැටෙව්වෙ නැති උනාට අන්තිමට ඉතිං මුළු බර එන්නෙ අපේ කරපිට තමයි.

කලා උළෙල නිසා මට නෙත්මිව වෙනදට වඩා ළගින් ආශ්‍රය කරන්න පුළුවන් උනා. අපි හිටියෙ කොමර්ස් ක්ලාස් වල උනාට සංගීතය පැත්තෙ වැඩි බර දැරුවෙ අපියි. නෙත්මිට ලස්සනට සිංදු කියන්න පුළුවන් නිසා අපේ කණ්ඩායම් ගීත හැම එකකටම එයත් හිටියා. දවසක් මං ටැප් එක ළග ඉදලා යද්දි ෂෝටගෙ නංගි පවිත්‍රා ඇවිත් මාව නතර කලා.

"අයියේ ඔයා අපේ චූටි අයියගෙ යාළුවෙක් නිසයි මං මේ අහන්නේ.. හැබැයි මුකුත් හිතන්න එපා.."

"අහන්න නංගි ඕන දෙයක් අහන්න.. මං මුකුත් හිතන්නෑ.."

කෙල්ලත් නිකටට අත තියාගෙන බිම බලාගෙනම අර හැට හතරෙන් එකක් දාලා ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.

"අයියගෙ හිතේ නෙත්මි ගැන මොනා හරි අදහසක් තියෙනවද..?"

මෙයා ඔළුව වටේ අත දාද්දි මට හිතුනා අන්තිමට එන්නෙ නහය ළගට කියලා. ඒත් නෙත්මිව මතක් කරපු ගමන් මාව ටිකක් අප්සට් ගියා.

"එහෙම මුකුත් නෑ නංගි.. ඇයි ඔයා එහෙම අහන්නේ..?"

"නෑ අයියෙ පහුගිය ටිකේම එයා එකක් හිටපු නිසා මං ඇහුවෙ. එහෙම අදහසක් නැත්නම් කමක් නෑ අයියේ.. මං යන්නම්.."

මට වචනයක්වත් කියන්න නොදී ඒකි කොණ්ඩ කරල් දෙකත් ගස්සලා දාලා දිව්වා. නෙත්මි මෙයා එක්ක මං ගැන මොනවා හරි කියලා ඇති. එයා ගැන අදහසක් තියෙනවා කියලා කිව්වනම් ස්ටෝරිය අහන්න තිබුණා. ඒත් මං නෙත්මිට කැමතියි කියලා මේ කොහේවත් යන ඇඹිටිල්ලන් ඇටේකට කියලා වැඩක් තියෙනවද..?

අපි ඉස්කෝලෙ ගිය දවස් තුනේ වැඩිපුරම හිටියෙ සංගීත කාමරේ. අපේ ඒ ලෙවල් පංති සේරම පාළුවට ගිය අම්බලන් වගේ වෙලා. අචිනියි, සචිනියි සුපුරුදු විදියට කලා උළෙලෙ ප්‍රැක්ටිස් කියලා කකුල් දෙකටම ජින්ස් දෙකකුත් ඇදලා උඩ පැන පැන හිටියා. ඒ නිසා මට නිරෝධගෙ අයිඩියා එක තාම සචීට කියාගන්න වෙලාවක් සෙට් උනේ නෑ. හැබැයි ඒ අතරෙ නෙත්මි දවසින් දවස මගේ හිතට ගොඩක් ලං උනා..

දවසක් මං සංගීත කාමරේ පැත්තෙන් යද්දි නෙත්මි තනියෙම පැදුරක් උඩ වාඩිවෙලා වයලීන් එක ප්ලේ කරනවා. ඒකෙ එක කොනක් නිකටට තද කරගෙන අනිත් අතින් තාලෙට බෝ එක හසුරවද්දි පිට උනේ මහා දුක හිතෙන මියුසික් එකක්. කෙල්ල දිගටම ප්ලේ කලේ මාව දැක්කෙ නැති නිසා. හැබැයි කෙල්ල හිටපු ඉරියව්ව නම් එළම කිරි. මෙතන මේ හේෂාන් රන්දුල වික්‍රමබාහු වෙනුවට ලියනාඩෝ ඩාවින්චිව එහෙම හිටියා නම් මේකිව චිත්‍රයට නගනවා. ආයෙ ඒක හොදන්න දෙයක් නෑ. කෙල්ලට තනියෙම ඉන්න ඇරලා මං හැරිලා අපේ පංතියට ආවා. එද්දි සචිනි පංතියේ. අදනං මගේ සිකුරා උච්ච වෙලාද කොහෙද..? මං හිමීට කොලයක් කඩාගෙන නිසදැසක් ලිව්වා. ඒ අතරෙ සචිනි හැරි හැරී මගේ දිහා බලනවා දැක්කත් ඒකි මට ඩිස්ටර්බ් කලේ නෑ.

"නිවි නිවී දිලිසෙනා නෙතු තාරකා යුවල
මොනවදෝ හෙමි හෙමින් කියනවා......

ලා රෝස පැහැ ගැහුණු ඔබේ ඔය දෙකම්මුල්
දුටුව විට මගේ හිත සැලෙනවා......

ඇසෙන නෑසෙන හඩින් මුමුණනා වදන් වැල්
මා හදේ රැව් දිදී ඇසෙනවා......

පුංචි කුමරියේ කිමද හොරැහින් බලන්නේ
සත්තකයි ආදරේ හිතෙනවා......."

නෙත්මි ගැන ලියනවා කියලා හිතාගෙන පංතියට ආවත් අන්තිමට ලියලා ඉවරවෙනකල්ම මගේ හිතේ හිටියෙ සචිනි. එයා හොරෙන් බලනවා දැකපු නිසයි මං අන්තිම පේලියට ඒ වගේ දෙයක් ලිව්වේ. මං ලියලා කොලේ නමන්න හදද්දිම පිටිපස්සෙන් ආපු සචිනි ඒක අතට ගත්තා. උදුරලා ගන්න මුලදි හිතුනත් මං ඒකිට ඒක කියවන්න ඇරලා බලන් හිටියා.

"හරි ලස්සනයි රන්දු.. කාටද මේක ලිව්වේ..?"

මහා අමුතු බැල්මක් මගේ දිහාට දාලා සචිනි ඇහුවේ කණට ඇහෙන්නෙ නැති ගානට. මං ඕක කාට ලිව්වත් මෙයාට මොකද..?

"මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්ට.."

එහෙම කිව්වට ඉතිං මගේ ඔය කියන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් කවුද කියලා මං දන්නෙත් නෑ. හැබැයි සචීගෙ මූණ නං කිනං හුලං ගිය බැලුමක් වගේ උනා. මගේ අතට කොලේ දීපු කෙල්ල වෙන වචනයක්වත් කිව්නෙ නැතුව හැරිලා යන්න ගියා. මුං නටලා නටලමද දන්නෙත් නෑ අඩිය තියන්නෙත් තාලෙට. සචී කොරිඩෝ එකේ පේනනෙ නැති වෙනකල්ම මං බලාගෙන හිටියෙ ලොකු ආදරේකින්. ඒත් මේ සුන්දර වස්තුව මගේ යාළුවගෙ නේද කියලා හිතට දැනෙද්දි තමයි වාවන්නෙ නැත්තේ.

"මොකද බං අහස පොළව ගැටගහන්න වගේ කල්පනා කරන්නේ..? මොකක් හරි අවුලක්ද..?"

සචී ගියා විතරයි අනිත් පැත්තෙන් පංතියට ආවෙ නිරෝධ..

"අපරාදෙ බං උඹට තව ටිකක් කලින් එන්න තිබුණෙ. සචී පංතියෙ තනියෙම ඉදලා දැනුයි එළියට ගියේ.."

"නැහ්........... බලපං මං නැටුම් ශාලාවෙයි අරහෙයි මෙහෙයි හැමතැනම හෙව්වා ඒකිව මෙච්චර වෙලා.."

මූ තාම සචීට ට්‍රයි කරන එක අතෑරලා නෑ වගේ..

"රන්දු උඹට බැරිද මේ ලෙටර් එක සචීට අද ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් දෙන්න..?"

මූත් මාව ලෝක අමාරුවක දාන්න හදන්නේ. කෙල්ලගෙන් මට ගුට කන්න වෙයිද දන්නෑ..

"මොකද ඕක අදම දෙන්න හදිස්සි. මෙච්චර මාස ගානක් ඉවසුවා වගේ තව දවසක් හිටපං.."

"දැන් මට ඉවසලා ඇතිවෙලා බං තියෙන්නේ. මේකෙ දෙකෙන් එකක් ඉවර වෙන්න ඕනේ.."

මූට තියෙන තදියමට කෙල්ලො දාගන්න බෑ. උන් කැමති උනත් කියන එකක්යෑ. පස්මහ බැලුම් වලිනුත් පාට පහම මැච් උනොත් විතරයි හා කියන්නේ. නිරෝධ බලෙන්ම වගේ ලියුම මගේ කමීස සාක්කුවට දැම්මා. ඒකෙන් ආවෙ අමුතු සෙන්ට් සුවදක් වගේ එකක්. මූත් වෙලාවකට දෙකේ පංතියෙ වැඩ කරන්නේ..

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:33 AM
අපි දෙන්නා ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි නෙත්මිලගෙ පංතියෙ දොර ගාව ළමයි පිරිලා. උන්ගෙ මූණු වලන් එකයි හිනාව. සමහරවිට පංතියෙ මිස්ට බීන් වත් පෙන්නනවද දන්නෑ. අපිත් ටිකක් කිට්ටු වෙලා බැලුවා. උන් හිනාවෙන්නේ දොරේ අලවලා තිබ්බ කොලයක් දිහා බලාගෙන. ඒක අතින් ඇදපු මරණ දැන්වීමක්.

අනිච්චාවත සංකාරා කියලා කලුපාට මාකර් පෙන් එකකින් ලියලා ඊට යටින් පංතියෙ ළමයි මගේ අම්මා කියලා අදින චිත්‍ර ජාතියෙ ඇටකෝටු බබෙක් ඇදලා තිබුණා. හැබැයි ලොකු අකුරෙන් ලියලා තිබුණ එක දකිද්දි මට පොඩි පුරුදු ගතියක් දැණුනා. "දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ" රා......යිට් ඒ මං අර උතුර දකුණ මාරුකරගෙන කොමර්ස් වලට දාපු බැරල් බාගේ. කෙටියෙන් කියනවා නම් නෙත්මිගෙ යාළුවා. මමත් ඉතිං සීන් කෝන් එ බලන්න මුලු කොලේම කියවන් ගියා.

දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ මෙනවිය අද උදෑසන සප්ත ස්වරය ගායනය කරමින් සිටියදී "රී" ගිලී මරණයට පත්විය. ඇගේ අවසන් කටයුතු යථා කාලයේදී සෙන්ට්‍රල් භූමියේ පැවැත්වීමට නියමිතය.
මෙයට ශෝකයට පත් ස්වාමිපුරුෂයන් හා දරු දුසිම.

ෂා... ආතල් කීතල් නිව්ස් එකක්නේ. හැබැයි සප්ත ස්වරයේ අකුරු හතක්ම තියෙද්දි මේකි මොන ඉලව්වකට "රී" ම ගිල්ලදකියන එකයි ප්‍රශ්නේ. මොනව උනත් සිරා දැන්වීම. ඕක ප්‍රින්ස් හරි කරදර හරි දැක්කනම් ඉතිං දෙයියන්ගෙ පිහිටයි. අපි කොරිඩෝ එක දිගේ යද්දි සාරංග කැන්ටින් එක පැත්තෙ ඉදලා විසිල් පාරක් ගැහුවා.

"මචං උඹලා දොලහ වසර පැත්තෙ ගියාද..?"

"ඔව් බං, මේ ඒ පැත්තෙ ඉදලා එන ගමන්.."

"දැක්කද අර මරණ දැන්වීම..?"

ඒ කියන්නෙ ඒක මුං ටිකත් දැකලා වගේ..

"දැක්කා දැක්කා ෆුල් කොලිටි. හැබැයි දුෂානි ඒක දැක්කානං ලියපු එකාව මස් කරනවා.."

"ඒකි කොහෙද බං අපිව මස් කරන්නේ.. ඒවා හදේ.. කෙල්ල උදේ මියුසික් රූම් එකේ ඉද්දි කැස්සක් හැදිලා. අන්න පපුව අල්ලගෙන තාම කහිනවා.."

ඒ කියන්නේ පෝස්ටරේ ගහපු කලාබරයා අපේ සාරංගයා.. හැබැයි කෙල්ල පවු කියලා මට හිතුනා..

*****************************

දවසක් අපි කට්ටිය නුගේගොඩ සෙට් වෙද්දි ෂෝටා ටිකක් පරක්කු වෙලා ආවේ. හැබැයි පොඩි එකා හිටියෙ සෑහෙන හිතේ අමාරුවකින් කියලා මට තේරුණා.

"ඇයි බං උඹේ ඩයල් එක අප්සට්..?"

"අප්සට් යන්නැද්ද බං මේ වගේ කාලකණ්නි හැත්තවල් එක්ක. අම්මපා මට ඕකව තනියෙම හම්බඋනා නම් දෙනපා පැණි හැලෙන්න.."

පොරට නහුතෙටම තද වෙලා.. කාටදෝ මන්දා ගුටි පූජාවක් තියන්නයි මුගේ ලෑස්තිය. පොඩි උනාට හරිම සැරයි ගම්මිරිස් ඇටේ කියන්නෙ නිකමටයෑ..

"ඉස්සෙල්ලා කියපං උඹ ඔය සද්ද පූජාව දාන්නෙ කාටද කියලා..?"

"ඒක හෙට කියන්නම්.. පුළුවන්නම් හෙට ක්ලාස් ඇරිලා පොඩි ගේමකට බහින්න බලාගෙන වරෙන්.."

"ක්ලාස් ඇරෙන්නෙම පහටනේ බං.."

මං කිව්වෙ මුගේ ගේම දෙන්නෙ කාටද කියලා හිතාගන්න බැරිව. කෙල්ලො හතර දෙනාව රෑ වෙනකල් තියාගන්න බෑනේ..

"ඒක තමා කිව්වෙ පරක්කු වෙන නිසා කියලා වරෙං කියලා.. අපේ ගෙදර පිරිතක් තියෙනවා ඒකට එනවා කියලා වරෙන්.. මේක නයිට් මිෂන් එකක්."

මේක නම් කාලා යන වැඩක්ද, ඔතං යන වැඩක්ද මන්දා.. හැබැයි ඉතිං ෂුවර් එකටම ඇදගෙන නාන වැඩක්..

"මේකයි සාරාංශය. හෙට උඹලට මගේ ගානෙ ඩිනර් එක. රෑට ගෙදර යන්න පුළුවන්.."

"ෂුවර්ද..?"

මං ඇහුවෙ ඇත්තටම ෂුවර් නැති නිසා. ගෙදර යන්න පුළුවන්ද, පොලීසියට යන්න පුළුවන්ද මන්දා. හැබැයි ඩිනර් එක කියලා ඇහුනා විතරයි විහග ඕකේ මචාං කියලත් ඉවරයි..

****************************

ෂොටගෙ අන්ඩර් වල්ඩ් ඩිනර් එකට රෙඩි වෙලා අපි පහුවෙනිදා හවස බෝ ගහ ළගට සෙට් උනා. අපේ නංගිලා ටික නං ගෙදර ගිහිං ඩිනර් එක ගන්න කියලා කැපුනෙ ඕවා කාලා දිරවයිද කියලා ෂුවර් නැති නිසා වෙන්න ඇති.

"දැන් කොහෙද ඔය ඩිනර් එක තියෙන්නේ බං.. හිල්ටන්, ගලදාරි, ටාජ් සමුද්‍ර..."

විහග තරු පහේ හොටෙල් පේලියක නම් කියන් ගියා. මේ ෂෝටා කෙහෙන්ද අපට ඕවගෙන් ඩිනර් දෙන්නේ. විහගත් මඤ්ඤං කතා තමා අහන්නේ..

"මං බැන්ද දවසක ඕවයින් එකක් දෙන්නම්.. අද තියෙන්නෙ සයිවර් පාටියක්.."

ඒ කියන්නෙ අපිට හිල්ටන් එකෙන් කන්න කාලාන්තරයක් බලන් ඉන්න වෙනවා.. මොකද මූ බදින්න කලින් ලොකු වෙන්න එපැයි. අද තියන පරිප්පු සුප අනුභව කරන්න හිතාගෙන අපි හයට විතර බස් එකේ නැග්ගා.

"කොහෙටද බං මේ යන්නේ..? හැබැයි මොන මගුල කරත් පරක්කු වෙන්නෙ නැතුව ගෙදර යන්න ඕන. නැත්තං අපේ තාත්තත් වෑන් එක අරන් උඹලගෙ පිරිත් ගෙදර එයි අපිව බලන්න.."

මං කිව්වෙ අපේ තාත්තා රෑට එන්නද කියලා දෙපාරක්ම අහපු නිසා. මූ මොන තූත්තුකුඩියක අපිව ගෙනියනවද මන්දා..

"මරදානෙ සයිවර් හෝටලේකට යන්නේ.. උඹලට තියෙන්නෙ ඕන තරම් දේවල් කාලා මං පෙන්නන තැනට වෙලා ඉන්න විතරයි.."

ඒ කියන්නෙ අපිට තියෙන්නෙ බොහොම ප්‍රණිත රංගනයක්.. අපි ආරාධිත නළුවන් විදියට අයින් උනාම මේන් කැරැක්ටර් එක ගෙනියන්නෙ ෂෝටා. ඌ බස් එකේ මරදානට එනකල් සීන් එක විස්තර කලා.

මං පෙරේදා හවස පුංචිලගෙ වැඩකට මරදානෙ ගියා. එන ගමන් ඔය කියන කඩේට ගිහින් සිගරට් එකක් ඉල්ලුවම මූ මුළු කඩේටම ඇහෙන්න මට බැන්නනේ..

"නෑ.... පොර මොනවා කියලද බැන්නේ..?"

"පොඩි උන්ට සිගරට් විකුණලා ඌත් අමාරුවෙ වැටෙනවලු.. අවුරුදු දොළහක් දහතුනක් යද්දි අපිට අං එනවලු.."

ෂෝටා එක් කියද්දි සාරංග ඌගේ ඔළුව දෙපැත්ත අතගාලා බැලුවෙ ඇත්තටම අං එනවද කියලා බලන්න වගේ. හැබැයි කඩේ මුදලාලියා මූ අවුරුදු දොලහක දහතුනක එකෙක් විදියට දැක්ක එකට තමයි මුගේ මල මුහුදට පනින්න ඇත්තේ.

"ඉතිං... ඉතිං... ඊට පස්සේ..?"

"මං දෙන්නං හොද ගේමක් කියලා වැඩිය මූණ පෙන්නන්නෙ නැතුව එතනින් කැපුනා.."

"ඊට පස්සෙ ඊයෙ උදේ පන්ති යන එන ගමන් මං වේලාසන ඔය කඩේට ගිහින් ස්ට්‍රක්චර් එක බලන් ආවා. අවුලක් නෑ මට තනියෙම ගේම දෙන්න පුළුවං.."

මරදානෙන් බැස්සට පස්සෙ ෂෝටා අපිට ඇවිත් ඉන්න කියලා තැනක් පෙන්නුවා. ගේම ඉවරවෙලා ඌ කඩේ පිටිපස්සෙන් එන විදියත් වෙනම පැත්තකින් පෙන්නලා අපිවත් ඇදගෙන ගියා. ඔය කියපු කඩේ එකකට එකක් හේත්තු කරපු කඩෙ පේළියක තිබුණ ටිකක් ලොකු එකක්. ඕක පිටිපස්සෙන් එන්නෙ කොහොමද කියලා ඇහුවම ඌ ඒ ටිකත් අපිට රහසින් කියලා කඩේ ඇතුළට ගියා. ඇතුල් වෙද්දි මං නිකමට වගේ ඔය කියන මුදලාලි දිහා බලද්දි මට තේරුණා ඌ ෂෝටා කිව්වා වගේ මරුමෝස් ඩයල් එකක් කියලා. අපි යද්දි ඩේ සෑහෙන සෙනගක් හිටියා. අපි හය දෙනාම එක ටේබල් එකකට සෙට් වෙලා පරාටා, මස්හොදි, ගෝදම්බ රොටි සේරම ඕඩර් කලා..

වේටර්කාරයත් අපරාදෙ කියන්න බෑ හොද සර්විස් එකක් දුන්නෙ අන්තිමට පොඩි සමිතිං එකක් ටිප් එකක් වදින නිසා වෙන්නැති. අපිත් සාරංගගෙ නුවර අන්කලගෙ වත්ත ගැන කතා කර කර තදයො ටික වගේ ගිලගෙන ගිලගෙන ගියා. නිකං හම්බවෙනවනම් දෙමළ පත්තරේ උනාම මොකද කියලා අපිත් ඉස්මුරුත්තාව එනකල්ම ගිල්ලා.

"මචං අපිට පරක්කු වෙනවා උඹලා මේකත් බිල දාලා ගෙවපං.."

කියලා සාරංග වේටර්ට පේන්න ෂෝටගෙ අතට රුපියල් දාහක් දීලා දිනුකයි නිරෝධයි එක්ක එළියට ගියා. දැන් අපේ මිෂන් එක ස්ටෙප් බයි ස්ටෙප් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඔය රුපියල් දාහ ෂෝටා බස් එකේදි සාරංග අතට දිපූ එකක් කියලා මේ මෝඩ වේටර් දන්නෙ කොහොමද..? ඊට පස්සෙ තිබුනෙ දෙවනි පියවර. අපි දොර දිහා බලන් හිටියෙ කවුරු හරි හොද වැදගත් පෙනුමක් තියෙන ජෙන්ටා බුවෙක් එනකල්. විනාඩි පහක් විතර බලන් හිටියට ආපු එකෙක්වත් අපේ වැඩේට මැච් උනේ නෑ. හැබැයි උත්සාහවන්තයා ඇන ගනී කියනවා වගේ අන්තිමට ආවා අන්කල් කෙනෙක් සිරා ලුක් එකක් තියෙන.

"ආ.. අන්කල් කොහොමද ඉතිං.. එන්න මෙතනින් ඉදගන්න.."

ෂෝටගෙ කෑ හැගිල්ලට පොර අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා බලාගෙන ඉදලා අන්තිමට ඇවිත් අපි ළගින් ඉදගත්තා.

"අපේ තාත්තා නිතරම කියනවා අන්කල්ව දැක්කෙ නෑ ගොඩ දවසකින් කියලා.."

මූ කියන සේරම කියන්නෙ වටපිට මිනිසුන්ටත් ඇහෙන්න. එතකොට උන් සෙරම හිතන්නෙ අපි අන්කල්ව දන්නවා කියලනේ. අන්කල් කාරයා ෂෝටා දිහා බලාගෙන මූදෙ වතුර තීන්ත උනත් පුරවන්න පෑන් බට කොච්චර ඕන වෙයිද ගානට කල්පනාව..

"සොරි පුතා මට ඔයාව මතක නෑ.."

"අන්කල් මිස්ට පෙරේරා නේද.."

ලංකාවෙ මිනිස්සු දහයක් ගත්තොත් ඒ අතරෙ මිස්ට පෙරේරලා දෙතුන් දෙනෙක් හරි ඉන්න නිසා ෂෝටා ඇහුවා..

"නෑ පුතා මගේ සර් නේම් එක සිල්වා.."

අපි කතාව අතරෙ ඉතරු වෙලා තිබුණු පරාට ටිකත් ගිලලා දැම්මේ ඒවට හුලං වැදිලා නාස්ති වෙන නිසා.

"එතකොට අංකල්ගෙ ගෙවල් කොහෙද..?"

හෙමීට හෙමීට ෂෝටගෙ සවුන්ඩ් එක බාල වෙනවා. අන්කලුත් බර කතාව. ෂෝටා අහනවා පන්සල කිට්ටවද, ඉස්කෝලෙ පහු කරන් යන්න ඕනද වගේ රටේ නැති දේවල්. අන්කල් හිතන්නෙ මූ හැම පැත්තක් ගැනම දන්නවා කියලා. මූ ඔය පොදු ස්ථාන ගැන කියලා අහන්නෙ ලංකාවෙ හැම ගමකම වගේ පන්සලක්, ඉස්කෝලයක් තියෙන නිසා මිසක් දැනගෙන නෙමෙයි.

"මචං උඹ ළග බිල ගෙවන්න සල්ලි ඇතිද..?"

"ඉදපං බලන්න.."

එහෙම කියලා මූ වේටර්ට කිව්වා අපේ බිල හදලා කියන්න කියලා..

"මහත්තයලට තම මොනව හරි ඕනෙද..? දැනට එකදාස් තුන්සිය හැටයි.."

බුදු කිරි අප්පොච්චියෝ.! මට කලන්තෙ වගේ ආවත් උඩ ෆෑන් එක තිබුණ නිසා බේරුනා. මූ බිල හදලා තියෙන්නෙ අන්කල් කාපුවත් එක්කද නැත්තං අපි එච්චර කෑවද කියලා මට හිතාගන්න බැරුව ගියා.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:34 AM
"මචං මේකත් දාලා බිල ගෙවපං.. අපේ තාත්තා ඕෆ් වෙන්න කලින් හන්දියට ගියේ නැත්තං බස් එකේ තමයි යන්න වෙන්නේ.."

වේටර්ගෙ කණ අස්සෙන් නයි පැටියෙක් අරින ගමන් මං ෂෝටට රුපියල් පන්සීයක් දීලා නැගිට්ටා. මූ මට පොඩ්ඩක් ඉන්න කියලා අන්තිමට ඕඩර් කරපු ප්ලේට් එකේ තිබුණ බිත්තර රොටි හත අටකුත් ඒෆෝ කොලේක ඔතලා දුන්නා. මේසෙට යටින් අත දාලා. මමයි විහගයි වේටර්ට වගේම මුදලාලිටත් පේන්න අර අන්කල්ටයි බායි කියලා ආවේ ෂෝටගෙ අන්තිම පියවර සාර්ථක වෙන්න ඒකත් වැදගත් නිසා. අපි දෙන්නත් දොරෙන් එළියට යද්දි මුදලාලි ඉස්සිලා අපේ මේසෙ දිහා බැලුවෙ තව කවුද ඉතුරු වෙලා ඉන්නෙ කියලා බලන්න වගේ. අපේ පොඩි එකා අන්කල් එක්ක කියව කියව තවත් මොනවද කනවා. අපි හිමීට පාරට බැහැලා සාරංගලා හිටපු තැනට එද්දි හතර වටේ හොදටම කළුවර වැටිලා. දැන් ඉතිං ෂෝටව කතරගම දෙයියන්ට බාර කරලා ඌ එනකල් බලන් ඉන්න එක තමයි අපිට තිබුණෙ.

"ඇයි බං උඹලා පරක්කු උනේ. අපි හිතුවා සීන් එක දෙල් වෙලා කියලා.."

"තාමනම් දෙල් වෙලා නෑ.. දෙල් කරගත්තොත් ඉතිං අරූ තමයි.."

ෂෝටා එනවා කියපු පිටිපස්සෙ පාර පැත්ත බලාගනෙ අපි හිටියෙ ත්‍රී වීල් එකක් ළගට කිට්ටු වෙලා. ඇයි ඉතිං අරූ බාල්දියක් පෙරල ගත්තොත් පැන ගන්න බලන් ඉන්න එපැයි. ඒත් එක ත්‍රීවිල් එකක හයදෙනා හෙවත් අපි පහමාර එක්කරන් යන්න මූ කැමති වෙයිද මන්දා..

විනාඩි දහයක් පමණ යද්දි ෂෝටා අර පාර දිගේ පණ කඩාගෙන දුවගෙන එනවා හරියට ගොනෙක් අනින්න පස්සෙන් එළවනවා වගේ. කමින් කලර් නෝ ගුඩ් කියලා අපි පස්දෙනාම හිරවෙලා එතන තිබුණ ත්‍රීවිල් එකට නැග්ගෙ ෂෝටා නැග්ග ගමන් යන්න බලාගෙන..

"මල්ලි ලෝඩ් එක වැඩියිනේ.."

ත්‍රීවිල් කාරයා මගුලක් කතා කරනවා. මෙච්චර නහය ළගට වෙනකල් ගිලලා ගිලලා කොහොමද මේ බඩ උස්සගෙන දුවන්නෙ. දැන් ඉතිං මුගේ පිහිට තමයි..

"අයියේ බඩල් ගෙවන්නම් ඉක්මනට යං.."

ෂෝටා ළගට එද්දි ඌවත් අතින් ඇදලා ඇතුළට දාගෙන මං කිව්වා විතරයි මූත් කොහෙටද යන්න ඕනෙ කියලා අහන්නෙත් නැතුවම හයියෙන් එළවගෙන ගියා.

"හෝව් හෝව් අයියේ ඔතනින් දාන්න.."

එහෙම කියලා අපි සෙට් එක ඇස් වාට්ටුව ගාවින් බැස්සෙ නැත්තං කාපු බිලට හරියන්න ත්‍රීවිල් එකට ගෙවන්න වෙන නිසා.

මොනව උනත් ත්‍රීවිල් කාරයා හිත හොද එකා. ඌ රුපියල් සීයක් ඉල්ලද්දි අපි අතුරු ප්‍රශ්න නැතුව ඒ ගාන ගෙවලා ටවුන් හෝල් එක පැත්තට පයින් ආවා. ලයිට් එළියට අපි දැක්කා ෂෝටගෙ කකුල්වල දණිස්සට එනකල්ම මඩ. ඒ මදිවට ඔළුව පුරා මකුළු දැල්..

"මොකක්ද මං උඹේ ළගින් එන මඩ පුවක් ගද..?"

"පලයං ඩෝ යන්න. මං මේ තරම් සිරාවට ගේම ෆිනිෂ් කරාට පස්සෙ උඹලා එනවා ගදක් ගැන කතා කරන්න.."

"ඔය තරම් සිරාවට ෆිනිෂ් කරා නම් උඹ මොකද මෙලෝ සිහියක් නැතුව දුවං ආවේ..?"

මේකා පස්සවත් බලන්නැතුව හැටට හැටේ ආපු හැටි මතක් වෙද්දි හිනාත් යනවා.

"උඹලා දෙන්නත් ගියාට පස්සෙ මං බිල ගේන්න කිව්වා. අන්කලුත් ටේබල් එකේ හිටපු හින්දා මං බිල ගෙවන්න කලින් ඇහුවා ටොයිලට් එක කොහෙද තියෙන්නෙ කියලා.. "

මූ සිරාවට බිල ගෙවන්න හිටිය ගානට බ්‍රහ්ම ටෝකක් දුන්නේ.. ඒත් අපි උදැල්ල දාන්නෙ නැතුව ඌට අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න ඉඩ දුන්නා.

"මං ඊයෙ උදෙත් ඔය ටොයිලට් එකට ගිහින් ජනේලෙ සයිස් එක බලාගෙන ආවේ. හැබැයි ඒ ජනේලෙ හරහට ඇතුලෙන් පොඩි ඉස්කුරුප්පු ඇණ දෙකක් දාලා ලී පටියක් අල්ලලා තිබුණේ.. මං ඇතුළට ගිහින් දොර වහපු ගමන් ඇණ දෙක ගලෝල ලී පටිය අරන් සින්ක් එක උඩින් තියලා ජනේලෙ ඇරලා එළියට පැන්නා. ජනේලෙන් නම් යාන්තම් මගේ ඇග රිංගවන්න පුළුවන් තිබුණට මං පැන්නෙ මඩ ගොඩකට බං.. එතන මුඩුක්කු ගෙවල් පේලියයි. උන් කෑගහන්න ගත්තු නිසා තමයි මං මෙලෝ සිහියක් නැතුව දුවන් ආවේ.."

ෂෝටා පත්තරේ විස්තරේ කියලා ඉවරවෙද්දි මගේ හිතට ආවෙ වෙනම ප්‍රශ්නයක්..

"උඹ කොහොමද ලී පටියෙ තිබුණ ඉස්කුරුප්පු ඇණ ගැලෙව්වේ..?"

"මේ ෂෝටා ගාව බඩු හෑව් මල්ලි.."

එහෙම කියලා ඌ සාක්කුවෙන් එළියට ගත්තු ස්කුරුප්පු නියනක් පෙන්නුවෙ තරුම්පු ආසියා පෙන්නනවා වගේ. මූව නං අදහන්න වටිනවා. මේ දවස් දෙකේම ඌ කල්පනා කරන්න ඇත්තෙ ඔය ගේම ගැන වෙන්න ඇති. අර හෝටල්කාරයගෙ දවසේ ලාභය අනුභව කරලා අපි යංතං අටහමාර විතර වෙද්දි ගෙදර ආවා.

"ආ... පිරිතට ගිය අය මොකද මේ වේලාසනම ඇවිත්..?"

අක්කට පරක්කු උනත් වැරදියි. වේලාසන ආවත් වැරදියි. එයාගෙ කම්මුලකුත් මිරිකලා මම සාලෙට යද්දි මෙන්න බොලේ හංසි අපේ සාලේ බැබළි බැබළි ටීවී බලනවා. කොණ්ඩෙත් කඩලා දාලා නෝමල් ගවුමක් ඇදලා හිටපු කෙල්ල අද රෑ අපේ ගෙදර තමයි කියලා මට දකිද්දිම හිතුනා.

"පොඩි පුතා පිරිත් ටිකත් අහලා එන්න තිබුණනේ.. තාත්තා ඒත් කිව්වා රෑ උනොත් ඔයාව එක්කං එන්න යනවා කියලා.."

අනේ වාසනාවන්..! මේ රන්දු යාන්නම් බේරුණා. අම්මා තාත්තව ෂෝටගෙ ගෙදර ඇරිය නම් මං ආපහු ගෙදර එනවා බොරු. එහෙනම් අම්මගෙ පොඩි පුතාට වෙන බෝඩිමක් හොයාගන්න වෙනවා. නැත්තං රෑ එළිවෙනකල් අපේ තාත්තගෙ මහ පිරිත අහන්න වෙනවා. පොඩි කාලෙ ඉදලා අදුරන නිසා මුංගෙ ගෙවල් අම්මලා දන්න එකත් වෙලාවකට මහ වදයක්..

මං ඇග සෝදලා සරමට බැහැලා ඉවරවෙලා බෑග් එක අරිද්දියි දැක්කෙ ෂෝටා ඔතලා දීපු බිත්තර රොටි ටික. අපේ අක්කත් ඕවා කන්න මහ පෙරේති. මං ඒක කොලේ පිටින්ම අරන් ගිහින් සාලෙ හිටපු අක්කගෙ අතට දුන්නා.

"ආනේ මල්ලි..... තෑන්ක්ස්..! ඔයාට මාව මතක් උනා එහෙනම්..."

අක්කා ටැංකිය බාල්දියකට දාලා දුන්නෙ ඔය ඒක එයාටම ගෙනාවා කියල හිතලයි. ඔහොම යං අක්කෙ.. ඔහොම යං..

"ඔව් අපි එද්දි තේ එකක් බොන්න කඩේකට ගියා. එතන උණු උණු රොටි දානවා. මං ඉතිං ඔයාව මතක් වෙලා ගෙනාවා.."

අම්මපා මං කොයිවෙලාවක හරි මේ දෙසාබාන බේගල් වලට හිටගෙන අපායෙ යනවා. අක්කා නිකමට වත් ඇහුවෙ නෑ ඇයි ඒක ඒෆෝ කොලේක ඔතලා තියෙන්නෙ කියලා. එයාව අන්දන්න ඕනෙ නෑ. රෙද්ද අතට දුන්නම එයාම කපලා මහලා තනියම ඇදගන්නවා.. හරි ෂෝක්..

හැබැයි හංසිගෙ ලුක් එක නම් මට ඇල්ලුවෙ නෑ. එයාට වඩේ නෝන්ඩිද මන්දා. අපි දෙන මරිසි ගේම් ගැන එයත් ලාවට දන්නවනේ..

"පොඩි පුතා ඔයාට බත් බෙදන්නද..?"

පිස්සු පීකුදු කතා තමයි අපේ අමම්ත් අහන්නේ.. මේ වෙද්දි මගේ ඇගේ හැම නහරෙකම දිව්වෙ ලේ නෙමෙයි. පරාටයි, බිත්තර රොටියි. සල්ලි දීලා කද්දි නිකං රොටි ගිල්ලට පිනට හම්බඋන නිසා කෑවෙම බිත්තර රොටි. ඒ මදිවට අම්මා බත් බෙදන්න හදනවා. ඇයි දෙයියනේ මනුස්සයකුට කනවා කියලා ඔච්චර කන්න පුළුවන්ද..

"එපා අම්මා මම ෂෝටගෙ ගෙදරින් කාලා ආවේ.."

මං හිමීට මාරු උනේ අම්මා කෑම ගැන තව මොනවහරි අහයි කියලා. ඇහුවොත් ඉතිං කියන්න තියෙන්නෙ අති විශිෂ්ටයි අම්මෙ කියල තමා. මං හංසි එක්ක වචන දෙක තුනක් කතා කරලා ඇදට පැන්නෙ මේ ඉස්මරුත්තාව තියාගෙන පාඩම් කරන්න බැරි නිසා.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:35 AM
http://2.bp.blogspot.com/-K_2zvxwPYik/T3cKhFIkKFI/AAAAAAAABms/cPC9vIduDPs/s640/Cover-07.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-mtou-Q10VGk/T137KaR8xfI/AAAAAAAABf4/0wWeoT-0oBk/s1600/07.png

මං උදේ නැගිටිද්දි වෙනදට වඩා ගෙදර සද්දෙ වැඩියි. ඒ අස්සෙ අපේ තාත්තගෙ වොයිස් එකත් ඇහෙනවා. එයා අද මොකද ගෙදර කියලා හිතලා කැලැන්ඩරේ බලද්දි අද දිනේ වටේට කහ මදයක් ඇදලා. එහෙනං අද පෝය.. අපේ වැඩ කරන ජනතාව ගෙදර නිසා වෙන්න ඇති ඔය සද්ද පූජාව. ඊයෙ ආපු හංසිත් තාම ගිහින් නැති පාටයි. මමත් ඈලි මෑලි ලෑලි කෑලි ඔක්කොම කඩලා සාලෙට ආවා.

"පොඩි පුතා ආ.. ඔයාගෙ තේ එක.."

අම්මා තේ එක මගේ අතට දීලා ආයෙත් කුස්සියට ගියා. මම තේ එකත් බොන ගමන් එළියට බැස්සෙ අක්කව හොයන්න. මෙන්න ඩබල මිදුලට වෙලා මල් කඩනවා. මල් කිව්වෙ ගස් වල පිපිලා තිබුණ මල්.

"ආ මල්ලි ඔයා නැගිට්ටද..? අනේ හලෝ අර අරලිය මල් ටික කඩලා දෙන්නකෝ.."

පව් අප්පා කෙල්ලො දෙන්නා උස නැති නිසා නහයෙන් අඩනවා. ගහ තිබුණෙ තාප්පෙ අයිනේ. තාප්පෙට නැග්ගා නම් සෑහෙන්න මල් කඩාගන්න පුළුවන්. ඒත් ඉතිං මේ සරම පිටින් තාප්පෙ උඩ නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් මොන දෙයියන්ට කියන්නද..? අක්කලා කඩපු මල් ටිකත් බිම දාලා දුවයි..

"මොනාද හලෝ කල්පනා කරන්නේ..? නැගලා කඩලා දෙනවනේ.."

"හරි හරි ඉන්නවා මං ෂෝටක් දාගෙන එන්නම්.. මේක ඇදන් නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් තමුසෙලට නූල් බදින්න වෙයි.."

එහෙම කියලා මං හැරෙද්දි දැක්කා හංසිට බකස් ගාලා හිනා යනවා. අක්කගෙ ඉල්ලීමක් අහක දාන්නත් බෑ. කොයි තරම් බර බරේ දැම්මත් හදිස්සියකදි විදේශාධාරයක්වත් ඉල්ලගන්න ඉන්නෙ මෙයා විතරනේ. මං ෂෝටකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි දාගෙන මිදුලට එද්දි අක්කා මල් බෑග් එක හංසි අතට දීලා ගෙට ගියා.

"මං ගිහින් පොල් තෙල්, හදුන්කූරු ලෑස්ති කරන්නම්. ඔයා මල් ටික එකතු කරන්න හංසි.."

ඒ කියන්නෙ මේ පෝය දවසෙ මෙයාලා පන්සල් යන්නයි ලෑස්තිය. සමහර විට මේ රන්දුට ගාඩ් එකට යන්න වෙයි. මං තාප්පෙට නැගලා අතු ටිකක් පාත් කරලා දුන්නා හංසිට මල් කඩාගන්න.

"එදා ෆොටෝ ටික සුද්ද කරාද මල්ලි..?"

ඇති යන්තං මෙයා ඊයෙ රෑ ඉදලා දැනුයි වචනයක් කතා කරනවා ඇහුනේ..

"ඔව්.. මං ළග තියෙනවා. ඔයා අපිත් එකක් නුවර ගියා කියලා අපේ අක්කට කිව්වද..?"

"මං මෙච්චර කාලෙකට ඔයාගෙ අක්කට මුකුත්ම හංගලා නෑ. ඒත් මේක අක්කට කියන්න එපා කියලා කියපු නිසා මං කිව්වෙ නෑ.."

ඒ කියන්නෙ මෙයා හොදම යාළුවන්ටත් කොලේ වහලා මට වෙච්ච පොරොන්දුව රැකලා. ඔහොම තමයි හොද ළමයි උනාම ඉන්න ඕන..

"ෆොටෝ පෙන්නන්න නම් පුළුවන්.. ඒත් අක්කා දකියිනේ.. ඔයා අද ගෙදර යනවද..?"

"අපේ අම්මලා ඊයෙ බාරයක් ඔප්පු කරන්න කියලා කතරගම ගියා. මං ක්ලාස් කරන්න ඕන නිසා ගියේ නෑ. හෙට රෑට තමයි අම්මලා එන්නේ.."

මං අහපු ප්‍රශ්නෙට මට ඊයෙ ඉදලා දැනගන්න ඕන කරපු විස්තර ටිකත් දාලා එයා උත්තර දුන්නා. ඒ කියන්නෙ අදයි හෙටයිත් හංසි අපේ ගෙදර..

"එහෙනම් යන්න කලින් පෙන්නන්නම්කෝ.."

එහෙම කියලා මං උඩ අතුවල තිබුණ මල් කඩලා හංසිගෙ අතට දුන්නා. එයා රෝස පාට හීනි ඇගිලි දික් කරලා මල් ටික අතට ගනිද්දි මං ටිකක් වෙලා එයාගෙ දිහා බලන් හිටියා එයාටත් හොරෙන්. හංසි අපේ අක්කා තරම් සුදු නැති උනාට මාර හැඩයි. නියම කලා කෘතියක්. අම්මපා මට අයියා කෙනෙක් හිටියා නම් මං මෙයාව කොහොම හරි මගේ නෑනා කරගන්නවා. මේ වගේ පින් පාට වස්තුවක් උදේ හවා දැක්කත් සැපයි.

"කොහොමද මල්ලි ඔයාගෙ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්..?"

කල්පනාවෙ දැති අතරෙ හිරවෙලා හිටපු මං හංසිගෙ ප්‍රශ්නෙට ගැස්සුනා. තව පොඩ්ඩෙන් ගෙම්බා පොලේ ගැහුවා වගේ තාප්පෙන් බිම.

"මොන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් ද..?"

"ඇයි එදා අර යාළුවො කිව්වෙ රාණි කියලා ගර්ල් කෙනෙක් ගැන.."

හුටා මෙයත් වලිගෙ පාගගෙන. හැබැයි ඔය රාණි කියන නම දැන් රෙජිස්ටර් වෙනවා.

"උන්ට පිස්සු. මට ඇති කෙල්ලෙක් නෑ.."

"ඔය බොරු හංසි.. මෙයාට නං කෙල්ලො හතර පස් දෙනෙක්වත් ඇති..."

අපේ අක්කා උදැල්ල දාගෙනම අපි දිහාට එද්දි මං තාප්පෙන් බිමට පැන්නා.

"අනේ මල්ලි ඔයත් යංකො අපිත් එක්ක.."

මං කිව්වෙ නැද්ද..? අද ඉතිං කෙල්ලො මුර කරන්න වෙනවා. නංගිලා දෙන්නෙක් නම් තව කමක් නෑ. ඒත් දෙන්නා සයිස් එකෙන් නම් මට වඩා පොඩියි.

"කවුරු කවුරුද යන්නේ..?"

"අම්මයි, මමයි, හංසියි, ඔයයි.."

මං තාම හා කිව්වෙ නෑ. අපේ අක්කා මාව ගණන් තියලත් ඉවරයි. කම්මැලිකමේ ගෙදරට වෙලා ඉන්නවට වඩා පිනක් දහමක් කර ගන්න එක එන ආත්මෙටත් හොදයිනේ. අන්තිම මොහොතෙ මමත් ගමනට සෙට් උනා.

ඇග සෝදලා ලා නිල් පාට ඩෙනිමයි, සුදු ටී ෂර්ට් එකයි දාගත්තු මං පුරුද්දට වගේ කැප් එකත් අතට ගත්තා. අන්තිමට ලෑස්තිවෙන්න ගත්ත මං තමයි මුලින්ම ඇදලා ඉවර උනේ. අම්මා සුදු ඔසරියක් ඇදගෙන ආවට මේ ගෑණු ළමයි තාම නෑ. උන් ඉතිං පන්සලට යන්නෙත් බියුටි කචල් ඔක්කොම දාගෙනනේ.

"පොඩි පුතා.... මං කිරිබත් හැදුවා.. අක්කලා එනකන් ඔයා බෙදන් කන්න.."

මේ වෙලාවෙ කිරිබත් පිගානක් අමාරුවෙන් හරි දාගත්ත නම් පන්සල් ගිහින් ඇවිත් දෙවනි ඉනිම බැට් කරන්න පුළුවන්. ලොකු ලුණුමිරිස් හැන්දකුත් එක්ක කිරිබත් බෙදාගෙන කකා ඉද්දි අපේ සුරූපිනියො දෙන්නා පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා මං දැක්කා. හංසි චාම් වර්ක් එකක් තියෙන සුදු සල්වාර් කිටක් ගහලා. හංසිව දැක්ක ගමන් මට කකා හිටපු කිරිබත් කට හිර උනා. අනේ මන්දා යාෂ් චොප්රාහරි කරන් ජොහාර් හරි පන්සල් ඇවිත් හිටියනම් මේකිව ඉන්දියාවටම අරන් ගිහිල්ලයි නවතින්නේ.

"ඇයි අම්මෙ තාත්තා යන්නෙ නැද්ද..?"

අන්තිම කිරිබත් කටත් ගිලින ගමන් මං ඇහුවා..

"තාත්තට බැංකුවෙ වැඩක් තියෙනවා කිව්වා. එයා යන ගමන් අපිව පන්සලට ගෙනිහින් දායි."

මේ පෝය දවසෙ බැංකුවෙ තියෙන වැඩ මොනවද මන්දා. රාජකාරිය දේව කාරියටත් වඩා උතුම් කියන වදන ඉහලින්ම පිළිපදින කෙනෙක් තමයි අපේ තාත්තා.

මාසෙ ඉවර වෙන්න දවස් තුන හතරක වෙලේ ඉදලා මන්ත් එන්ඩ් එක කියලා දගලයි. නැත්තං ට්‍රයල් එක අවුට් කියලා රෑ වෙයි. එක්කො කෑෂ් බැලන්ස් නෑ කියයි. ඕවා ඉතිං කාට කියන්නද..? එයා කියනවා අපි අහනවා..

"කොයි පන්සලට ද යන්නේ..?"

වෑන් එකේ යතුරක් අරන් එළියට එන ගමන් තාත්තා ඇහුවා. කොයි පන්සලෙත් ඉන්නෙ එකම බුදු හාමුදුරුවො නිසා මට ඒ ප්‍රශ්නෙ වැදගත් උනේ නෑ.

"පීල්ලෑවෙ පන්සලට යමු නේද දුව..?"

අම්මා එයාගෙ කැමැත්ත අක්කගෙ පිටින් දාලා කියවන්නයි හදන්නේ..

"අනේ අම්මා හැමදාම එහේ යනවනේ. අද හංසිත් ඉන්න එකේ අපි කැළණි යමු.."

අක්කා දෝස්මුරේ දාද්දි තාත්තා ටිකක් කලබල උනා.

"ඔයාලා කැළණියට ගිහින් දාලා මං ආපහු කීයටද බැංකුවට යන්නේ..?"

"තාත්තා අපිව කොහුවලින් කැළණිය බස් එකට දාන්න. අපි යන්නම්.."

අපෝ..! බස් එකේ චාටර් කන්න වෙනවා කියලා දන්නවනම් මං ගෙදර ඉන්නවා. අම්මා කිව්වා වගේ පීල්ලෑවට ගියා නම් ඉවරයි. කොහෙද මෙයා ඉල්ලන් කනවනේ. කිරිබතුත් කාපු එකේ බස් එකට නැගලා කැළණියට යනකල් නිදාගන්න තමයි වෙන්නේ.

කොයි තරම් උදේ ආවත් අපි කැළණියට එද්දි දහයහමාරට විතර ඇති. පන්සල වටේ හිටපු සෙනගයි තිබුණ වාහන ගොඩයි දකිද්දි මට වදින එකත් එපා උනා.

"මල්ලි ඔය තොප්පිය ගලවන්න.."

පන්සලේ ගහලා තිබුණ බෝඩ් එකක් පෙන්නලා අක්කා කිව්වා. මමත් ඒක අතට ගන්න ගමන් ඇන්ටනාව දාලා වටේ බැලුවා.. පුහ්.! ලංකාවේ ගෑණු ළමයි සේරම අද පන්සල් ඇවිත් වගේ. සුදු නංගිලා සුදු පාට ඇදලා බිම බලාගෙන සන්සුන් විදියට යන හැටි දැක්කම සිල් ගත්ත මිනිස්සුන්ගෙ සිල් බිදෙනවා ඇති. මට අපේ විහගයව මතක් උනා. ඌට කෝල් එකක් දුන්න නම් එකකන් එන්න තිබුණා. හැබැයි ඌ ආවනම් හවස් වෙනකල් මෙතනින් ගෙනියන්න බැරි වෙනවා. සෙනසුරාදා, ඉරිදා දවස් වල බීච් එකටයි, පාර්ක් වලටයි රිංගන කපල්ස් මේ වගේ දවස් වලට පන්සල් එනවා. උන්ව දකිද්දි මට සචිනිව මතක් උනා. කෙල්ල මේ වෙද්දි මොනවා කරනවද මන්දා. බෝධියයි, චෛත්‍යයි අමාරුවෙන් වැදලා බුදුගෙට යන්න බලද්දි කිලෝමීටරයක් විතර දිග පෝලිමක්. ඒකත් එක්කෙනා පිටිපස්සෙ එක්කෙනා යන පෝලිමක් නෙමෙයි. කෙලිනන්ම ජන ගගක්. අච්චර දුර ඉදලා ආපු එකේ කොහොමහරි ඇතුලට යන්නත් එපැයි. හැබැයි පෝලිමේ හිටගත්තම යන්න ඕනෙ නැහැ. ඔටෝ යැවෙනවා.


යකඩ වැටවල් ගහලා වෙන් කරලා තිබුණ පෝලිමේ ටිකක් යද්දි මාව ඉබේම අම්මලට වඩා පස්සට යැවුනා. අපේ අක්කටයි හංසිටයි එහා පැත්තෙ හිටියෙ රස්තියාදුකාර කොල්ලො සෙට් එකක්. බොඩි ෆිට් ටී ෂර්ට් එකක් ගහලා අමුතු කට් එකකට රැවුල කපලා හිටපු පොරක් කාන්දම වගේ හංසි ඉන්න පැත්තට හේත්තු වෙනවා මං දැක්කා. එයාලා ගියේ මට අඩි දෙක තුනක් ඉස්සරහින්. සෙනග හිරවෙන එකෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගත්තු අර කොල්ලො ටික හංසිගෙයි අපේ අක්කගෙයි මැද්දෙන් රිංගලා හංසිව වෙන් කරගත්තා. අම්මපා පන්සල නෙමෙයි නම් මං ඕකුන්ගෙ අත් දෙක තුනක් ගලවනවා. ඉක්මනට අක්කලා ළගට යන්න ඕන උනත් සෙනග වැඩි නිසා ඒක කරන්න අමාරුයි. එක කොල්ලෙක් හංසිගෙ ෂෝල් එක අල්ලනවා මං දැක්කෙ එතකොට. මුන් පන්සල් ඇවිත් තියෙන්නෙ වදින්න නෙමෙයි ආතල් ගන්න. සීන් එක දැකපු මට සිරාවටම තද උනා. මං පෙරළගෙන එතනට ගිහින් අරූගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මා.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:36 AM
"ඇයි මොකද..?"

උනේ නහරයක් වැඩියි කියලා ඒ වචන දෙකෙන්ම මට තේරුණා..

"හලෝ මේ ඔය ඇදුම අතාරිනවද..?"

මේක පන්සල නිසා මං වැඩිය කුලප්පු නොවී ෂේප් එකේ කිව්වා.

"ඇයි මෙයා ඔයාගෙ කවුද..?"

"මෙයා මගේ ගර්ල්.."

මං ඒ වචන තුන වටපිට බලලා කිව්වෙ අපේ අක්කට ඇහුනොත් මං කපෝති නිසා. ඒක අහුණම අරූගෙ මූණ වෙනස් උනා. ඌ බලන්න ඇති මං පිටිපස්සෙ ඉදන් ඇවිත් කෙල්ලට අයිතිවාසිකම් කියන්නෙ කොහොමද කියලා. මං කියපු දේ ඇත්තද අහන්න වගේ ඌ හංසි දිහාත් බැලුවා. මේ වගේ කාඩයෙක් දිහා එයා බලනවටවත් මං කැමති උනේ නෑ. ඌට පේන්නම හංසිගෙ අත අල්ලගෙන මම එයාව අයිනට කරගත්තා. ඒ හීනි අත මේ දාඩිය දාන වෙලාවෙත් සීතල වෙලා. හංසි මගේ මූණ දිහා බැලුවෙ නැතුව මගේ අත එයාගෙ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා. අම්මයි අක්කයි අපිට ඉස්සර වෙලා ගියේ. එයාලා පිටිපස්ස බැලුවත් එයාලට මෙතන යන සීන් එක පේන්නෑ සෙනග වැඩි නිසා. හංසියි මමයි අත්දෙක අල්ලගෙන යනවා අම්මා දැක්කනම් එයාට හාර්ට් ඇටෑක් හැදෙනවා. ගොඩක් වෙලා පෝලිමෙත් ඉදලා බුදු මැදුර ඇතුලටත් යනකල් අපි හිටියෙ අත් අල්ලගෙන. මේ කරන වැඩේ වැරදිදත් මන්දා. ඒත් මං වැරැද්දක් කලේ නෑ කියලා මගේ යටි හිත දන්නවා. මං එයාට කිට්ටු උනේ නරක චේතනාවකින් නෙමෙයි. අර කොල්ලො ටිකෙන් බේරගන්න.

බුදු මැදුරෙ ඇතුලෙ සැතපෙන පිළිමෙ ළගට ගිහින් අක්කා අතේ තිබුණ මල් ඉල්ල ගන්න තමයි හංසි මගේ අත අතෑරියේ. පෝළිම තව ටිකක් දික් උනානම් කියලා මට හිතුනෙ ඇයිද දන්නෑ. කොහොම හරි බුදු මැදුරෙන් අපි එළියට යද්දි හිටියෙ දාඩිය දාගෙන.

"අපෝ මේ අනිත් දවසෙනම් මේ චාටරේ කන්න මට නම් අඩගහන්න එපා.."

මං අක්කට කිව්වෙ අම්මටයි හංසිටයි ඇහෙන්න. ඇත්තටම ඒ වෙද්දි මට එපා වෙලා තිබුණෙ. තව පොඩ්ඩෙන් අරූ එක්ක බාල්දියකුත් පෙරල ගන්නවා. මං පන්සල් ඇවිත් පුරවගෙත්තෙ පව් ද පින් ද දන්නෑ. අපි ගෙදරට එනකල්ම හංසි හිටියෙ ගොළු වෙලා වගේ. හැබැයි එයා දෙතුන් සැරයක් බස් එකේදි මගේ දිහා අමුතු විදියට බැලුවා..

****************************

ගෙදර ඇවිත් හවස ඉස්කෝලෙ පොතක් පෙරලද්දියි මට නිරෝධ, සචිනිට දෙන්න කියලා දීපු ලියුම මතක් උනේ. ඒක තාම මං ළග. ඌ සචිනිගෙන් උත්තරයක් එනකල් බලන් ඇති. හැබැයි මං ඉස්සර ඉදන් සචිනිව දන්න නිසා මට හිතෙන්නෙ ඒකි නිරෝධට කැමති නෑ කියලයි. ඒත් කෙල්ලො හිතේ තද කරගෙන ඉන්න දේවල් කවුද දන්නේ. සචිනිත් කාට හරි හිතෙන් ආදරේ කරනවනේ. නිකමට සචිනිට කෝල් එකක් දෙන්න හිතාගෙන මං සාලෙට එද්දි හංසි තනියෙම ටීවී බලනවා.

"ඇයි තනියෙම..? කෝ අපේ අක්කා..?"

"අක්කා නාන්න ගියා. මං මල්ලිගෙන් අර ෆොටෝ ටික ඉල්ල ගන්න එන්නත් හදලා ආපහු නිකං හිටියා."

"ඉතිං ඇයි ආවෙ නැත්තේ..? උදේ වගේ මං අතින් අල්ලගනියි කියලා හිතුවද..?"

පන්සලේ සිද්ධිය මතක් වෙලා මං අහද්දි හංසිගෙ මූණ පටස් ගාලා රතු උනා. එයාට ලැජ්ජ හිතෙන්නැති. මං කාමරේට ගිහිනි ෆොටෝ දාලා තිබුණ කවරෙ ගෙනැත් හංසිගෙ අතට දීලා කෝල් එකක් ගන්න ඉදගත්තා.

"හෙලෝ.."

එපා පැත්තෙන් ආවෙ පිරිමි කටහඩක්. ෂුවර් එකට සචීලගෙ තාත්තා වෙන්න ඇති. ඒ ගෙදර ඉතිං පිරිමි පරාණෙකට ඉන්නෙ එච්චරයිනේ.

"හෙලෝ අන්කල් සචිනි ගෙදර ඉන්නවද..? මං රන්දු කතා කරන්නේ.."

මං හැමෝම දන්න ෂෝට් නේම් එකෙන් කියලා දැම්මා.

"රන්දු කියන්නේ අර........ බෑන්ක් එකේ වැඩ කරන මිස්ට වික්‍රමබාහුගෙ පුතා නේද..?"

පොරගෙත් මාර මීටරේ. නම කිව්වා විතරයි තාත්තා වැඩ කරන තැනත් මතකයි.

"ඔව් අන්කල්.."

"පුතා අපේ ළමයි දෙන්නා අම්මත් එක්ක පන්සල් ගිහින්. ඇයි මොකක් හරි විශේෂ පණිවිඩයක්ද..?"

මට සචීට කතා කරන්න විශේෂ පණිවිඩයක් ඕනෙයෑ.

"නෑ අන්කල් මං මේ නිකන් කතා කලේ. මං එහෙනම් තියන්නම්.. බායි.."

අන්කල් ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩ සටහන පටන්ගන්න කලින් මං ෆෝන් එක තිබ්බා. හංසි තාම රස කර කර ෆොටෝ බලනවා. ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සෙ එයා ෆොටෝ ටික අරන් නැගිටලා මං ළගට ආවා.

"මේ ඔයාගෙ කැමරාවේ ෆොටෝ විතරයි නේද..? අනිත් ඒවා ඔයා ළග නැද්ද..?"

"ඒ ෆොටෝ අරුන් මට පෙන්නලා ආයෙ ගෙනිච්චා. එතනත් ගති ෆොටෝ සෙට් එකක් තිබුණා.."

"මං ෆොටෝ දෙකක් ගත්තා මල්ලි.. කමක් නෑ නේද..?"

ගත්ත ෆොටෝ දෙක පෙන්නන්නෙවත් නැතුව ඉතුරු ටික මට දීලා මේ කෙල්ල උඩ තට්ටුවට දුවගෙන ගියා. හංසිගෙ තනි එකක් මෙතන තිබුණ නිසා එයා ඒක අරන් යන්න ඇති. එතකොට අනිත් එක..? ෆොටෝ ටික අරගෙන මං ආයෙත් එකින් එක බලන්න ගත්තෙ හංසි ගත්ත ෆොටෝ එක මොකක්ද කියලා බලන්න.. හංසිගෙයි මගෙයි ෆොටෝ තුනක් තිබුණට දැන් තියෙන්නෙ දෙකයි. එදා උදේ කෑම කන වෙලාවෙ අපි දෙන්නා කතා කරද්දි විහගයා අපේ ෆොටෝ දෙකක් ගහලා තිබුණා. ඒ දෙකෙන් එකකුත් එයා අරන්. මේකිනං මැන්ටල් කෙල්ලෙක්. නැත්නම් යාළුවගෙ මල්ලි එක්ක තනියෙම ඉන්න ‍ෆොටෝ එක හොරෙන් ගන්න විදියක් හේතුවක් නෑනේ..

"මොනවද මල්ලි ඔය අතේ තියෙන්නේ.. ෆොටෝ වගයක් නේද.. අනේ පෙන්නන්නකෝ.."

ආ....... පෝ...... අපේ අක්කත් නාලා ඇවිත්. මෙයාටත් ඕනෙ නැති මගුලක් නෑ.

"මේක මේ සාරංගගෙ ෆොටෝ වගයක්. ඔයා දන්න අය මෙතන නෑ.."

ෆොටෝ ටික අරන් කැපෙන ගමන් මං කිව්වා. මේ ටික දැක්කා නම් එයා දැන්මම හංසිව ගෙදරින් එළවනවා.

"කෝ අක්කා අපේ දිගංචියා නැද්ද..?"

සුපුරුදු කටහඩක් ඇහුනා සාලේ පැත්තෙන්. ඒත් මොකාද මට අලුත් නමක් දාපු පනික්කියා.. මං කාමරෙන් එළියට එද්දි ෂෝටා දොර ළග. ඌ කොට නිසා මට දිගංචියා කියලා කියන්න ඇත්තෙ පැහැදිලි ඊර්සියාවට.

"ආ කොටා... තෝ මොකද මේ පැත්තේ..?"

"මොකද මල්ලි ඔය යාළුවන්ට කතා කරන කැත.."

අපේ අක්කත් මහප්ප්‍රාණ කතා කියන්නේ. මූ මට දිගංචියා කිව්ව එක හොදයි. අපි මොනවහරි කිව්වොත් තමයි ගුරු උණ මතුවෙන්නේ. මං ෂෝටවත් ඇදගෙන මිදුලෙ තිබුණ ගල් බංකුව ළගට ආවා.

"මචං උඹට කියන්න සීන් ගොඩක් තියෙනවා.."

ෂෝටා ඉදගන්න කලින්ම ටෝකට බැස්සා.

"ඉතින් කියං වන් බයි වන්.."

"පළවෙනි එක තමයි උඹේ ගජයා... විහග, ඌට මොබයික් එලල් හම්බවෙලා.."

ඒක නම් අහන්න වටින නිව්ස් එකක්. ඒත් මේ ගොරකයට ෆෝන් එකක් අරන් දීපු මෝඩයා කවුද දන්නෑ. දැන් ඉබ්බා දියේ දැම්මා වගේ ඇති.

"කවුද බං ඌට ෆෝන් එකක් අරන් දීලා තියෙන්නේ..?"

"උන්ගෙ අයියට රට ඉදලා ආපු යාළුවෙක් අලුත් ෆෝන් එකක් දිලා.. ඌ පරණ එක මූට දිලා.."

"ඇත්තද..? මං හිතුවා බ්‍රෑන්ඩ් නිව් එකක් කියලා. බලන් යද්දි පරන කට්ටක් නොවෑ.."

"ඒකත් රුපියල් තිස්පන්දාහක් විතර වටිනවා බං.. මං දැකලා තියෙනවනේ.."

එහෙනම් ඌ දැන් පොර වගේ ඇති නේද.. පුදුමයි තාම කෝල් එකක් ආවෙ නෑනේ..

"ඌ උඹට කතා කලාද..?"

"ඌ සිම් එකක් අරන් මුලින්ම කතා කලේ උඹලගෙ ගෙදරටලු. කවුරුවත් ආන්සර් කලේ නෑලු.."

එහෙනං ෂුවර් එකට අපි උදේ පන්සල් ගිය වෙලාවෙ වෙන්න ඇති. හැබැයි ඉතිං ඌගේ ප්‍රථම කෝල් එක මිස් කෝල් එකක් උන එක ගැන තමයි දුක. පව් අප්පා..

"මං ඌගෙ නම්බර් එක ගෙනාවා. අපි පස්සෙ පොඩි ලණු කෑල්ලක් දෙමු බුවාට.."

එහෙම කියලා ෂෝටා මොබිටෙල් නම්බර් එකක් මගේ අතට දුන්නා.

"දැන් කියපං දෙවනි කාරණේ.."

මං එහෙම කිව්වට මුගෙන් සද්දයක් නෑ. ඌ බයවෙලා වගේ අපේ වැරැන්ඩා එක පැත්ත බලාගෙන කටත් ඇරගෙන ඉන්නවා.

"මචං රන්දු මේ..... අර..."

මූ මොනවා කියනවද මන්දා.. මමත් හැරිලා බැලුවා.. හංසි දොර ළග ඉදන් අපි දිහා බලනවා මං දැක්කෙ එතකොට.

"ඔව් බං ඒ හංසි තමයි. හැබැයි උඹ කෑ ගහලා වැඩේ ලෙඩේ කරන්නෙපා..."

මූට වචන අමතක වෙලා නිසා මංම කියලා දැම්මා..

"එයා මොකද බං උඹලගෙ ගෙදර කරන්නේ..? බලපංකෝ ගහලා ඉන්න කිට.. පොඩි එකෙක් වගේ.. පුහ්..! පිස්සු හැදිලා ආයෙම හැදෙනවා.."

කොහොමත් ෂෝටා, හංසිව දැකලා තියෙන්නෙ සාරි ඇදන් ඉන්නවනේ. මේකි පොඩි සායකුයි ටී එකකුයි දාලා බටු කෙල්ලෙක් වගේ ඉද්දි ෂෝටා කොර වෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද..? හංසි, සචීට නැටුම් උගන්නපු එකයි, අපි කට්ටිය එකට නුවර ගිය සීන් එකයි අපේ අක්කා දන්නෑ කියලා මං වේලාසනම ඌට කිව්වා. නැත්තං ඌ යන්න කලින් ඕක අනලා හත් පොලේම ගාලයි යන්නේ..

"ඕක නිශා අක්කට හංගන්නත් දෙයක් නෙමෙයිනේ බං. උඹලගෙ හිතේ හොරයක් තියෙන නිසා තමයි කොලේ වහන්න ඇත්තෙ නේද..? හැබැයි මචෝ නරක නෑ.. උඹට මැච් වෙනවා.."

"උඹේ ඔළුව කොහේ හරි හැප්පිලද..? ඒකි මට වඩා අවුරුදු හයකටවත් වැඩිමල් ඇති.."

"පිස්සුද බං එච්චර වෙන්න බෑ.. වැඩිම උනොත් විසි එකක්, විසි දෙකක් වෙනවා ඇති.."

අම්මද බොල මුගේ කතාව..! කෙල්ලගෙ මූණ බලලා වයස කියන්න තරම් මූ දැන් පැහිලා. ඒ කතා පැත්තක තියලා මූ කියන්න ආපු අනිත් කාරණේ මං අහන්න ගත්තෙ හරි අමාරුවෙන්.

"මචං උඹ දන්නවද.... නිරෝධයා සචීට ලව්. අපිට වැඩේ අතටම මාට්ටුයි.."

ඒකත් එහෙනම් ලීක් වෙලා. හැබැයි සීන් එක මට කිව්වා කියලා වැඩිය ඇගෙව්වෙ නැතුව මං ශේප් උනා.

"ඊයේ පංති ඇරිලා යද්දි ඌගේ ටියුට් එකක් අපේ ඒවා එක්ක බස් එකේදි මාරුවෙලා. මමයි සාරංගයි බස් එකෙන් බැහැලා බලද්දි මූ ඒකෙ පිටිපස්ස පිටුව පුරාම සචිනි, නිරෝධ කියලා ලියලනේ.."

හප්පා...... සාරංග දැනගත්තා කියන්නෙ ඉතිං මුළු සෙට් එකම දැනගත්තා වගේ තමයි. ඌට මහ බෙලෙක් කටක් නේ තියෙන්නේ. නිරෝධත් කෙල්ලො කරන බොළද වැඩ කරන්නේ. ඌ සමහර විට නම් දෙක ලියලා ඒක වෙඩින් කාඩ් එකකට මැච් වෙනවද කියලා බලන්න ඇති. දැන් සීන් එක සචීට කියන්න මං ඕනෙ නෑ. මෙලහකට දන්නව ඇති.

අපි දෙන්නා කියවද්දි අම්මා තේයි, බිස්කටුයි අරන් ආවා. එයා ෂෝටා ආවාම මොනවා හරි ගිල්ලවලා තමයි අරින්නේ. අපේ අම්මා ෂෝටට හරි කැමතියි. ඒ ඌ පොඩි නිසා වෙන්න ඇති..

"උඹ අප්සට් වෙන්නෙ නැත්තං කියන්න තව දෙයක් තියෙනවා.."

ඒ මොකක්ද ඒ...? මොකක් උනත් මේ රන්දුව අප්සට් කරන්න හිතන තරම් ලේසි නෑ.. අහලම බලමු..

"උඹෙන් අපේ නංගි ළගදි මොනවා හරි ඇහුවද..?"

ඔය කියන්නෙ උගේ නැන්දගෙ දුව පවිත්‍රා එදා ටැප් එක ලගදි අහපු කතාන්දරේ වෙන්න ඇති.

"ඔව් බං ඒකි අහනවා මං නෙත්මිට කැමතිද කියලා.."

"ඉතිං උඹ ඇත්තටම කැමතිද..?"

"ඒකිට කවුද බං අකමැති..? ඒකි සිරා කෙල්ලෙක් නේ.. හැබැයි ඉතිං ඒකිව දා ගන්න තරම් හිතක් නම් මට තාම පහල වෙලා නෑ.."

"ඒ කියන්නෙ උඹේ හිතේ ඒකි ගැන ආදරයක් නෑ කියන එකද..?"

"ඒකි ගැන මගේ හිතේ කැමැත්තක් තිබුණට ඒක ආදරේ නෙමෙයි බං.. හැබැයි මං ඒකිට සිරාවටම කැමතියි.. ආශ්‍රය කරලා පස්සෙ කාලෙක ආදරේ ගැන සලකලා බලනවා.."

"එහෙනම් මං උඹට කෙලින්ම කියන්නම්. උඹ ඒකිට තව ළංවෙන්නෙ නැතුව අතේ දුරින් හිටපං.. ඒකි ගැන හෝප්ස් තියාගන්නෙ නැති තරමට හොදයි.."

මූ මෙහෙම කියන්නෙ හේතුවක් ඇතුව වෙන්න ඕන.. ඒත් නෙත්මිගෙ වැරැද්දක් නම් මට පේන්නෑ..

"ඇයි උඹ එහෙම කියන්නේ..? නංගි මොනා හරි කිව්වද..? ඒකි එහෙම චාටර් ඩයල් එකක් වෙන්න බෑ බං.."

"කෙල්ල ඉස්කෝලෙන් අවුට් උන ගමන්ම කසාද බදිනවලු බං ඒකිගෙ මස්සිනාව. ඒ වැඩේ දැන් ස්ථිරයිලු.. අපේ නංගි ඒක උඹට කියන්න කියලා කිව්වා.."

ඒ කියන්නෙ ඒ කතාවෙනුත් රන්දුට බින්දුව.. හිතට ලාවට දුක්ක ආවත් එදා නිරෝධ සචී ගැන කියපු දවසෙ තරම් මං අප්සට් උනේ නෑ. අපි තාම වැඩිය ආශ්‍රය කරලවත් කතා කරලවත් නෑනේ. මාව දැක්ක ගමන් ඒකි භූමිතෙල් ගෑවුන ගැරඩියා වගේ බිදගෙන යනවනේ. ඉතිං කොහෙද කතා කරන්නෙ. මොනව උනත් මහබඹා මේ අහස යට රන්දුටත් කවරු හරි මවලා ඇති කියලා මං හිත හදාගත්තා.

ෂෝටා යන්න කලින් මේ සතියෙ විහගයි, නිරෝධයි එක්ක අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එනවා කියලා අපේ අම්මටත් කියලයි ගියේ. ඌ ගියාට පස්සෙ මං නෙත්මි ගැන කල්පනා කරන්න ගත්තා. ඒත් ඒ ගැන හිතන එකෙන් ඉතුරු වෙන්නෙ හිතට දුකක් විතරයි.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:37 AM
http://4.bp.blogspot.com/-GtRCz3C9Hsg/T3c4Ylwl0nI/AAAAAAAABm0/L3kzlqP4fxo/s1600/Cover-08.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-Y0puOoypd44/T137JURacUI/AAAAAAAABf4/h9wp0uHoo9Q/s1600/08.png

දවස් ගානක්ම එක දිගට වැස්ස නිසා අපි ක්ලාස් ගියෙත් නෑ. ඉස්කෝලෙ ගියෙන් නෑ. මෙහෙම කුම්බකරණයො වගේ ගේ අස්සෙ රිංගගෙන හිටියොත් නං ඉතිං විභාගෙට සොරිම තමයි. මං සචීට කෝල් එකක් දීලා බලද්දි ඒකි නං ඉස්කෝලෙ නොගියට පංති ගිහින්. මං ගියේ නැති ටිකෝ නෝට්ස් ෆොටෝ කොපි කරලා තියන්නම් කියලා කෙල්ල මට හවස එහෙ එන්න කිව්වා. කොයිතරම් වැස්ස තිබුණත් මං සුපුරුදු ඩෙනිමට බැහැලා අම්මගෙනුත් ගාණක් කඩාගෙන එළියට බැස්සා.

"පොඩි පුතා මොකද ළමයො ඔය තෙමි තෙමි යන්නේ. මේ කුඩේ අරන් යන්න.."

අපේ අම්මා රිලේ එකේ බැට්න් එක අරන් ආවා වගේ කුඩෙත් දික් කරගෙන මගේ පස්සෙන් ආවා.

"අයියෝ අම්මේ දැන් පායලනේ.. ඕක උස්සන් යන්න මට බෑ.."

අම්මා කොයි තරම් බල කරත් මම කුඩේ ගත්තෙ නෑ. කෙල්ලො වගේ කුඩ උස්සන් යන්න ලැජ්ජ නැද්ද..? අනික ඉතිං අමාරුවෙන් අරන් ගියත් ආපහු එද්දි මට ඕක අමතක වෙනවා. ඉස්සර දවස් කීයක් අක්කගෙ කුඩ අමතක වෙලා මං බැනුම් අහලා තියෙනවාද..

සචීලගෙ පාර ළගින් හැබැලා පයින් යද්දි නම් තරමක් වැස්සත් මං කැප් එක දාගෙන තෙමීගෙනම ගියා. මං එනවා කියලා කියපු නිසාද වැස්ස දිහා බලන් ඉන්න තියෙන ආසාව නිසාද මන්දා කෙල්ලො බඩලම ඉන්නවා පාර දිහා බලාගෙන. මගෙත් ඔළුවට වතුර වැටිලා නිසාද දන්නෑ ඔහොම දකිද්දිත් දෙන්නගෙන් අචී කවුද සචී කවුද කියලා අදුනගන්න බැරි උනා.

"අනේ රන්දු ඇයි මේ තෙමීගෙන..?"

ආ.... ඒ නම් සචිනි. ඒකි තමයි හැම වෙලාවෙම බටකොළ ආච්චි වගේ මට අවවාද දෙන්නේ. ඒත් මං උත්තරයක් දෙන්න කලින් කෙල්ල හැරිලා ගෙට දිව්වා. බාගෙට තෙමිලා නිසා ඒකිට මං ළග අමුතු ගදක්වත් ආවද මන්දා. හැබැයි ඉතිං කොල්ලා ගෙදරින් එද්දි ගහපු ෆර්ෆියුම් සුවද නම් තාම තියෙනවා.

"එන්න රන්දු ඇතුලෙන් වාඩිවෙන්න.."

අචී මාව ගෙට එක්කං ගියාට ඉදගන්න මොකක්ද මොකක්ද වගේ. ඇයි දෙයියනේ පශ්චාත් භාගය බෙරි වෙලානේ..

"ආ... මුලින්ම පිහිදගෙන ඉන්නකෝ.. ඔයා හොදටම තෙමිලා.."

කාමරේ ඉදාල එළියට ආපු සචී ලස්සන ලා කොළ පාට තුවායක් මගේ අතට දුන්නා. ඒක පුංචි බබාලගෙ ඕඩිකොලොන් සුවදයි..

"හප්පා මේකෙ ගද.. කාගෙද මේ තුවාය..?"

මං කිව්වෙ බොරුවට කියලා දෙන්නම දන්නවා. අචිනි හිනාවෙලා සචිනි දිහා බැලුවා.

"ඕක මගේ, ගද උනාට කමක් නෑ පිහදලා දෙන්නකෝ.."

"කෝ උඹලගෙ අම්මා..?"

ඔළුව පිහදාන ගමන් මං ඇහුවෙ වෙනදට මේ වෙද්දි ඇන්ටි ඇවිත් ප්‍රශ්න හැටක් විතර අහලා ඉවර නිසා.

"අම්මා හන්දියට ගියා. එන ගමන් ඔයාගෙ ෆොටෝ කොපි ටිකත් අරන් එයි.."

එලද බ්‍රා කිව්වලු. ඒ කියන්නෙ මේ වැස්ස වෙලාවෙ මේ ගේ ඇතුලෙ ඉන්නෙ ඉටි රූප වගේ කෙල්ලො දෙන්නත් එක්ක මේ රන්දු විතරයි. කොයිතරම් ලස්සන උනත් මේ ඉන්නෙ මගේ අතිජාත බ්‍රැකට් දෙකක්නේ. ඉතිං මොන ස්විට් ඩ්‍රීම්ස් ද..? තුවාය සචී අතට දීලා මං ප්ලාස්ටික් පුටුවකින් ඉදගත්තා. නැත්තං මං ගියාට පස්සෙ පුටුවත් වේලන්න වෙයි.

"ඕක තෙත නිසා ඔයාට ඇදගන්න දෙන්න වෙන ඇදුමක් අපි ළග නෑනේ.."

මේකිත් කියන්නෙ මාර කතා. මට අදිනවනම් අදින්න වෙන්නෙ මුංග තාත්තගෙ පප්පා කෝට් කිටක් තමයි. නැතුව මේ ගෙදර කොයින්ද පිරිමි ඇදුම්..

"එක්කො ඔයා ටවල් එකක් ඇදගෙන ඕක ගලවලා දෙන්න.. අපි අයන් කරලා දෙන්නම්.."

ආයිශ් අම්මා..! මං තුවායක් ඇදගෙන වාඩිවෙලා ඉද්දි සචීලගෙ අම්මා ආවනම් එයාට කලන්තෙ හැදෙනවා. එහෙනම් මුන් දෙන්නව වෛද්‍ය පරීක්ෂනයකට භාජනය කරලා තමයි නවතින්නේ..

"ඕකේ මං ගලවලා දෙන්නම්.. හැබැයි තෙමුන හැම ඇදුමක්ම අයන් කරලා දෙන්න ඕනේ.. නැතුව බෑ.."

ඇත්තනේ, මං ඇදගෙන ආවෙ ඩෙනිමයි ටී ෂර්ට් එකයි විතරක්යෑ. කෙල්ලො දෙන්නා ඒකට රෙඩිනං ඇදුම් ගලවලා දෙන්න මේ රන්දුත් රෙඩී. ඒත් මුං මාව නිර්වස්ත්‍ර කරන්න කලින් දෙයියනේ කියලා ඇන්ටි ගෙදර ආවා.

"ඇන්ටි මේ වැස්සෙ තකහනියක්ම ගියේ මගේ ෆොටෝ කොපි ටික ගේන්නද..?"

"නෑ පුතා අපේ පොඩ්ඩි දවල් ඔය ටික හන්දියට ගිහින් දීලා ආවා. මං මේ කඩේ බඩු වගයක් ගන්න ගිය ගමන් අරන් ආවේ."

නෝට්ස් විතරක් නෙමෙයි ක්ලාස් එකේ ටියුට් ටිකත් මේ කෙල්ල ෆොටෝ කොපි කරලා. දැන් ඔය ටිකට සල්ලි දුන්නත් මේකි ගන්නෙ නෑ. කමක් නෑ ගනුදෙනු යථා කාලයේ බේරගන්න බැරියෑ.

"අචී උඹේ එස්.පී.බීආර් ආවේ නැද්ද..?"

මං අචිනියි සචිනියි දෙන්නා දිහාම බලලා ඇහුවෙ දිනුක ගැන..

"ෂ්... හෙමින් හෙමින්. අපේ අම්මට වැඩේ ලීක් වෙලා තියෙන්නේ.."

සචී එහෙම කියලා මං ළගටම පුටුවක් ඇදගෙන ඇවිල් වාඩිවෙලා හිමීට කතා කරන්න ගත්තා.

"අපේ අක්කගෙ එෆෙයාර් එක ගැන අම්මලා මේ වෙනකල් දැනන් හිටියෙ නෑනේ. දිනුකත් නිතර ආවා ගියාට එයාලා හිතුවෙ යාළුකමට කියලා. ඒත් අක්කි ඇක්සිඩන්ට් උනාට පස්සෙ මෙයා දවස් දෙක තුනක්ම තනියෙම ආපු නිසා අම්මට සැක හිතිලා ඇහුවා.."

"ඉතිං අචී ඇත්ත කිව්වද..?"

"ඔව්.. ඒත් අපි හිතපු විදියට අම්මා බැන්නෙ නෑ. එයා තාත්තටත් කියලා. තාත්තත් කිව්වෙ පොඩි කාලෙ ඉදලා දන්න ළමයිනේ. එයාලගෙ කැමැත්තට අපි බාධා කරන්නෑ කියලා. හැබැයි හොදට විභාගෙ කරන්න කිව්වා."

"ෂා.. උඹලගෙ තාත්තා නියමයිනේ.. එහෙනම් උඹටත් බාල්දියක් පෙරලන එකක් නෑ. දැන්ම වැඩේට බැහැපන්.."

හිතක් පපුවක් නැති ගානට මං කියලා දැම්මා. ඒකි මගේ මූණ බලන් හිටියෙ මහ දුකකින් වගේ..

"තාත්තා ඒත් මගෙන් ඇහුවා මට කවුරුත් නැද්ද කියලා.. කවදහරි අක්කිගෙයි මගෙයි වෙඩින් දෙකම එකට ගන්න ඕනෙලු.."

ටුවින්ස්ලා දෙන්නෙක් එකම විදියට ඇදලා එකම දවසෙ බදිද්ද කොල්ලො දෙන්නට මනාලියො මාරු වෙයිද මන්දා. අපි කතා කර කර ඉද්දි ඇන්ටි උණු කෝපි එකක් දුන්නා. වෙලාවෙ හැටියට ඒකත් මරේ මරු..

"සචී මට උඹෙන් පොඩි උදව්වක් ඕනේ.."

"ඒ මොකක්ද රන්දු..?"

"ලබන සතියෙ අපේ අක්කගෙ උපන්දිනේ.. ඒකි ඉතිං චීටර්නේ.. මං සාරියක් අරන් දෙන්න හැදුවේ.. ඒත් බං මං ඕවා තොරන්න දන්නෑනේ.."

"හරි හරි මං හෙට පන්ති යන ගමන් එන්නම්. අපි නුගේගොඩින් ගමු ලස්සන සාරියක්. ඔයා අක්කට ඉස්කෝලෙට අදින්නද වෙඩින් එකකට වගේ අදින්නද අරන් දෙන්න හදන්නේ..?"

"මන් දන්නෑ බං ඕවා. මොනවගේ එකක් ද හොද..?"

"අපි පොඩි වර්ක් එකක් තියෙන චාම් සාරියක් ගමු. මං තෝරලා දෙන්නම්.."

"හෙටත් ඉස්කෝලෙ යන්නෑනේ.. ඒත් අරුන් ටික පන්ති යන්න තුන විතර වෙද්දි නුගේගොඩට එනවා කිව්වා. අපි දෙන්නා දෙකට විතර යං. පැයක් ඇති වෙයිනෙ තෝරන්න.."

කෙල්ලො එක්ක ෂොපින් යන වැඩේ අතෑරලා දාලා තිබුණ මං සචී එක්ක හෙට නුගේගොඩ යන්න පොරොන්දු වෙලා ගෙදර ආවා.

රෑ වෙලා වොෂ් එකක් දාගෙන සචීගෙන් ගෙනාපු නෝට්ස් ටික අරන් පාඩම් කලේ මේ ටිකේම කිසි දෙයක් කරපු නැති නිසා. සචී තරු දාලා හයිලයිට් කරලා බෝල අකුරෙන් ලියලා තිබුණ නෝට්ස් දකිද්දිනම් පාඩම් කරන්න ආස හිතෙනවා. ඒකිගෙ වැඩ මාර පිළිවෙලයි. මං පන්ති යන්න බැරි වෙච්ච දවස් වල නෝට්ස් පාඩම් කරලා ඉවර වෙද්දි ඒවා පංති ගිය දවස් වල ඒවට වඩා මතක හිටියා.

**********************************

පහුවෙනිදා උදේ නමය වෙද්දි සාරංගයි ෂෝටයි අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා.

"ආ...... මචා... පාඩම් කරනවා වගේ...?"

"මෙච්චර වෙලා නම් පාඩම් කරා.. දැන් උඹලා දෙන්න එක්ක මොන පාඩම්ද..?"

මං පොත වහලා දාලා උන් දෙන්නා එක්කම මිදුලට ආවා. ෂෝටා මටත් කලින්ම දුවලා ගිහින් එළියෙ පුටුවක වාඩිවෙලා කකුල් දෙකත් උඩට ගත්තා.

"රන්දු උඹ විහගට කෝල් කලාද..?"

"දවස් දෙකක් විතර කතා කලා. ඊයෙත් කතා කරලා කිව්වා අද හවස පංති එනවා කියලා. ඇයි මොකක් හරි අවුලක්ද..?"

"නෑ, බං ඌට ෆෝන් එක හම්බඋනාට පස්සෙ පැණි පෙරිල්ල ඩබල් වෙලා. මූ පෙරේදත් කෙල්ලො සෙට් එකකට උගේ ෆෝන් නම්බර් එක දීලා. අපි කෙල්ලෙක් දම්මලා දෙමුද කෝල් එකක්..?"

සාරංග සීන් එක පැහැදිලි කලා. ඒත් ඔය මොන වැඩේ කලත් විහගයව මට්ටු කරන්න බෑ..

"කාට කියලද කෝල් කරන්නේ..? අපේ කෙල්ලො හතර දෙනා කතා කලොත් ඌ අදුන ගනීනේ.."

"ඌට කතා කරන කෙල්ලො තොගේ බලපුවාම ඌට කටහඩවල් වෙන් කරලා අදුනගන්න බෑ බං.. අපි ජනාලිව දාලා වොයිස් එක වෙනස් කරලා ඌව පොඩි ට්‍රයල් එකක් යවලා බලමු.."

මුන් දෙන්නා මේ තකහනියක්ම ඇවිත් තියෙන්නෙ අපේම එකෙක්ට අංචියක් අදින්න. නැතුව වෙන හදිස්සි පණිවිඩේකට නෙමෙයි. හෙට හවස අපේ කොල්ලො පස් දෙනාම අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එනවා කියලා මුන් දෙන්නා යන්න ගියා.

දවල් ඉක්මනට කාලා මං එකයි කාලට විතර එළියට බැස්සෙ සචී දෙකට නුගේගොඩට එනවා කියපු නිසා. මං ගිහින් පැය කාලකට විතර පස්සෙ එයා කහ පාට පිනපෝ ගවුමකුත් ඇදගෙන බබා වගේ පැද්දි පැද්දි ආවා. ඒ කිට් එකට කෙල්ල මාර ලස්සනයි. හරියට කහ කිරිල්ලි වගේ..

"මොකද රන්දු අමුතු විදියට බලන්නේ..?"

"බැලුවෙ අද උඹේ ලස්සන.."

මං ඇත්තම කිව්වා. කෙල්ල ලැජ්ජ හිතිලද කොහෙද කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා.

"අපි දැන් කොතෙනටද යන්නේ..?"

"ඇයි බං කෙතෙන්ටද යන්නෙ කියලා දන්නවා නම් මං උඹට එන්න කියනවයෑ. බැහැයි කඩ හැටකට විතර රිංගන්න මට බෑ.. එක තැනකින් ගමු.."

"හරි එහෙනම් අපි නෝ ලිමිට් යං.."

"උඹටයි මටයි නෝ ලිමිට් යන්න පුළුවන්ද සචී..?"

මං එහෙම ඇහුවෙ වෙන තේරුමක් ඇතිව. අපි නෝ ලිමිට් යන්න හැදුවට අපේ ගමනට ලිමිට් දාන්න කී දෙනෙක් එයිද කියලා කවුද දන්නේ.. මං සචී දිහා බලද්දි ඒකි හෙන දුක හිතෙන විදියට මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා..

"ලිමිට් එකක් එනකල් අපි යං රන්දු.."

ඒක අහලා මාව කරකවලා අතෑරියා වගේ උනා. ඒ කතාවෙන් සචී මට ඇගෙව්වේ එයා ලිමිට් එකක් එනකල් මං එක්ක ඕන තරම් දුර යන්න ලෑස්තියි කියන එකද..?

"මොනවද මේ කල්පනා කරන්නේ..? එන්න යං.."

සචී මගේ අතින් ඇදගෙන පාර පැන්නත් මට කතා කරන්න දෙයක් ඔලුවට ආවෙම නෑ. මේ කෙල්ලොත් වෙලාවකට මාර හතර බීරි කතා තමයි කියන්නේ. සචී ඉස්සර වෙලා ගිය නිසා මං එයා දිහා බලාගනෙම පිටි පස්සෙන් ගියා. කෙල්ලට මේ ඇදුම් කඩ මාර හුරුයි වගේ. ගේ ඇතුලෙ ඇවිදිනවටත් වඩා මතකෙන් මේක ඇතුලෙ ඇවිදින්නේ. ඒකි සාරි හතරක් පහක්ම දිගෑරලා බලලා අන්තිමට එකක් තොරගත්තා. ක්‍රීම් පාටට හුරු සාරිය ඇත්තටම අපේ අක්කට ලස්සනට තියෙයි කියලා මට හිතුනා.

"මේක හොදයිද රන්දු..? ඔයා මේකට කැමතිද..?"

"සාරිය නම් හොදයි.. ඒත් මේක ගොඩක් ගණන් ඇතිනේ.."

මොනව කරන්නත් මං ගෙනාවෙ රුපියල් දෙදාහයි. මේක ඊට වඩා වටිනවා ඇති. මං නිකමට හරවලා ගාණ බැලුවා. දෙදහස් පන්සිය පනහයි. මේකිත් මාව මාර අමාරුවක තමයි දාන්න යන්නේ..

"මං ළග තියෙන්නෙ දෙදාහයි බං.."

මං සචීගෙ කණට කරලා ඇත්තම කිව්වත් ඒකි ඒක ඇහුනෙ නෑ වගේ හිනා උනා.

"මිස් මේක ගන්නවද..? මිස් සුදු නිසා මේ කලර් එක හොදට යනවා.."

සේල්ස්මන් සචී දිහා බලලා ඇහුවෙ මේ සාරිය ඒකිට කියලා හිතාන වෙන්න ඇති.

"ඔව් ඕක දෙන්න.."

"මිස් ලයිනින්.."

අනේ අම්මපා මේ යකා අපිව විකුණන්නමයි හදන්නේ. වෙන ගන්න මගුලක් අපේ අක්කා ගන්නෙ නැතෑ. මං එහෙම හිතුවට සචී ඒක අරගත්තා. දැන් ඉතිං බිල ගෙවන්න එදා වගේ හැට් කලෙක්ෂන් එකක්වත් දාන්න වෙනවා. බිල් කරන්න ගියාම ගාණ දෙදහස් හයසිය පණහක්. මගේ දෙදාහත් අරන් සචී ඉතුරු ගාන දාලා ගෙවද්දි මට පොළව පලන් යන්න හිතුනා. ඇයි දෙයියනේ බැංකු මැනේජර්ගෙ පුතා බඩු අරන් සල්ලි මදි උනාම කෙල්ලෙක් ලොස් නැතුව ඒක ගෙවන එක වාවන්න පුළුවන්ද..? ඒත් ඉතිං වට් ටු ඩූ නපුරු කලට කියලා හිතලා මං සචී එක්ක එළියට ආවා.

"ඉතරු ගාණ මං හෙට ගෙවන්නම් සචී.. ඔයා කරපු උදව්වට ගොඩක් තෑන්ක්ස්.."

"ඒ සල්ලි මට එපා රන්දු.. ඔයාගෙ අක්කගෙ ප්‍රසන්ට් එකට මමත් දායක උනා කියලා හිතා ගන්නකෝ.."

මේ කෙල්ල කරන වැඩ වලින් මම දවසින් දවස එයාට ණය කාරයෙක් වෙනවා.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:39 AM
"රන්දු තාම වෙලාව දෙකයි දහයයි. අපේ කට්ටිය එද්දි තුන විතර වෙනවනේ. අපි මොකද කරන්නේ..?"

සචිත් අහන්නෙ මාර කතා. කරන්න නම් කොයි තරම් දේවල් තියෙනවද..? ඒත් මේ රන්දුවා ක්ලීන් සූට් එම්ටි පොකට් කියලා ඇයි මේ කෙල්ලට තේරෙන්නෙ නැත්තේ.

"අපි ටිකක් කතා කරන්න පුළුවන් තැනකට යං.."

අපිට කතා කරන්න ඕන නම් මේ නුගේගොඩ ඉදලම ඒක කරන්න බැරිද කියලා මං කල්පනා කරලා බැලුවා. ඒත් මේ පට්ට දවාලෙ මේ තරම් ජනාකීර්ණ ටවුන් එකක දාඩිය පෙර පෙර කෙල්ලෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න පුළුවන්ද.? මට පටාස් ගාලා මතක් උනේ අඩු මුදලට වැඩි වටිනාකමක් තියෙන එකම තැන.. පබ්ලික් ලයිබ්රිය.

මං සචීවත් ඉස්සර කරගෙන බස් එකට නැග්ගා. මේ ක්‍රොන්ක්‍රීට් වනාන්තරේ කොයි තරම් සෙනග හිටියත් ලයිබ්රි එකට ගියාම එතන තිබුණෙ හරිම නිස්කලංක බවක්..

"අපිට ආපහු නුගේගොඩට යන්න වෙලා ඇතිවෙයිද රන්දු..?"

ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට යන්නත් කලින් මේකි ඔරලෝසුව දිහා බලලා බර බරේ දානවා. දැන් කොහේ හරි යං කියලා කිව්වෙත් එයාමයි. ආවට පස්සෙ යන්න තදියම. අපි දෙන්නා කැන්ටිමට ගිහින් බීම බෝතල් දෙකකුත් අරන් අයිනකින් ඉදගත්තා. ම්හ්.... විනාඩි පහක් විතර ගියත් කෙල්ල කතා කරන පාටක් නෑ. බීම බටේ ඇගිලි දෙකෙන් අල්ලගෙන බෝතල් අඩිය පහුරු ගානවා.

"සචී.... මොනවද ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ..?"

"නිරෝධ ගැන.."

ඒකි එකපාරටම කිව්වා විතරයි මගේ ඇගේ කරන්ට් එකක් ගියා වගේ දැනුනා. කොහොමත් සචී ඔය ගැන කොයි වෙලාවක හරි කතා කරනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.

"ඇයි සචී ඌ ඔයාගෙන් මොනා හරි ඇහුවද..?"

"එයා මගෙන් මුකුත් කෙලින්ම ඇහුවෙ නෑ. ඒත් මං ඒ ගැන දැනගෙන හිටියා.."

ඔව් ඉතින් ගෑනුන්ට ඉව තියෙනවා කියලා කියන්නෙ නිකමටයෑ.. ගොනා හැරෙනකොට දන්නවා ඇති කෙසෙල් පැලේට කෙලින්න කියලා..

"දැන් ඉතිං මොකක්ද තියෙන ප්‍රශ්නේ..?"

"ප්‍රශ්නෙ මේකයි රන්දු. නිරෝධ මෙච්චර දවස් ඕක යාළුවන්ට කියලා තිබුණෙ නෑ. ඒත් එයා ළගදි ඕක අපේ කට්ටියට කියලා තියෙනවා. මට දැන් සාරංගලගෙන් බේරුමක් නෑ.."

"ඌ ඕක කාටවත් කිව්වෙ නෑ සචී.. සාරංගලා දැනගෙන තියෙන්නෙ වෙන විදියකට. හැබැයි මට ඕක කලින් කියලා තිබුණා. ඒත් මේ ළගකදි.."

"ඒ කියන්නෙ ඔයා කලින් දැනන් හිටියා.. නිරෝධ මොනවද කිව්වෙ රන්දු..?"

"ඔයාගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න කියලා කිව්වා.. ඔයාට දෙන්න ලියුමකුත් දුන්නා. ඒක තාම මගේ ළග.."

ඒ පාර කෙල්ල ආපහු කල්පනා සාගරේ.. මම බටෙන් බීම උගුරක් බිව්වා විතරයි මගේ රත්වෙලා තිබුණ පපුව සීතල වෙලා ගියා වගේ දැනුනා.

"සචී ඔයා කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියලා එදා නුවර ගිහින් එද්දි මට කිව්වනේ.. ඒ නිරෝධ නෙමේද..?"

ඔය ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ දැනගන්න කල් මේ පිස්සු කොල්ලගෙ පපුව කොයිතරම් පිච්චුනාද කියලා සචී දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒකට උත්තරයක් නොදී අහක බලන් හිටපු ඒ මූණ මම මගේ පැත්තට හරව ගත්තා.

ඒ ලස්සන ඇස් පිහාටු යට වැටෙන්න බලාගෙන හිටපු කදුළු බෝල දෙකක් කම්මුල් තෙමාගෙන ගලාගෙන එද්දි මගේ හිතට දැනුනෙ ලොකු දුකක්.

"කියන්න සචී... හැමදේම කියන්න.. ඔයා අඩනවා බලන් ඉන්න මට බෑ.."

"මගේ හිතේ නිරෝධ ගැන ආදරයක් නෑ රන්දු.. ඒත් පොඩිකාලෙ ඉදලා යාළුවෙක් නිසා මට ඒක එයාට කෙලින්ම කියන්න බෑ. මගේ.. මගේ හිත තියෙන්නෙ වෙන කෙනෙක් ගැන රන්දු.."

එහෙම කියලා කෙල්ල මේසෙට ඔළුව තියාගෙන ඉකිහගන්න ගත්තා. මං එයාගෙ ඔළුව හිමීට අතගෑවෙ සචීව නලවන්න කියන්න ඕනෙ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි උන නිසා. ඒ අතරෙ මං කල්පනා කලේ සචිනිගෙ ආදරේ දිනාගන්න පුළුවන් උන වාසනාවන්තයා කවුද කියලා. නිරෝධ ට්‍රැක් එකෙන් අයින් උනාට ඊට වඩා ලොකු චැලේන්ජර් කෙනෙක් මට ඉස්සරහින් ඉන්නවා.. ඒත්......

ගොඩක් වෙලාවකට පස්සෙ ඔළුව උස්සද්දි කෙල්ලගෙ ඇස් රතුපාට වෙලා කම්මුල් රෝස පාට වෙලා තිබුණෙ. මේ විදියට ඉද්දි ඒකිගෙ කවදාවත් නොදැකපු අහිංසක ලස්සනක් මට පෙනුනා.

"ඔයා නිරෝධට කෙලින්ම කියන්න මං කැමති නෑ, ආයතේ කවදාවත් මට කරදර කරන්න එපා කියලා.."

"එතකොට ඔයා ආදරේ කරන්නෙ කාටද..?"

"ඒ ගැන මගෙන් අහන්න එපා රන්දු.. ප්ලීස්... මං මහ පව්කාරියක්.."

කවදාවත් කෙනෙක්ගෙ හිත රිදෙන්න වචනයක් නොකියපු සචී පව්කාරියෙක් උනේ කොහොමද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"මං ආදරේ කරන කෙනාට ඒක ඉක්මනට කියන්න. ඒක කියනකල් එයා බලන් ඉනනවා කියලා එදා ඔයා කිව්වෙ කවුරු ගැනද..?"

මං කියපු වචනයක් ගානෙ කෙල්ලට මතකයි..

"මං කිව්වෙ ඒ නිරෝධ කියලා හිතලා.."

"ඒක තමයි මං කිව්වෙ මං හරි පව්කාරියක් කියලා.."

ඒ කතාව මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඒ ගැන හාර හාර අහන එකෙන් වෙන්නෙ මේ අහිංසක හිත රිදෙන එක විතරයි.

"ඉතිං රන්දු... මට ඔයා ගැන කියන්නෙ නැද්ද..? ඔයාගෙ ගර්ල් ගැන..?"

මෙච්චර වෙලා කරපු කතාව පැත්තකට හරවලා මේකි හිනාවෙලා මගෙන් ඇහුවා. කෙල්ලො වෙලාවකට අහස වගේ. මේ දැන් වැහැලා ආයෙ තත්පරෙන් පායනවා.

"මට කොහෙද ගර්ල් කෙනෙක්..? කවුද ඔයාට කිව්වේ..?"

"කිව්වෙ ගොඩක් විශ්වාසවන්ත කෙනෙක්.."

"මොනවද එයා කිව්වේ..?"

"ඔයා පෝය දවසෙ ලස්සන කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගෙ කැළණි ගිහින් ඉන්නවා දැකලා තියෙනවා.."

හුටා... ගම කාලා.. කවුරු හරි වහු කුණෙක් සචීට ගින්න දීළා. ඒත් ඒ තරම් සෙනග ගොඩක් මැද්දෙ මං හංසිගෙ අත අල්ලපු එක අපේ අම්මයි අක්කවයිත් නොදැකපු එකේ ඒක වෙන සැටලයිට් එකකට කොහෙන් අහුඋනාද මන්දා..

"ඇයි කල්පනා කරන්නේ..? කතාව ඇත්තනේ..?"

"සීයට පනහක් ඇත්ත, සීයට පනහක් බොරු.."

මං එහෙම කියද්දි සචීගෙ ඇස් ජිල් බෝල දෙකක් වගේ ලොකු උනා.

"මොකක්ද ඇත්ත..? මොකක්ද බොරු..?"

"එදා විනාඩියකට විතර කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගන්න උණා. ඒත් ඒ මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ් නෙමෙයි.."

ඊට පස්සෙ මං එදා මුළු සිද්ධියම සචීට කිව්වා. කොහොමත් හංසි අපේ ගෙදර යන එනවා කියලා එයා දන්නවනේ..

"එතකොට ඔයාගෙ ගර්ල් රාණිද..? ඒ නංගි හරි ලස්සනයි.. හැබැයි එයාට බදින්න කෙනෙක් ඉන්නවලු.."

කෙල්ලො තමයි කෙල්ලො. මුන් නොදන්න දේකුත් නෑ. දන්න දේකුත් නෑ. කතාව අතරෙ මං නිකමට වගේ ඔරලෝසුව දිහා බැලුවා. මළා.. හතරයි කාලයි. මේ තරම් වෙලා කතා කලා කියලා දැනුනෙවත් නෑ. මෙලහකටත් අරුන් ටික අපි දෙන්නව හොයන්න සී අයි ඩී එකෙන් දාලා ඇති.

"මං ඔයාව හම්බවෙන්න ආවා කියලා අක්කි දන්නවා. එයා ඒක කාටවත් කිව්වද දන්නෑ.."

කියලා තිබුනොත් නම් ඉතිං සොරිම තමා. ගෙදර ගිහින් ඉවරයි. කොයි එකටත් මං සචීව ගෙදරට දාලා පංති ඇරෙන වෙලාවට නුගේගොඩ බෝ ගහ ළගට ගියා. මට වැඩිපුරම ඕනෙ උනේ වැඩේ ලීක් වෙලාද බලන්න..

මාව දැක්කා විතරයි කට්ටිය මගේ තොප්පියෙ ඉදලා සෙරෙප්පු දෙකට යනකල්ම දෙතුන් පාරක් බලලා ප්‍රශ්න වැලක් ඇහුවා. ඒත් අචිනි කිසිදෙයක් ඇහුවෙ නැතිව අමුතු බැල්මක් දැම්මා විතරයි. ඒ ලුක් එකෙන් මට තේරුණේ මේකි වැඩේ පත්තු කරලා නෑ කියන එක.

"කෝ බං විහගයා..? ඌ ආවේ නැද්ද අද..?"

මං හතර වටේ බලලා ඇහුවෙ මගේ අතීසාර මිත්‍රයගෙ මූණු පොඩ්ඩ නැති නිසා.

"උඹ හොද වෙලාවට දැන්වත් ආවේ. බලපං අද උඹේ යාළුවට වෙන දේ ඌවත් දන්නෑ.."

"මේකයි සීන් එක.. අපි උගේ ෆෝන් එකට දුන්නා හොද ලණුවක්. කතා කලේ ජනාලි. කොහොම හරි හවස හයට ඒ කෙල්ලව බලන්න අපේ ගොනා එනවා කිව්වා නාවල පාරෙ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට."

"කවුද බං පළවෙනි පාරට කෙල්ලව බලන්න හැන්දෑවෙ හයට යන්නේ.. ඌට පිස්සුද..?

"මුළු විස්තරේම හෙට කියන්නම්. ජනා කිව්වා ඒකි රොටරි එකේ ක්ලාස් යන්නේ. හයට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට එනවා කියලා."

අපිට මාට්ටු වෙයි කියලා වෙන්නැති මුලද බෑ බෑ කියලා මූ අන්තිමට හා කිව්වා.

"දැන් කව්ද ඌ හම්බවෙන්න එතනට යන කෙල්ල..?"

මට අහන්න ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබුණත් විහගයා ගැන පව් කියලත් හිතෙනවා. ඌ කවදාවත් මට්ටු වෙන්නෑ. ඇඹලයා වගේ දකින දකින කෙල්ල පස්සෙ යනවනේ..

"අපි බඩු ඇරේනජ් කරලා තියෙන්නේ. සිද්ධිය පියවි ඇහෙන් බලාගන්න ඕන නං උඹත් වරෙන් අපි එක්ක.."

අචිනිලා යන්න ගියාට පස්සෙ අපි පස්දෙනා හැංගි හැංගි ඒ පැත්තට ගිහින් බස් එකකට කවර් උනා. විහග පන්ති එන්නෙත් නැතිව ගෙදරට වෙලා ඌට තිබුණ හොදම ඇදුම අයන් කර කර ඉන්න ඇති.

හයට පහක් වෙද්දි මූ ඇවිත් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ තිබුණ කඩයක් ළග හිටගත්තා පොර වගේ. මැක්සා කිටක් ගහලා හිටපු මගේ යාළුවා දකිද්දි මට හිනා ගියා වගේම ඌ ගැන දුකත් හිතුනා.

ඊට ටිකකට පස්සෙ තාර පීප්පයක් විතර පුංචි, ලා කළු පාට නංගියෙක් ඇඹරි ඇඹරි ගිහින් ඒ කිට්ටුවෙන්ම හිටගත්තා. සාරංග හිනාවෙලා ඒ කෙල්ලව පෙන්නලා ඇහැක් ගැහුවෙ වැඩේට දාපු කෙල්ල එයා කියලා පෙන්නන්න. මූ කොහෙන් හොයා ගත්තද මන්දා මේ ඩෝසරේ. ටිකකින් මේ කෙල්ල බෑග් එක ඇරලා රෝස පාට සර්වියට් එකක් වගේ දෙයක් අතට ගත්තා විතරයි විහගයා බය උනා. ඒක වෙන්න ඇති හදුනාගැනීමේ සංඥාව. ක්ලාස් කට් කරගෙන හොදම සූට් එක ඇදගෙන බලන්න ආව කෑල්ල මේකද කියලා හිතෙද්දි ඌට එලොව පොල් පේන්න ඇති.

පොර එතතින් මාරුවෙන්න හදද්දි කෙල්ල උගේ අතින් අල්ලගෙන මොනවද ඇහුවා. දැන් උගේ අත දඩු අඩුවට අහුවුනා වගේ ඇති. මූත් මේග අතාරින පාටක් නෑ වගේ. මූ කෙල්ලව තල්ලු කරලා දාලා දඩි බඩි ගාලා පාර පැන්නෙ අපි ඉන්න පැත්තට. අපි පස්දෙනාම එක සැරේ හූ කියාගෙන පාරට පැනලා ඌව වට කර ගනිද්දි විහගයාගෙ මූණ වතරට දාපු පාන් භාගයක් වගේ බෙරි උනා. බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ හිටපු සමහරුන්ට සීන් එක තේරිලා වගේ උන් අපි දිහා බල බල හිනාවෙනවා. ඒ අතරෙ අර කෙල්ල සාරංගට ටටා පාරක් දාලා යන්න ගියා. ඒක දැකපු විහගයා දැනගත්තා මේක සාරංගගෙ ගේමක් කියලා.

"මොනවද ඩෝ බලු වැඩ කරන්නේ..?"

ආ..... අපේ මනමාල මහත්තයට තදවෙලා වගේ..

"කොහොමද උඹේ පියුමි නංගි ලස්සනද..?"

සාරංග නලෝලා අහද්දි මුගේ රතු කට්ට පැනලා වාර්තාගත දුරකට. ඒ සමහර විට ලැජ්ජාවත් කලවං උන නිසා වෙන්න ඇති.

"කොහෙන්ද උඹලා ඒකිව හොයාගත්තේ..?"

"ඇයි නංගි කෙට්ටු වැඩිද..?"

"ඒකි හොදයි හෙණ ගගහා වහින රෑක ඇස් දෙක පියාගෙන තුරුල් කරන් ඉන්න.."

එහෙම කියලා අපිව තල්ලු කරගෙන මූ ගිහින් බස් එකක එල්ලුනා. මං ගෙදර ගිහින් ෆෝන් කරද්දි උගේ මොබයිල් එක ඕෆ්. ගෙදරට ගත්තත් මූ ෆෝන් එකට ආවෙ නෑ. අද කාපු චාටරේට බඩ පිරිලා කොල්ලා වේල පහ නිදි ඇති.

*****************************

සෙනසුරාදා හවස් වෙද්දි අපේ කට්ටිය කිව්වා වගේම අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා පාඩම් කරන්න කියලා. ෂෝටවල් දාලා ටී ෂර්ට් ගහලා බයිසිකල් වල ආවට මුන් පාඩම් කරන්න පොත් ගෙනාපු පාටක් පෙනුනෙ නෑ. පැපරාසි ටික වගේ මුන් ටික ආවා විතරයි අපේ ගෙදර මෙච්චර වෙලා තිබුණ සාමකාමී වාර්ථාවරණය වාශ්ප උනා.

"රෑ වෙලා පාඩම් කරමු බං.. වරෙන් එළියට.."

මං සෙට් එකම අරගෙන එළියට ආවේ අපේ තාත්තට අහුවුනොත් මුන් පස්දෙනා විතරක් නෙමෙයි මගෙත් වීසා කැන්සල් වෙනවා කියලා දන්න නිසා. අපි කට්ටිය වටකරගෙන සාරංග විහගගෙ මූණ දිහා බලාගනෙම අර සීන් එක ගැන කියන්න පටන් ගත්තා.

"හරි හරි නවත්ත ගනින් ඔය බම්බුව.. දැන් ඒක ඉවරයිනේ.."

විහග සාකච්ඡා වටය පටන් ගනිද්දිම විරෝධතාවය ප්‍රකාශ කලා. ඊට පස්සෙ සාරංග කිව්වෙ අර ඩෝසර් කෙල්ල ගැන.

"ඒකි අපේ පැත්තෙ ඉන්න පොඩි වයර් ෂෝට් එකක් තියෙන ඩයල් එකක්. චොක්ලට් එකක් දෙනවා කිව්වොත් ඕන පරිප්පු වැඩක් කරගන්න පුළුවන්.."

"පේනවා පේනවා.. ඒකි චොක්ලට් කාලම වෙන්නැති ඔය සද්දන්ත ශරීරෙ හදාගන්න ඇත්තේ."

මං එහෙම කියද්දි විහගයා මටත් රවන්න ගත්තා. මූ ඇහෙන්නෙ නෑ වගේ හිටියට කණ හලාගනෙ ඉන්නේ..

"ඉතිං මං දවල් ගිහින් ලොකු චොක්ලට් එකක් දීලා ඒකිට සීන් එක කිව්වා විතරයි ඒකි එක පයින්ම කැමති උනා.."

සාරංග ඒක කියද්දි සිද්ධිය මතක් වෙලා අපිට ආයෙම හිනා ගියා.

කට්ටිය රෑ ඇගපත හොදගෙන කාලා බීලා මගේ කාමරේට රිංගුවෙ පාඩම් කරන්න පටන් ගමු කියලා. සාරංගයි දිනුකයි ආර්ට් කරන නිසා අපි හයදෙනාටම පොදු වෙච්ච ආර්ථික විද්‍යාව පේපර් ටික කරන්න ගත්තා.

"ඒයි උඹලා දන්නවද වැඩක්..?"

එක පේපර් එකයි කරලා ඉවර කලේ විහගයා කියවන්න ගත්තා..

"ඉක්මනට කියපං උඹේ ඔය වැඩේ.."

"උඹලා දන්නවද අපේ අයියා ඒ ලෙවල් වලට පාඩම් කරපු හැටි..? නෑනේ, විභාගෙට මාස හතරකට විතර කලින් පොර එයාගෙ ඒ ලෙවල් පොත් ටියුට් සේරම ඇද වැහෙන්න ඇතිරුවා.."

"ඒ මොකටද බං..?"

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:39 AM
"ඒවා සේරම එක එක පාඩම් කරලා අයින් කරන කල් ඇදේ නිදාගන්න ඉඩ නෑනේ.. එහෙම පාඩම් කරලා ඉක්මනට ඇද හිස් කරගන්නවා කියලා ඒ දවස් වල අපිටත් කිව්වා.."

ඒකත් මාර හතර බීරි කතාවක් තමයි. මූ කියන විදියට නිදියගන්න එක්කො සේරම ටික පාඩම් කරලා ඉවර කරන්න ඕනෙ නැත්නම් ඇහැරිලා ඉන්න ඕනේ..

"ඉතිං උඹලගෙ අයියා නිදාත්තෙ නැද්ද.?"

"නිදාගත්තා බං නිදාගත්තා.."

"ෂා.. මාරයිනේ.. ඒ කියන්නෙ අයියාකාරයා විභාගෙ ඉවර වෙන්න කලින් අර පොත් සේරම පාඩම් කරලා ඉවර කලාද..?"

අපි ඇහුවෙ කොරවෙලා වගේ. ඒත් මුගේ අයියා ඒ තරම් උගත් පොරක් කියලා ආරංචියක් නෑ..

"පිස්සුද බං, ඒකා විභාගේ ඉවර වෙනකල්ම ඇද ළග පැදුරක් දාගෙන බිම නිදාගත්තෙ. විභාගෙට පස්සෙ අර පොත් ටික ආපහු එකතු කරලා ඇද යටට දැම්මා.."

අපි කට්ටියටම මහ හයියෙන් හිනා යද්දි අම්මා කාමරේට ආවා..

"කට්ටිය පාඩම් කරන සද්දෙ පාරටත් ඇහෙනවා ඇති. මං අක්කටත් ටීවී එක දාන්න එපා කිව්වා ඔයාලා පාඩම් කරන නිසා. මේ ගොල්ලො කතන්දර කියනවා.."

අම්මා එහෙම කියද්දි කතන්දරේ පටන් ගත්තු විහග පණ දාගෙන ගාණක් හදනවා. බොරුවට බැනලා වගේ කාමරෙන් ගිය අපේ අම්මා ආපහු ආවෙ කෝපි හදාගෙන. අපි කට්ටිය උත්තර සාකච්ඡා කර කර රෑ එක විතර වෙනකල් පේපර් කලා.

"හ් ආ................."

ෂෝටා යාර තුනක් විතර දිග ඈනුමක් ඇරපු පාර මට හිතුනෙම උගේ කට ඉරෙයි කියලා..

"ටිකක් නිදාගනෙ එලාම් එක තියලා නැගිටිමු බං.."

ෂෝටා කියද්දි හැමෝම ඒකට කැමති උනේ නිදිමත වැඩි නිසා වෙන්න ඇති. මං එහා කාමරේ අයිනක දාලා තිබුණ අමතර මෙට්‍රස් එක ගෙනත් මගේ ඇද ළගින් දැම්මා.

"වැඩිය කොට්ට නම් නෑ බං.. හතරයි තියෙන්නේ.."

"මොන කොට්ටද මල්ලී, අපිට කළු ගලක උනත් ඔළුව තියන් නිදාගන්න පුළුවන්.."

සාරංගයි, දිනූකයි, නිරෝධයි එක්ක ඒ මෙට්‍රස් එකට පැනලා දිගා උණා. ෂෝටා ඇදේ බිත්තිය පැත්තෙ අයිනට ගියා. මං එලාම් එක උදේ හතරට තියලා ඒක ඇද ළගම තිබුණ පොත් කබඩ් එක උඩින් තිබ්බා.

"ඔය ලයිට් එක ඕෆ් කරලා වරෙන් බං.."

උන්ගෙ සද්දෙට ලයිට් එක ඕෆ් කරලා ඇදේ හිටපු ෂෝටයි විහගයි මැද්දට පැන්නා. විනාඩි දහයක් විතර යද්දි ලී මෝලවල් දෙක තුනක් ලාවට ස්ටාට් උනා. මටත් නින්ද ගියා දන්නෙම නැතුව.

තද නින්දෙ හිටපු මාව ඇහැරුනේ ලස්සන මියුසික් එකක් ඇහිලා. ටිකක් වෙලා අහගෙන ඉද්දියි මට මතක් උනේ ඒ එලාම් එකේ සද්දෙ කියලා. ඒ සද්දෙට අපේ එකා දෙන්නා නිදිමතේ කෙදිරි ගගා ප්‍රතිචාර දක්වන්න ගත්තා. ඇදේ අයිනේ හිටපු විහග අත දික් කලා නම් ඌට එලාම් එක ඕෆ් කරන්න පුළුවන්.. ඒත් ඌ තාම නිදි..

"විහග...... විහග... නැගිටපං බං.. ඔය එලාම් එක ඕෆ් කරපංකෝ.."

මං උගේ උරහිස හොල්ලලා කිව්වා..

"කෝ බං කොහෙද ඒක තියෙන්නේ..?"

විහගයා හිටියෙ මං ඉන්න පැත්තට හැරිලා. ඌ ඒක ඕෆ් කරන්න එහා පැත්තට හැරෙන්න ඕන.

"අනිත් පැත්තෙ බං තියෙන්නේ.. ඕක ඕෆ් කරපංකෝ මළ වදේ.."

"රා............යිට්"

කියලා මූ හැරෙද්දිම අම්මෝ කියලා මර ලතෝනියක් ඇහුනා. තාමත් එළාම් එක වැඩ. මං ඇද අතගාලා බලද්දි විහග හිටපු හරිය හිස්.. අඩියට දෙකට නැගිටපු මං ලයිට් එක දැම්මා. දැක්ක සීන් එකට මට හිනාවෙලාම නිදිමත ගියා.

විහගයා සාරංගගෙයි දිනුකගෙයි ඇග උඩ හතරගාතෙ දාලා වැටිලා. උන් තුන්දෙනා එකාට එකා තල්ලු කරන් නැගිටින්න හදනවා. මං එලාම් එක ඕෆ් කරලා ෂෝටට කතා කලා. ඌත් පුදුම වෙලා වගේ විහග දිහා බලාගෙන.

"මොකක්ද බං මේ මෙතන වෙන්නේ..? මොකද මුන් තුන්දෙනා උදේ පාන්දර මරාගන්නේ..?"

"මරාගන්නවා නෙමෙයි බං.. මූ එලාම් එක ඕෆ් කරන්න කියලා අනිත් පැත්ත හැරුනා විතරයි ඇදෙන් බිම.."

මං විස්තරේ පැහැදිලි කලා. ෂෝටයි නිරෝධයයි හිනාවෙවී බලන් ඉද්දි අරුන් තුන්දෙනාම නැගිට්ටෙ අපිට බැන බැන.

"අනේ යකෝ උඹලට ජොලි ඈ...?"

සාරංග විහගව තල්ලු කරලා දාලා ඇදේ ඉදගත්තා.

"බලපං මූ උදේම මහසෝනා වගේ ඇගට පැනලා දවසම මස්ත බාල්දු කලානේ.."

"ඉට්ස් ඕකේ නව්. දැන් මොකද කියන්නෙ පාඩම් කරනවද..?"

මං ඇහුවෙ කට්ටියගෙ අදහස් දැනගන්න.

"පාඩම් කරමු.. ඒත් නිදිමතයි බං.."

එහෙම කියලා ෂෝටා ආයෙත් ඇදේ පෙරලුනා..

"එහෙනම් කට්ටියම නිදිමත යන්න වොෂ් එකක් දාගනෙ එමු..?"

එකෙක් ඉවරවෙලා අනිකා හොදන්න හිටියොත් අපිට හෙට දවල් වෙනකල්ම හොද හොද ඉන්න වෙයි. අපි කට්ටියම ඇදුම් ගලවලා ලයිට් එක ඕෆ් කරලා එක සැරේම බාත් රූම් එකට රිංගුවා. හතර වටේ තියෙන පයිප්ප ෂවර් සේරම ඇරලා වතුරෙ නටද්දි නිදිමත කොහෙන් ගියාද දන්නෑ.

"මචං උඹලගෙ අක්කා ඇවිත් ලයිට් එක දායිද මන්දා..?"

ෂෝටා සබන් ගාන ගමන් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ..

"අවුලක් නෑ බං.. එයා මේකට එන්නෙ නෑ.. උඩත් එකක් තියෙවා.."

අපි නිගන්ඨයො සෙට් එක වගේ නාලා කරලා එකා එකා කාමරේට රිංග ගත්තා.

"සීතලයි බං.. තාම හතරහමාරයි, තේ එකක් තිබ්බා නම් මරු.."

මං කුස්සියට ගිහින් වතුර රත් වෙන්න තියලා ආවා. කට්ටිය පොත් ඇරගෙන වැඩ. අපි උදේ අට විතර වෙනකල් ටියුට් බෙදාගනෙ ෂෝට් නෝට් ගැහුවා.

"අද එකවුන්ට්ස් බං ක්ලාස් යන්නෙ නැද්ද..?"

"මේ දවස් වල අවසාන ගිණුම් කරන්නෙ.. කොහොම හරි ඒ නිසා යං.."

දඩිබිඩි ගාලා උදේට කාලා අපි කට්ටිය පන්ති යන්න ලෑස්ති උනා. කට්ටිය මෙහේ ආවෙ ෂෝටවල් දාගෙන නිසා පන්ති යන්න ඇන්දෙ මගේ ඇදුම්. මගේ ත්‍රී ක්වාටර් එකනම් ෂෝටට නියම උසට තිබුණ නිසා බෙල්ට් එකක් දාලා ඌ ඒක ඇන්දා. මට ඌව පෙනුනෙ හරියට ගලිවර්ලා ටිකක් මැද්දෙ හිටපු ලිලිපුට්ටෙක් වගේ. අද නිවාඩු දවසක් නිසා තාත්තා අපිව නුගේගොඩට ගිහින් බැස්සුවා. ඒකෙන් අවුලක් නැතුව වෙලාවට අපි ක්ලාස් එකේ.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:43 AM
http://3.bp.blogspot.com/-5NrR6sFK13Q/T3dg1BPh_II/AAAAAAAABm8/NpiSNP_ZeP0/s640/Cover-09.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-B-je-urh6VM/T137KC1z4nI/AAAAAAAABf4/jX9G8y2TGDc/s1600/09.png

කාලෙකට පස්සෙ අපි දහදෙනාම සෙන්ට්‍රල් භූමියට සම්ප්‍රාප්ත උනා. ප්‍රින්සිපල් පණිවිඩ දෙක තුනක්ම එවලා තිබුණා කලා උළෙල මේ සතියෙ නිසා. කලා උළෙලට දවස් ගානක් ඉතරුවෙලා තියෙද්දිත් මේ දොලහ වසරෙ අපතයො ටික බුක්මාක් විකුණලා ඉවර කරලා නෑ. ප්‍රෙස් එකට ගිහින් ඒ වැඩ සේරම කරලා මුන්ගෙ අතටම බුක් මාක් ටික දීලත් දැන් මාසෙකට වැඩියි.

"මොකක්ද බං මේකෙ තේරුම..? අපි නැතුව මුන්ට මුකුත් කරගන්න බෑනේ.."

ඔෆිස් එකේ තිබුණ බුක් මාක් ටික දැකලා සාරංග කෑගැහුවා.

"ගනිං බං ඔය ටික. අද හොදන් හරි නරකින් හරි මේක විකුණමු."

මං සාරංගලා විහගලා එක්ක ඒ ටික අරන් ඔෆිස් එකෙන් එළියට ආවා.

"මචං උඹ එක්ස්පීරියන්ස් පොරනේ. තෙල බෙදන වැඩේ උඹ බාරගනින්. අපි ෆුල් සප් එක දෙන්නම්.."

අද තෙල නම් රත් කරලා හරි බෙදන්න ඕන. නැතුව මේකෙන් බාගයක්වත් විකුණගන්න බැරි වෙනවා. අපි මුලින්ම ගියේ දොළහ කොමර්ස් ක්ලාස් වලට. පන්තියෙ හැමෝටම බලෙන් හරි එක ගානෙ විකුණලා අපි පරණ උන්ට ටික ටික දුන්නා විකුණලා ගේන්න කියලා. උන් වැඩි අවුලක් නැතුව වැඩේ බාරගත්තා.

ආර්ට් ක්ලාස් පැත්තෙ යන්න නම් කට්ටිය එක පයින් කැමති. අපි අන්තිමට ගියේ නෙත්මිලගෙ පංතියට. ඒ යද්දි ෂෝටගෙ නංගියි, දුෂානි හෙවත් බැරල් භාගෙයි අපේ රාණියි බර ටෝකක්.

"සෙන්ට්‍රල් භූමියේ මහා කාලා මංගල්‍ය වෙනුවෙන් අපි මේ සුකුමාල ලද බොළද රුවැත්තියන්ගෙන් නොමසුරු පරිත්‍යාගය බලාපොරොත්තු වෙන්නෙමු."

කෙල්ලො තුන්දෙනා ඉස්සරහ තිබුණ පුටුවකුත් ඇදලා ඉදගන්න ගමන් මං කිව්වා.

"අපි බුක් මාක්ස් ගත්තනේ අයියේ.."

ඒක කිව්වෙ ෂෝටගෙ ගම්මිරිස් ඇටේ පවිත්‍රා. නෙත්මි කතා පෙට්ටිය වහගෙන මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා. ඒකි මං දිහා බලාගෙන පිළිකුල් භාවනාව කරනවද දන්නෑ.

"හේෂාන් අයියෙ මට ටිකක් දෙන්න. මං විකුණලා දෙන්නම්.."

දුෂානි මගෙන් බුක්මාක් පනහක් ඉල්ලගත්තා. මේ ඉටිරූපෙ වගේ ඉන්න නැහැදිච්ච කෙල්ල මාව තුට්ටුවකට මායිම් කලේ නෑ. මං ඒකිගෙ ඉස්සරහට සීයෙ බණ්ඩලයක් දාලා කතා නොකරම හැරිලා ආවා.

"උඹ ඕක බලෙන් දුන්නට කෙල්ල විකුණන්නෙ නෑ බං.."

විහක කින්ඩි හිනාවක් දාලා කියන්න මටත් හිතුනා ඒක එහෙම වෙයිද දන්නෑ කියලා. මං ගැන නෙමේ ඉස්කෝලෙ ගැන ආදරයක් තියෙනවා නම් කෙල්ල දහයක්වත් විකුණයි.

"බලපංකො හෙට වෙන දේ. ඕකි අර බස් වල බෙදන බෝධි පූජා පොත් වගේ හෙට උදේට ඔය මිටියම රිටන් කරයි."

"රයිට..! එහෙම වෙන්නෑ.. මොනවද ඔට්ටු..?"

"කෙල්ල ඕක විකුණුවොත් මං උන්ගෙ පන්තිය මැද්දෙ කවියක් කියනවා.."

මායි විහගයි බුක් මාක් විකුණන එක නතර කලේ චැලේන්ජ් එකකුත් දාලා.

මේ ටිකේ කලා උළෙල නිසා ඉස්කෝලෙ හරියට වැඩක් කළෙත් නෑ. සමහර නටනවා, සිංදු කියනවා, සරසනවා, ඇදුම් ලෑස්ති කරනවා. වැඩ කෝටියයි. අපිත් විභාගෙ ටිකකට අමතක කරලා අපේ අන්තිම කලා උළෙල වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් හැමදේම කලා.

හවස ගෙදර ගිහිල්ලත් මං කල්පනා කලේ විහග කිව්වා වගේ නෙත්මි බුක්මාක් ටික රිටන් කරයිද කියලා. එහෙම උනොත් චාටර් ගෝනියයි. මං නිකමට වගේ ෂෝටට කෝල් කලා නංගිගෙන් විස්තරයක් දැන ගන්න පුළුවන්ද බලන්න..

"උඹ බයවෙන්නෙපා බං. උඹ කියන්නත් කලින්ම මං නංගිගෙන් ඕක ගැන ඇහුවා.."

"ඉතිං නෙත්මි මොනවද කියලා තියෙන්නේ..?"

"ඒකි රත්නපුරේ මැණික් කාරයෙක්ගෙ දුවෙක් බං. කෙල්ල කිව්වලු ඕක විකුණගන්න පුළුවන් උනත් නැතත් හෙට උඹට සල්ලි දෙනවා කියලා."

ඌ කියපු අන්තිම වචන ටික මගේ කණට මී පැණි වත්කලා වගේ. ඒ කියන්නෙ හෙට විහගට කවියක් කියන්නම වෙනවා. එළකිරි..!

******************************

පහුවෙනිදා උදේ මං ඉස්කෝලෙ යද්දි අපේ පන්තියෙ කෙල්ලො ඔටෝ ග්‍රාෆ් දෙක තුනක් මාරු කර කර බලනවා. සචී එයාගෙ ඔටෝ එක මට දුන්නා යාළුවන්ට කියලා ලියලා දෙන්න කියලා. එක වසරෙ ඉදලා දහතුන වසර වෙනකල් එකට හිටපු අපි සෙට් එක මතක් වෙන්න ඔය පොත්වල කුරුටු ගාන්නම ඕනයැ. මේ කෙල්ලන්ට මොලේ අමාරුව.

"දැන් ඕක දුන්නෙ අපිට ලියන්න කියලනේ.. මෙන්න මෙහෙදියන් මං ලියාගන්නම්.."

විහගයා මටත් කලින්ම ඒක උදුරලා ගත්තා. ඌ පෑන අරන් ඒකෙ මොනවද ලියලා මගේ අතට දුන්නම මං මුළු පංතියටම ඇහෙන්න ඒක හයියෙන් කියෙව්වා.

"කවියක් කියන්නම් සචිනියො මරේ මරු
කලිසං කාරයෝ ඔක්කොම ලෝක හොරූ
නැෂනල් කාරයෝ සේරම පොතේ ගුරූ
විහග වගේ හැන්ඩි බුවෙක් උඹට මරු"

මං ඒක කියවලා ඉවරවෙද්දි කොල්ලො ටික විහගට හූ කියලා කෑගැහුවා.

"අඩෝ උඹ කලිසං නැතුව අමුඩෙද අදින්නේ..?"

"මේ විහග උඹට මේ කවියෙන් ෂේප් වෙන්න බෑ. අද උඹට තව කවියක් කියන්න වෙනවා.. යමං.."

මං ඌව ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි අනිත් අයත් සෙට් උනා.

"බලපං උඹට තමයි කවි කියන්න වෙන්නෙ. කෙල්ල සල්ලි දෙන්නෙ නෑ.."

මේකා බිරුවට මං සැලෙන්නෙ නෑ. නෙත්මි සල්ලි දෙනවා කියලා මට ෂුවර්නේ. අපි පංතියට යද්දි නෙත්මිලා ප්‍රැක්ටිස් වලට මේන් හෝල් එකට ගිහින්. පවිත්‍රා නංගිත් අපි එකක්ම මේන් හෝල් එක පැත්තට යන ගමන් මට ඉගියක් දුන්නා වැඩේ හරි කියලා.

"ආ... අර ඉන්නෙ රාණි ස්ටේජ් එකේ. උඹ ගිහින් සල්ලි අහපංකෝ මුලින්ම.."

මාව ඉස්සරහට දාලා මගේ පස්සෙන්ම විහගත් නැග්ගා ස්ටේජ් එකට. අපිව දැක්කා විතරයි දුෂානියි නෙත්මියි උන් දේනනගෙ පර්ස් දෙකත් අරන් ඉස්සරහට ආවා.

"නංගි ඔයාලට බුක්මාක් කීයක් විතර විකුණගන්න පුළුවන් උනාද..?"

"අයියා මට දීපු ටිකේ සල්ලි මෙන්න.."

දුෂානි පන්සීයෙ කොලයක් මගේ අතට දෙද්දි විහගගෙ රබර් ඇහැ කැරකුණේ නෙත්මි වටේ.

"මෙන්න අයියෙ මට දීපු සීයෙ සල්ලි.."

විහගගෙ ඇස්ගෙඩි දෙක එළියට පනින්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි නෙත්මි මගේ අතට කිරි කිරි මොණරෙක් පූජ කලා.

"මචං මේ.... උඹට පේනවා නේද..?"

මං දාහ උගේ මූණ ඉස්සරහට දෙපාරක් විතර එහෙට මෙහෙට ගෙනියද්දි කෙල්ලො දෙන්නා පුදුම වෙලා වගේ බැලුවා.

"එහෙනම් මල්ලි කියමු නේද..?"

ඌ මේන් හෝල් එක වටේම හොදට බැලුවෙ මෙනත කී දෙනෙක් විතර ඉන්නවද බලන්න. ඒ වෙද්දි එක එක පන්ති වල ළමයි පනහක් විතර තැන් තැන් වල ප්‍රැක්ටිස් කරනවා.

"මං ඔට්ටුව ඇල්ලුවෙ පන්තියෙ කියන්නම් කියලා.."

මුලද සද්දෙ දාපු මූ දැන් නම් ඇඹරෙනවා..

"මොකද මචං පුරුෂ ධෛර්‍යය අරන් එන්න අමතක උනාද..?"

සාරංග පල්ලෙහා ඉදලා කෑ ගහද්දි මූට තදවෙලා. 'මට උලත් එකයි පිලත් එකයි' කියලා මූ ස්ටේජ් එක මැද්දට ගිහින් හයියනේ සිංදුව කියන්න ගත්තා.

"පියාටත් හොරා මම ඔබ
සොයා එමි ළදේ...
නවාතැන මගේ ඔබෙ ඇද
යටයි සොදුරියේ..."

"මචං උඹ පොරොන්දු උනේ සිංදු නෙමෙයි කවියක් කියන්න.. නව් ස්ටා......... ට්"

අපේ සද්දෙට සේරම ළමයි කර කර හිටපු වැඩ නවත්තලා මේ පැත්ත බලාගෙන. විහගත් සිංදුව නතර කරලා කවියකට බැස්සා.

"මා වැනි බිලින්........දා...
කොට කලිසමක් ඇන්දා...
ඒකෙ හිලක් හින්.......දා..."

"අඩෝ ඇති ඇති නවත්තපං..."

අපි එක සැරේටම කෑගැහුවෙ මුගේ බ්‍රෙක් නැති කටෙන් ඊගාවට පිටවෙන පදේ එච්චර හොද නැති නිසා. මූ කල්පනා කරලා ඒ කවියම ආපහු කිව්වා.

"මා වැනි බිලින්දා...
කොට කලිසමක් ඇන්දා...
ඒකෙ හිලක් හින්දා...
උඩින් තව කලිසමක් ඇන්දා..."

මුළු හෝල් එකම එක සැරේට හූ කියලා කෑ ගහද්දි සංගීත සර් අපි ළගට ආවා.

"ළමයි ඔයාලා කලා උළෙල දවසට ඕකත් කියනවද..?"

සර්ගෙ පුදුම වෙච්ච මූණ දකිද්දි අපි කට්ටියට හිනාව නවත්තගන්න බැරි උනා.

"නෑ නෑ සර් ඒක පොඩි ඔට්ටුවක්.."

අපි හිමීට එතනින් නැගිටලා පන්තියට එද්දි විහග කලින් කියන්න දුන්නෙ නැති අන්තිම පදෙත් දාලා කවිය සම්පූර්ණ කලා.

*************************

කලා උළෙලට දවස් දෙකක් තියෙද්දි අපේ ප්‍රින්ස් නැටුම් මිස්ගෙ උදව්වට කියලා හංසිවත් ගෙන්නගෙන. අපි ටිකත් හයියෙන් සද්දයක් දාපු ගමන් හංසිගෙ ඇස් දෙක මගේ ළග. මේ කෙල්ල වෙලාවකට අපේ අක්කට හපන්.

"මචං ප්‍රින්ස් කිව්වා ගොක් අතුයි, කෙහෙල් කොටයි ටික හොයන වැඩේ බාර ගන්න කියලා.. අපි යන්ද එළියට.."

"මරුනේ යමං.. යමං.."

මං අපේ පස්දෙනාවත් කැන්දගෙන ගේට් එකෙන් එළියට ආවා. ඉස්කෝලෙට ටිකක් එහායින් පාළු පාරක් තියෙනවා. ඒ පැත්තට ගියානම් කෙහෙල් කොට වැඩේ ගොඩ දාගන්න පුලුවන්.

"බලපංකො මේ වගේ ජනාකීර්ණ පැත්තක මෙහෙම පාළු පාරක් තියෙවා කියලා හිතන්නවත් බෑනේ.."

මං කිව්වෙ වටේ පිරිලා තිබුණ කැලෑව දිහා බලාගෙන.

"මේ පාර වැටෙන්නෙ කනත්තට බං. හවස හයෙන් පස්සෙ මෙහෙන් වැඩිය කට්ටිය යන්නෙ නැහැලු."

විහග ඌ දන්න ජනප්‍රවාදෙ කිව්වා විතරයි සාරංගයා බකස් ගාලා නෝන්ඩි හිනාවක් දැම්මා.

"ඕවා මනස්ගාත බං.. මැරුණ එවුන්ට මොකටද බයවෙන්නේ..? උඹත් ගෑණු වගේ ඕවා විශ්වාස කරනවනේ.."

"හරි හරි උඹ ඉතිං පොරනේ.. මේ වගේ පාරක මහ රෑ තනියෙම යන්න කිව්වොත් උඹට පුළුන්ද..?"

සාරංගයි විහගයි යුද්ධ ප්‍රකාශ කරන්න හදන්නේ. එදා නාවල බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේදි කාපු චාටරේ නිසා විහග කොහොමත් සාරංග එක්ක ඔරොප්පුයි.

"මේ හරියෙන් කෙහෙල් කොට ටිකක් කපා ගමු බං.. කනත්තෙ තියෙන එවා කපන්න එපා කියන්න කවුරුවත් නෑනේ.."

අපි කැන්ටින් එකේ අන්කල්ගෙන් ඉල්ලන් ආපු මන්න දෙක අරගෙන කෙහෙල් කැන් තිබුණෙ නැති ගස් හතරක්ම කපාගත්තා.

"මේ ටික කැපුවා වගේ නෙමෙයි.. කරේ තියන්ද ගෙනියන්නේ..?"

කෙහෙල් කොට ටික පාරටඇදගෙන ඇවිත් අපි ටිකක් වෙලා බිම වාඩිඋනා.

"බලපංකො කනත්ත දැක්කා විතරයි බං මහලොකු චණ්ඩියගෙ කට වැහිලා."

"ඇයි උඹලා හිතුවෙ මම චීත්ත අදින ජාතියෙ එකෙක් කියලද..? මං බය නෑ ඩෝ.."

සාරංගයා තදයා වගේ විහග ළගට ළං උනා. මේ කතාවත් නතර වෙන්නෙ තවත් ජරමරයකින් කියලා මට නම් ෂුවර්..

"හරි.. රෑ දොළහට ඕනෙ නෑ.. අද රෑ අටට විතර උඹට මේ පාර දිගේ තනියෙම ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන්ද..?"

ඔන්න විහගයා ලැජ්ජ නැතිව තවත් ඔට්ටුවක් දැම්මා අද කවි කියන්න ගිහින් චාටර් උනා මතක නෑ වගේ. විහගගෙ අදහසට සාරංග කැමති උනේ දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව. වැඩේ නිකම්ම ක්ලෝස් උනොත් මෙලෝ රහක් නෑ. මට පොඩි අයිඩියා එකක් ආවා..

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:45 AM
"අපේ මට නම් ඔය නයිට් රන් එකට එනන් බැරිවෙයි. අපේ තා්තතා මට වේලාසන එන්න කියලා කිව්වා."

මං කට්ටියට ඇහෙන්න දාර නයෙක් ඇරියෙ මුං සේරම බර බරේ දැම්මට මගේ හිතට නං පොඩි ජොලියක් නිසා.

"අන්න බං ට්‍රැක්ටරයක් එනවා. ඔය මසුන්නයට කියලා මේ ටික ඉස්කෝලෙය යවා ගන්න බලමු.."

ඒ මනුස්සයව දැක්ක විතරයි අපේ කතාව නතර වුනා. අපි ඒ අන්කල්ට පොඩි ෂේප් එකක් දාලා ඉස්කෝලෙට යන්න කැමති කරගත්තා.

"අන්කල් මේ හරියෙ ගොක් අතු කපාගන්න තැනක් නැද්ද..?"

කෙහෙල් කොට ටික පටවලා ඉවර වෙලා මං ඇහුවෙ අපේ ඊළග අදිරය ගැන.

"ගොක් අතු කොච්චර විතර ඕනද මහත්තයෝ.? මං හවසට ඉස්කෝලෙට ගෙනත් දෙන්නම්.."

අන්කල් අපිට වැඩේ ලේසි කරපු නිසා අපි කට්ටියත් ට්‍රැක්ටරේ පිටිපස්සට නැගගත්තා ඉස්කෝලෙට යන්න..

"මහත්තයලා ගොක් කොල හොයන්න කියලා හැන්දැ කොරේ මේ පැත්තට එනවා එහෙම නෙමෙයි.."

"ඒ මොකෝ අන්කල් ඒ..?"

"හවස මේ පාර මහ පාළුයි මහත්තයෝ.. වැඩිය සෙනග ගැවසෙන්නෙ නෑ නොවෑ.."

මං හොරෙන් සාරංග දිහා බලද්දි උගේ මූණ ටිකක් වෙනස් වෙලා වගේ.

"ඇයි අන්කල් කනත්තෙ හොල්මන් තියෙනවද..?"

ෂෝටා ටක්ගාලා ඇහුවෙ අපි හැමෝම දිහා බලලා..

"මිනිස්සුනං ඔය කියන්නේ.. හැබැයි මට නමං තාම මුලිච්චි වෙලා නෑ. කොයිකටත් මහත්තයලා නේන තරමට හොදා.."

අන්කල් අපිව ඉස්කෝලෙට දැම්මට පස්සෙ අපි අන්කල්ට රුපියල් දෙසීයකුත් දීලා ගොක් කොල වැඩෙත් බාර දුන්නා.

"අනේ රන්දු ඔයා කොහෙද ගියේ..? මං ඔයාව හැමතැනම හෙව්වා.."

සචී දුවගෙන ආවෙ මූණත් බෙරි කරගෙන. මොකක්ද දන්නෑ කේස් එක..

"ඇයි සචී..?"

ම්හ්.. මේකිගෙන් උත්තරයක් නෑ..

"අපි කෙහෙල් කොට කපන්න ගිහින් දැනුයි ආවේ.."

"අපිට හවස නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් ඉන්න කිව්වා. හවස රිවිෂන් එකට යන්න බැරිවෙයි.. ඔයාලා යනවද..?"

"අපිටත් සිංදු වගයක් තියෙනවා ප්‍රැක්ටිස් වෙන්න.. හවස මේන් ගේට් එක පැත්ත සරසන්නත් කිව්වා. ඉතිං මොන ක්ලාස් ද.."

සචී හිනාවෙලා හැරිලා ගියා. ඒ යන අතරෙත් හොරෙන් වගේ හැරිලා අමුතුම බැල්මක් දැම්මේ. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො..

ඉස්කෝලෙ ඇරුනා විතරයි අපි ගෙදර ගියේ ඇදුම් මාරු කරලා ආයෙත් එන්න බලාගෙන. සාරංගයි දිනුකයි එක ළග නිසා උන් දෙන්නා ගියාට පස්සෙ විහගයි ෂෝටයි, නිරෝධයි තුන්දෙනාම මගෙත් එක්ක අපේ ගෙදර ආවා. අපි ඇදුම් මාරු කරලා කන ගමන් කතා කලේ රෑට තියෙන කනත්තෙ සීන් එක.

"දැන් උඹ මොකද රෑට එන්න බෑ කිව්වේ..?"

"ඒක කියන්න තමයි මං අරූට හොරෙන් උඹලට මෙහෙ එන්න කිව්වේ.."

තුන් දෙනාම මගේ ළගට ඔළු දික් කරගෙන කුමන්ත්‍රණයට සෙට් වෙලා.

"මෙන්න මෙහෙමයි වෙන්නේ. අපි හවස සරසලා ඉවර උනාම මං ෂෝටා එකක් ගෙදර යනවා කියලා එතනින් කැපෙනවා.."

"ම් මමත්..?"

ෂෝටා පුදුම වෙලා වගේ ඇහුවා..

"අහපංකො ඉස්සෙල්ලා කියන දේ.. අපි දෙන්නා එතනින් කැපිලා බඩු ටිකත් අරගෙන කතන්න ළගට යනවා. අටට විතර උඹලා තුන්දෙනා සාරංගව එහා පැත්තෙන් පාර පටන් ගන්න හරියෙන් බස්සලා මෙහා පැත්තෙ පාරෙ කනත්ත පේන දුරින් හිටපං.."

"දැන් එතකොට උඹ වේලාසන ගිහින් මොකද කරන්නේ..?"

විහග එකපාරටම ඇහුවා. ඌනේ මේ ඔට්ටුව දැම්මේ. ඉතිං පොර මාර උනන්දුයි වැඩේ ගැන.

"මං තමයි මහසෝනා. මං යකා වගේ ඇදලා එතන පාර අයිනෙම තියෙන කොස් ගහේ අත්තකට නැගලා සාරංග එතනින් යද්දිම උගේ ඇගට පනින්නම්..."

"එළිකිරි ඕයි.. උඹලටත් මාර අයිඩියා තමයි පහල වෙන්නේ.."

ඇවිත් විහග මාව බදාගත්තා..

"එතකොට උඹ මොකටද ෂෝටව එක්කං යන්නේ..? උඹ අනුන්ව බය කරන්න ගියාට තනියම යන්න උඹත් බයයි නේද..?"

"පිස්සුද මල්ලි.. මං මූව එක්කගෙන යන්නෙ වේශ නිරූපනය සදහා.."

පචයක් ගහලා මං යන්තම් ෂේප් උනා. දවල් අර අන්කල් කියපු කතා මතක් වෙද්දි බය හිතෙන්නැද්ද..?

"උඹට දාන්න වෙස් මූණක් වගේ මොකක් හරි තියෙනවද..? අපේ අයියා බිග් මැච් වලට දාපු මැක්සා බඩුවක් තියෙනවා අපේ ගෙදර.. මං ඒක අරන් එන්නම්.."

විහග ඉක්මනට කාලා රබර් ඔලු බක්කව අරන් එන්න කියලා බයික් එකේ ගෙදර ගියා. මං කළු දිග කලිසමකුයි කළු අත්දිග ටී ෂර්ට් එකකුයි කළු සපත්තු දෙකකුයි ලෑස්ති කරගත්තා.

"මචං කළු පාට සායක් වගේ එකක් තිබ්බා නම් මරු..."

නිරෝධ ඒක කියද්දි මට මතක් උනේ අපේ අම්මා කාටහරි දෙන්න කියලා ඇදුම් වගයක් අයින් කරපු එක. එතන නම් කළු දිග සායක් තිබුණා. අපි ඒක අරගෙන දණහිස් ගානට විතර වෙනකල් තීරු වෙන්න ඉරුවා. දැන් යකාගෙ කිට හරි.. විහග එනකල් අපි සෙට් එක පාරට ආවා.

අපි ඉස්කෝලෙට යද්දි අර අන්කල් ගොක් අතු ගෙනත් දාලා. හවස පහමාර විතර වෙනකල් සිංදු ප්‍රැක්ටිස් කරලා හවස අපි සරසන්න කියලා නතර උනා.

"මල්ලි මං අද ඔයාලගෙ ගෙදර යන්නෑ.. ඔයා රෑ වෙන්නෙ නැතුව එනවා නේද..?"

හංසි අක්කා යන්න කලින් මං ළගට ඇවිත් ඇහුවා..

"මං මේ වැඩ ඉවර වෙලා නවය විතර වෙද්දි ගෙදර යනවා.."

මං කිව්වෙ අපේ ෂෝ එකටත් වෙලාව වෙන් කරලයි. කොහොමටත් හංසි ගෙදර ගිහින් මං ඉස්කෝලෙ ඉන්නවා කිව්වාම අවුලක් නෑනේ. සචීලත් හංසි අක්කා යන වෙලාවෙම වගේ ගෙදර ගියා. සචී මේ ටිකේ ගොඩක් අමුතුයි කියලා මට කෙල්ලගෙ ඇස් දෙක දකින හැම වෙලාවෙම හිතෙනවා. කොහොම හරි හත විතර වෙනකල් වැඩ කලේ අපි ටිකයි සර්ලා දෙන්නෙකුයි දොළහ වසරෙ මල්ලිලා සෙට් එකකුයි විතරයි..

"මචං මං දැන් යන්න ඕන.. උඹලා අර වැඩේට යනවා නේද..?"

මං අපේ කට්ටියයි සාරංගයි සේරම ඉන්න තැන ඇහුවා. සාරංග විහගගෙ මූණ බැලුවෙ අද වැඩේ කරනවද කියලා දැනගන්න..

"ඔව් ඔව් මූ අද රෑට රෙකෝඩ් එක තියනවලු.."

සාරංගටත් කලින් විහග කිව්වා. ඔට්ටුවෙ හැටියට විහග පැරදුනොත් ඌ සාරංගට රුපියල් දාහක් දෙන්න ඕන. සාරංගත් හා කිව්වෙ ගාණ ටිකක් බර නිසා. ඒ වගේම තමයි විහගත් වැඩේ ඇරියෙ නෑ. ඌ අර යක් මූණත් ගෙනත් මට දුන්නා. සාරංගට හොරෙන් උන්ට බායි පාරක් දාලා මං ඇදුම් බෑග් එකත් අරන් ෂෝටා එක්ක පාරට ආවා. අපි දෙන්නා කනත්ත පාරට හැරෙද්දි ඒ හරියෙ හිටපු මිනිස්සු පුදුම වෙලා වගේ අපි දිහා බැලුවේ.

"මචං මේ හරියෙන් එහාට කට්ට කළුවරයි බං.. ලයිට් කණුවක්වත් නෑනේ.."

ෂෝටගෙ කටහඩත් ටිකක් විතර වෙව්ලනවා. ඌට නොපෙන්නුවට මගේ හිතටත් නිකං කුච් කුච් හෝතාහේ වගෙ.

"බය වෙන්නෙපා බොල අපි දෙන්නම යනවනේ.."

හතහමාර පහුවෙද්දි අප කනත්ත හරියට ගියා. පාර එක පැත්තක දිගටම කනත්ත. අනිත් පැත්ත නතිකරම කැලෑව වගේ. ගෙවල් එකක්වත් නෑ. මං ඇදගෙන හිටපු කිට් එක උඩින්ම අර කළු ටී ෂර්ට් එකයි කලිසමයි දා ගත්තා. සායත් ඇදලා අර බලි ඔලුවත් රිංග ගත්තම මගේ ඇස් දෙක විතරයි එළියට පෙනුනේ. ෂෝටයි මමයි දෙන්නම ටෝච් දෙකක් අරන් ආව නිසා වැඩිය අවුලක් නෑ.

"මට උඹ දිහා බලන්නත් බයයි බං.. දැන් නම් උඹ සිරාවටම යකෙක් වගේ.."

එහෙම කියලා මූ මට කොස් ගහට නගින්න සප් එක දුන්නා..

"මේ උඹ උඩ ඉදලා හයියෙන් අල්ලන් ඉදපං.. බැරිවෙලාවත් මගෙ ඇගට නම් වැටෙන්න එපා.."

ෂෝටගෙ බය දැන් පිටාර ගලනවා. මට සේරටම වඩා මාර රස්නයක් දැනුනේ. ඇයි දෙයියනේ ඇදුම් තොගයක් ඇදලා සපත්තු දාලා, රබර් ඔළුවකුත් බස්ස ගත්තාම කොහොම ඉන්නද..?

"කෝ බං, අටටත් කිට්ටු ඇති.. මුං තාම නෑනේ.."

මං එහෙම කිව්වට මුගෙන් උත්තර නෑ. පොර ගහ යට නිදිද මන්දා..

"ෂෝටා උඹ ඉන්නවා නේද ඔතන..?"

"ඉන්නවා බං ඉන්නවා.. ඒත් මට උඩ බලන් ඉන්න නම් කියන්න එපා.."

මූ ගම්මිරිස් ඇටේ වගේ ගහ මුල ගුලිවෙලා. එතකොටම පාර උඩහ ඉදලා ත්‍රීවිල් එකක් ගිහින් කනත්ත ඉවර වෙන හරියෙ නතර කලා. ඒ ආවෙ විහගයි, නිරෝධයි, දිනුකයි වෙන්න ඕන. තව ටිකකින් උඩහ ඉදලා සාරංගයා පාර දිගේ එයි. උන්ව බස්සලා ත්‍රීවිල් කාරයා යන්න ගියා. දැන්නං පස් දෙනාම පේන හරියෙ ඉන්න නිසා වැඩි බයක් නෑ.

"මචං ඈත එකෙක් එනවා පේනවා.. ඒ සාරංග වෙන්න ඇති.."

මං ෂෝටට කියද්දි ඌ පේනනේ නැති වෙන්න ටක් ගාලා ගහට කවර් උනා. තව විනාඩි පහකින් විතර ඒ ආපු එකා අපි ඉන්න කිට්ටුවටම ආවා. ඌ හයියෙන් මොනවද කියව කියව ආවෙ. ළගට එද්දි ඒ සාරංගගෙ කටහඩ කියලා මං අදුන ගත්තා. ඌ හයියෙන් කියව කියව ආවෙ ඉතිපිසෝ ගාථාව. මහලොකු චන්ඩියා.. පොර කොස් ගහ පහු කරද්දිම මං එක පාරට මහ හයියෙන් හූවක් කියලා උගේ ඇගට පැන්නා.

"බුදු අම්මෝ.................."

සාරංග බිම.. කිසිම සද්දයක් නෑ.. අපේ කට්ටිය සේරම ටෝච් පත්තු කරගෙන එතනට දුවගෙන ආවා. ඒත් පැනපු පාරට මගේ කකුල මොකක්ද වෙලා. නැගිටින්න බෑ වගේ..

"ඒයි මූට සිහිය නැතිවෙලා බං... සාරංග.. සාරංග..."

විහග ටක් ගාලා වතුර බෝතලයක් උගේ මූණට හැලුවා. එතකොටම ට්‍රැක්ටරයක සද්දෙ ඇහිලා බලද්දි අර අන්කලුත් එතනට ඇවිත්.

"මෙහේට ළමයි කට්ටියක් ගියා තාම ආවෙ නෑ කියලා පාරෙ මිනිස්සු කියද්දි මට නිකමට හිතුනා මහත්තයලා වෙන්න ඇති කියලා. මොකද මේ අවේලාවේ.."

අන්කල් ආපු එක හොදයි.. නැත්නම් අපිට යන්න වෙන්නෙ පයින් තමයි. මං කකුල ගසලා නැගිටිද්දි අංකල් මාව දැක්කේ..

"කිරි අප්පොච්චියේ........ මහත්තයා මේං මං ගියා.."

අන්කල් අර මලකඩ හැලෙන ට්‍රැක්ටරේ විදගෙන ගියේ සුපර් ක්‍රෝස් තරගෙකට එළවනවා වගේ.

"යකෝ දැන්වත් ඔය මගුල ගලවපං.. අපරාදෙ අර මනුස්සයත් බයවෙලා ගියානේ.."

නිරෝධ මගෙ ඔළු බක්කා ඇදලා ගලවපුවාම සාරංග හොදට මගේ මූණ දිහා බැලුවා. හොදට බලපං කියන්න වගේ ෂෝටා මගේ මූණටම ටෝච් එක අල්ලුවා. මාව දැක්කම සාරංගට හිතුනෙ මොනවද කියලා දන්නෙ ඉතින් උඹ තමා. හැබැයි පොර තාම බයවෙලා වචනයක්වත් කතා කලේ නෑ. කට්ටිය සාරංගව අල්ලලා නැගිට්ටුවා.

"මාවත් නැගිට්ටපං බං.. මගේ කකුලට මොකක්ද වෙලා.."

අරුන් මාව නැගිට්ටුවට පස්සෙ මං මහසෝනා කිට ගලවලා දැම්මා.

"ඌයි බං... මගේ අතත් රිදෙනවා.."

මං කෙදරි ගාද්දි ෂෝටා මගේ වැළමිටට ටෝච් එක ඇල්ලුවා.. වැලමිට හීරිලා ලේ එනවා..

"ඒයි මේ බලපංකෝ බං.. වැඩිපුර ඩැමේජ් මහසෝනටනේ.."

මුන්ට නං හිනා.. මගේ කකුලත් උලුක් වෙලා. මං සාරංගගෙ කරට අත දාගත්තම මට දැනුනා උගේ ඇග පොඩ්ඩක් රස්නෙයි කියලා.

"ඒයි සාරංග උඹ බය උනාද...? උඹට හොදටම උණ නේ බං.."

මූත් ලාවට හිනාවෙලා මගේ අත අල්ලගත්තා. බයවෙච්ච පාරට ඌට වචනත් අමතක වෙලා. අපි මහපාරට ඇවිත් දෙපැත්තට බෙදිලා ත්‍රීවිල් වල ගියේ. සාරංගව ගෙදරට දාන්න දිනූක බාරගත්තා. විහගලා මාව අපේ ගෙදරටම බස්සලා ගියේ. මං නොන්ඩි ගහ ගහ ගෙට යද්දි අපේ අක්කයි හංසියි දෙන්නම බයවෙලා දුවන් ආවා.

"අම්මේ.. අම්මේ... මේහෙ එන්නකෝ.."

"මොකද හලෝ බෙරිහන් දෙන්නේ..? මට මුකුත් වෙලා නෑ.."

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:46 AM
අක්කා බොරුවට බයවෙලා ගේ ඇතුළට ගියාමයි දැක්කේ. මගෙ වැලමිට විතරක් නෙමෙයි දණිස්සකුත් රතුවෙලා ඉදිමිලා ඇවිත්..

"මොකද මල්ලි උනේ..? ඔයා වැටුනද..?"

"ඔව්.. අර ගේට් එක ගාව වයර් එකක් අදින්න ගිහින් ඉනිමග පෙරලුනා.."

මං අම්මයි තාත්තයි දකින්න කලින් ටක් ගාලා බාත් රූම් එකට රිංග ගත්තා. අනිද්දා කලා උළෙලට ඉන්න වෙන්නෙ තනි කකුලෙන් තමා. අනුන්ව බය කරන්න ගියාට මේවා හොද පාඩම්. මං තුවාය ඇදගෙන කාමරේට එද්දි අක්කලා ඩබලම කාමරේ. වින්ටජිනෝ, කතුරු, පුළුන්, පාස්ටර්, බැන්ඩේජ්. බුදු අම්මෝ මුන් දෙන්නා මාව ඔපරේෂන් කරන්න වගේ හදන්නේ..

"හලෝ මේ.. මාව ඔපරේෂන් කරන්නද හදන්නේ..? මේ පොඩ්ඩක් හීරිලා විතරයි.."

"ඔය තුවාලෙට බෙහෙත් දාන්න හංසි.. මං කකුල තවන්න උණු වතුර ටිකක් අරන් එන්නම්.."

අක්කා එළියට ගියා විතරයි හංසි කාමරේ ඉද්දිම මං තුවාය උඩින් සරම දාගත්තා. අම්මත් මට තේ එකක් ගෙනත් දීලා මගේ වටේ කැරකි කැරකි ඉදලා ගියා..

"මේ ඇදෙන් ඉදගන්න මල්ලි.."

හංසිත් ඇවිත් ඇදේ කොනක ඉදගෙන අර බඩු සේරම ළගට අරන් හිමීට තුවාලෙ සුද්ද කරලා බෙහෙත් දැම්මා. සැරෙන් සැරේ මූණ දිහා බලද්දියි මං දැක්කෙ එයාගෙ ඇස්වල කදුළු.

"හංසි අක්කෙ ඔයා අඩනවද..?"

"නෑ මල්ලි.. මං මොකටද අඩන්නේ.."

එහෙම කියලා එයා දිග හුස්මක් පිට කලා. අක්කා උණු වතුර එකකුත් අරන් එතනට ආපු නිසා අපේ කතාව එතනින් නතර උනා.

"බෙහෙත් දාලා ඉවර නම් මං කකුල තවන්නම්.."

"එපා නිශා.. දෙන්න මංම කරන්නම්.."

හංසි අක්කත් බලෙන්ම බාර ගත්තම අක්කා ගියා මට බත් එකක් බෙදාගෙන එන්න. මගේ මූණ දිහා බලලා එයා සරම දණහිස ළගමට නැව්වා. ඊට පස්සෙ කකුල තවන්න සර්වියට එක තිබ්බා විතරයි මට කෑගැහුනා ඉබේටම..

"සොරි මල්ලි ඔයාට රිදුනද..?"

"රිදුනෙ නෑ පිච්චුනා.."

එයා තවලා වින්ටජිනෝ ගාලා රත්වෙන්න අතගාද්දි මට මාර සනීපයක් දැනුනේ.

"මල්ලි මේක කොහොමද උනේ. .? ඔයා ඉනිමගකින් වැටිලා නෙමේ නේද..?"

මේකිට දිවැස් තියෙනවා.. හැබැයි ඉතිං අපි මොන කතාව පටන් ගත්තත් අක්කා උදැල්ලක් උස්සං මැද්දට පනිනවා. ඒ පාර තඩි බත් එකක් බෙදාගෙන එනවා. මේ දැන් තේ එක බීලා ඉවර උනා විතරයි.

"අපේ නර්ස් නෝනගෙ වැඩ ඉවරයි නේද..? එන්න මල්ලි මං ඔයාට බත් කවන්න.."

මට තිබුණෙ පුදුම සැපක්.. අක්කා බත් කවලා වතුර එකත් අතට දීලා ගියාම තාත්තා කාමරේ.. මට ඉක්මනට නිදාගන්න කියලා එයා ලයිට් ඕෆ් කරලම ගියා..

****************************

උදේ නැගිටිද්දි කකුල උලුක් වෙච්ච එක ටිකක් තිබුණට දණිස්ස නං හොද වෙලා. හංසිගෙ වෙදකමේ බලය තමයි ඉතිං..

"මල්ලි ඊයෙ රෑ ඔයා නිදාගත්තම අර සචිනි නංගි කෝල් කලා.."

"ඉතිං මොනාද කිව්වේ..?"

"ඔයාට කොහොමද බලන්නලු කතා කලේ.."

එහෙනම් අපේ කෙල්ලො ටිකටත් වැඩේ ලීක් වෙලා. අද ඉස්කෝලෙ ගිහින් බේරෙන්න බැරි වෙයි.

මගේ කකුල අප්සට් නිසා තාත්තා උදේ මාවයි හංසිවයි අපේ ඉස්කෝලෙට දාලා ගියේ. මං හංසි එක්ක හිමීට අපේ පංතියට යද්දි පංතියෙ දොරේ ලොකු කොලයක් අලවලා. අපි දෙන්නම ළං වෙලා ඒක කියෙව්වා.


අසව් අසව් බොල අලුත් කතාවක්
කනත්ත පාරේ සිද්ධ වුනේ.
වටේම පාළුයි හරිම කළුවරයි
කියන්නවත් බෑ බයයි අනේ.

ආර්ට් එකේ අර හැඩි දැඩි කොලුවා
ගියාලු දවසක් රෑ පානේ.
කනත්ත අයිනේ කොස් ගහ මුදුනෙන්
මහසෝනා බිම පැන්නලුනේ.

කොලුවා බයවෙලා හූ හඩ තියලා
යටි ගිරියෙන් කෑ ගැහුවාලූ.
සිහිනැති වීලා වතුර පොවාලා
යන්තම් පණ නල ගත්තාලූ.

ජරමර අස්සේ අඩු බඩු කැඩිලා
මහසෝනත් බිම වැටිලාලූ.
කෙදිරිය ඇහිලා ලංවී බැලුවම
මහසෝනව අදුනනවාලූ.

ඩබල නැගිටලා දූවිලි පිහලා
කරටත් අත දා ගත්තාලූ.
කොලුවට ෆිවර් යකා ඉන්ජර්ඩ්
කතාව උන් යට ගැහුවාලූ.

දැන් ඉතිං කාපංකො ටිං කිරි. ඔය තියෙන්නෙ තොරණෙ විස්තරේ අපූරුවට කවියන නගලා. මේකනම් විහගයගෙම වැඩක් වෙන්න ඕන. හංසි කවි ටික සේරම කියවලා මං දිහාට හැරුණා.

"ඊයෙ කාමරේ තිබුණ ඇදුම් බෑග් එක දැක්කම ඔය ඉන්ජර්ඩ් වෙච්ච යකා මොකාද කියලා හිතාගන්න පුළුවන්."

අන්තිමට මටත් උනෙ අර ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවට වෙච්ච දේ. බඩුත් එක්ක හොරු අහුවෙලා ඉද්දි තව මොන කතාද..

"සොරි අක්කේ, ඕක අපි ඊයේ එකෙක්ව බය කරන්න ජොලියට කරපු වැඩක්.."

"ජොලියට කරා වගේ නෙමෙයි දැන් විදවන්න වෙලා තියෙන්නෙ මහසෝනටනේ.."

යකඩෝ..! ඒපාර ඒකිත් මට මහසෝනලු. හැබැයි ඉතිං වැඩය සද්ද දැම්මොත් නිව්ස් එක ගෙදරටත් යයි. ඒක හින්දා මං ගෙදර සීනි බෝතලේට බැහැලා අම්මට මාට්ටු වෙච්චි පොඩි එකා වගේ ටිකිරි හිනාවක් දාලා ෂේප් උනා. තාත්තා ගෙනත් ඇරලපු නිසා අද කලින් ආවට රවුමක් දානන් යන්න තරම් කකුල ෆිට් නෑ. ඒ නිසා හංසි ගියාට පස්සෙ මං පුටුවක් ඇදලා අරන් ඉදගත්තා.

"ආ..... මහසෝනා උඹ අද කලින් ආවද..?"

කොහෙද ඉදලා ආපු විහගයා පල් එක දාද්දි මට තද උනා..

"උඹට සපෝට් කරන්න තමා යකෝ මං මහසෝනා උනේ.. නැත්නම් උඹේ රුපියල් දාහකටත් තට්ටුයි.."

"හරි හරි මචං කූඩ් ඩවුන්..."

ඔන්න එතකොටම සචිනි එනවා කොරිඩෝ එක දිගේ පැයට හැටයි ගැලුමට හැත්තෑවයි වගේ වේගෙන්. ඒකි කෙලින්ම ආවෙ මගේ ළගට. පංතියෙ තව ළමයි තුන් හතර දෙනෙක් ඉද්දිම ඒකි මගෙ අතින් අල්ලගත්තා. ඊට පස්සෙ වැලමිට පැත්ත හරවලා තුවාලෙ දිහා බැලුවා. ඒත් හංසි බෙහෙත් දාලා නිසා එයාට තුවාලෙ පේන්නෙ නෑ.

"මොකද උනේ කියලා මං අහන්නෙ නෑ රන්දු.. මට සේරම ආරන්චියි.."

"කවුද කිව්වේ..?"

"කවුරු හරි කිව්වනේ.. කතන්දරේ ඔය දොරෙත් ගහලා තියෙන්නේ.. අනික සාරංටත් උණ හැදිලලුනේ.."

මං විහගයා දිහා බැලුවා. ඌත් කසාය බීපු ගොලුවා වගේ..

"තාම රිදනෙවද..?"

සචී ආයෙත් ඇහුවා..

"තුවාලෙ නම් රිදෙන්නෑ වැඩිය.. ඒත් කකුල උලුක් වෙලා ඒක ටිකක් රිදනෙවා.."

"කකුල දෙන්න මං වින්ටෝජිනෝ ගාන්නම්.."

කොහොමත් නිවුන්නු අතගාපුවම ඉක්මනට හොදවෙනවා කියලා කතාවකුත් තියෙනවනේ. සචිනි අතගාද්දිම නිකම්ම හොදවෙයි. කෙල්ල බෑග් එක ඇරලා වින්ටජිනෝ ටියුබ් එක අතට ගත්තා.

"ඔයාගෙ බෑග් එකේ වින්ටජිනෝ තියෙනවද..?"

"ගෙදර අල්මාරියෙත් තියෙනවා.."

මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ විහග. සපත්තුව ගලවලා සචී කකුලට වින්ටජිනෝ ගාද්දි නිරෝධ පන්තියට ආවා. අපි දෙන්නව දැක්කා විතරයි මේකා අනිත් අතට වාෂ්ප උනා. හේතුව ඉතිං අපි කවුරුත් දන්නවනේ..

"හේෂාන් අයියේ, සචිනි අක්කට කුමුදු මිස් එන්න කිව්වා.."

පංතියට දුවගෙන ආපු පොඩි එකෙක් ඒක සචිනිට නොකියා මට කිව්වෙ ඇයිද දන්නෑ. ඒත් සචී වැඩේ ඉවර කරලම තමයි නැගිට්ටේ..

"රන්දු උඹට සචීගෙ වෙනසක් දැනෙන්නැද්ද..?"

කෙල්ල ගියා විතරයි විහග ඇහුවෙ ඒක හෙන සීරියස් මූඩ් එකකින්. මං හිතුවෙ සචීගෙ වෙනස දැනෙන්න ඇත්තෙ මට විතරයි කියලා.

"ඇයි උඹ එහෙම ඇහුවේ..?"

"නෑ ඉතිං අර කතාවක් තියෙනවනේ, ආදරෙයි කැස්සයි හංගන්න බෑ කියලා.."

"ඇයි ඒකි කහිනවා උඹට ඇහුනද..?"

"නෑ මට හිතෙන්නෙ කෙල්ලට තියෙන්නෙ අනිත් ලෙඩේ.."

ආදරේ විහිලුවක් කියලා හිතන විහගට එහෙම කෙනෙක්ගෙ ආදරයක් දැනුන එකත් පුදුමයක්. ඒත් සචීගෙ හිත මට තාම තේරෙන්නෙ නෑ.

"අපි ඕවා ගැන පස්සෙ කතා කරමු.. යං අද වැඩ ගොඩක් තියෙනවා.."

අපි මුලින් ගියේ ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට. යද්දි සාරංග ඉන්නවා කොරිඩෝ එක දිහා බලාගෙන.

"ගුඩ් මෝනිං මචං..."

"ආ... ගුඩ් මෝනිං.. ඊයෙ අවුලක් නැතුව නිදාගත්තද..?"

මූ මොකද මන්දා උදේ පාන්දර එහෙම ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ. මාව තුවාල වෙලා තියෙනවා දකිද්දි පොරට පොඩි ජොලියකුත් ඇති.

"උඹ තරහද බං.."

"පිස්සුද..? කවුද ඕවා ගණන් ගන්නේ.."

ගණන් නොගත්තට තාම කොල්ලගෙ උණ බැහැලා නෑ. මේ වැඩෙන් අපි කට්ටියම මට්ටු උන නිසා කවුරුවත් ඒ ගැන වැඩිය කතා කලේ නෑ. අපි මේන් හෝල් එක පැත්තට යද්දි දැක්කා අපේ පංතියෙ දොරේ ගහලා තිබුණ කවියම නෝටිස් බෝඩ් එක ළගත් ගහලා තියෙනවා. සාරංග ඒ කොලේ ගලවලා අරන් ඉරලා දැම්මා..

අද නම් ඉස්කෝලෙ කානිවල් එකක් වගේ.. ළමයි පාට පාට ඇදුම් ඇදගෙන නටනවා. සිංදු කියනවා.. කවුරුවත් විහිලුවකටවත් පොතක් අතේ තියන් ඉන්නවා පේන්නෑ..

"හේෂාන්.. මොකද පුතා ඔය අතට වෙලා තියෙන්නේ..?"

මාව දැකපු ගමන් ප්‍රින්ස් පුදුම වෙලා වගේ ඇහුවා. ඉතිං ඊයෙ හවසත් මං හොදට හිටියනේ..

"ඊයෙ යද්දි වැටුනා සර්.."

"හෙට ඔයාට කරන්න ලොකු වැඩ කොටසක් තියෙනවනේ.."

"එච්චර අමාරුවක් නෑ සර්.. මට පුළුවන්.."

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:46 AM
සර් පොඩි හිනාවක් දාලා රූම් එකට යද්දි අපි මේන් හෝල් එකට ගියා. සචිනියි, අචිනියි පණ දාගෙන හංසි එක්ක නටනවා. කුමුදු මිසුත් තව නංගිලා කට්ටියක් වට කරගෙන. අපි මුලින්ම කලේ ආර්ට් එකේ සර්ලා දෙන්නෙක් එක්ක හෙට තියෙන වැඩ සටහන් පෙළගස්වපු එක. කලා උළෙල පටන් ගන්න තිබුණෙ අපේ අචිනිගෙ සරස්වතී නැටුමකින්. සමස්ත ලංකා පළවෙනි තැනට තේරුණ නිසා තමයි ඒක අචිනිට දුන්නේ. ඒත් සැබෑ සරස්වතී දේවිය වෙන්න ඕන අපේ සචී.

අමාරුම වැඩේ උනේ මේන් හෝල් එකේ ලයිට් සිස්ටම් එක හදන එක. ඒකට වෙනම අයියලා කට්ටියක් ගෙනත් තිබුන නිසා අපිට තිබුණෙ සපෝට් එක දෙන්න විතරයි. දවල් වෙද්දි අපි දොළහ වසරෙ මල්ලිලා එක්ක එකතු වෙලා ගොක් කොළ තොරණ හදන්න පටන් ගත්තා. දෙපැත්තෙ ලොකු පුන්කලස් දෙක්ක හදලා වටේ පොල් මලා දාලා පහන් වැටවල් තියලා ඉවර වෙද්දි ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවත් පහුවෙලා. පොඩි පන්තිවල ළමයි ගියාට ඒ ලෙවල් ළමයි හැමෝම වගේ නතර වෙලා වැඩ.

"උඹලගෙ ලෙඩ සේරම වගේ හොදයි නේද..? ඒත් මගෙ ලෙඩේ උත්සන්න වෙලා.."

මමයි සාරංගයි දිහා බලාගෙන විහග ඇහුවෙ අපි හිටු කියලා වැඩ කරන නිසා. මට නං කකුලෙ අමාරුවක් තිබුණද කියලවත් මතක නෑ.

"උඹට මොකක්ද තියෙන ලෙඩේ..?"

"වෙන මොකක්ද බං.. සාගතේ.."

වැඩේ ඉවර වෙලා අපි කට්ටියම සචීලයි, හංසි අක්කයි එක්ක කැන්ටිමට ගිහින් කෑවා. කොයි තරම් එකට ගැවසුනත් අද උදේ ඉදලා නිරෝධ මට මූණ දිලා කතා කලේ නෑ.

හවස කුමුදු මිස් බාරදුන්නේ මාර වැඩක්. ඒ තමයි සරස්වතී දේවියගෙ ආසනේ. ඒ කිව්වෙ ලොකු ඕලු මලක් හදන එක. ඒකෙ අචිනිට ඉදගන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනෙනේ..

"දිනුක කොයි තරම් මල දිග, පළල වෙන්න ඕනෙද..?"

ෂෝටා ඇහුවෙ වෙනම තේරුමක් තියෙන ප්‍රශ්නයක්..

"මං කොහොමද දන්නේ, ඇයි මිස් කිව්වෙ නැද්ද..?"

මූ නම් කෝස්සෙන් තට්ටු දෙකක් දැම්මත් පත්තු වෙන්නැති ටියුබ් ලයිට් එකක්..

"මිස් කොහොමද බං අචීට ඉදගන්න යන ඉඩ ප්‍රමාණෙ දන්නේ..?"

ඔන්න එතකොටයි දිනුකට ප්‍රශ්නෙ වැටහුනේ..

"මුගේ ඔඩොක්කුවෙ සයිස් එකට හැදුවම ඇති.."

මේ පොඩි එවුනුත් ඉන්න තැන විහගයා ඔහේ කියලා දැම්මා. දොළහ වසරෙ කොල්ලෙක් ගිහින් වෙසක් කූඩු හදන්න පුරුදු කෙනෙක්ව එක්කං ආව නිසා මල පනින්නෙ නැතුවම මල හදාගන්න පුළුවන් උනා. තුනට විතර ගෙදර ගිය ප්‍රින්ස් ආපහු ටී ෂටර් එකකුත් දාගෙන ඇවිත් කරලියට බැස්සා.

ඉස්කෝලෙ සරසලා ඉවර වෙද්දි තනිකරම තිබුණෙ ගැමි පරිසරයක පෙනුමක්. ආරාධිත අමුත්තො පිළිගන්න තිබුණෙ රබන් ගහලා. ඒකට ගෙනාපු මහා පත රබාන උඩ නැගගෙන නංගිලා වගයක් හමට තලනවා.

වෙලාව නොබලා කළුවර වැටෙනකල් වැඩ කරාට අපි දන්නෙම නැතුව අටත් පහුවෙලා. ප්‍රින්ස් ළමයින්ට රෑට කන්න බනිස් බෑග් වගයක් එවලා තිබුණා. කැන්ටිමෙන් අපිට නොමිලේ තේ. අනිත් ළමයි පාට ඇදුම් ගෙනත් තිබුණට අපිනම් හිටියෙ උදේ ඇදන් ආපු යුනිෆෝම් පිටින්. රෑ වෙද්දි ළමයි ගොඩක් ගියාට පස්සේ කොල්ලො හයදෙනාම වැඩ.

"රන්දු මාර තිබහයි බං.. සෙට් වෙනවා නම් මාර බඩුවක් තියෙනවා.."

ඒ ඇවිත් කිව්වෙ ෂෝටා.. මූ නැටුම් තෙල් බෝතලයක්වත් ගෙනාවද මන්දා..

"උඹ මේ වැඩ අස්සෙ සෙට් වෙන්න හදනවද..?"

"නෑ බං අර ඇග්රිකචල් ගාර්ඩන් එකේ හොද තැඹිලි වල්ලක් තිබුණා. පුංචි දිලේ වතුර රස ඇති නේද..?"

ඊයෙ රෑ ගස් නගින්න ගිහින් වෙච්ච දේ මදිවට මූ තැඹිලි කඩන්නත් කතා කරනවා. ඉස්කෝලෙ කෘෂිකර්මය කරන ළමයි පැළ හිටවපු වත්ත ඉස්කෝලෙට අයිති උනාට ඒක තිබුණෙ ඉස්කෝලෙ තාප්පෙට එහා පැත්තෙ වෙනම වටකරලා. ඒ පැත්තට යන්න යකඩ ගේට්ටුවක් දාලා තිබ්බට නිතරම ඒක වහලා ඉබ්බා දාලා තිබුණෙ. යතුර තියෙන්නෙ කෘෂිකර්ම සර් ගාව. ඒකෙ තැඹිලි ගස් දෙක තුනක් තිබුණට ඔය කියන තැඹිලි වල්ල මං නම් දැකලා නෑ.

"ඒ පැත්ත කට්ට කළුවර ඇති.."

"ඇයි මහසෝනට බයද..?"

ඒ ඇහුවෙ සාරංග.. ඌ ඊයෙ බය නෑ වගේ චන්ඩියා වෙන්න ගියාට පාර දිගේ ආවෙ බුදු ගුණ සිහි කර කර..

ඉතුරු වෙලා හිටිය ළමයි ටිකයි, සර්ලා මිස්ලා ටිකයි හැමෝම හිටියෙ මේන් හෝල් එක පැත්තෙ. ඔය වත්ත තිබුණෙ ඉස්කෝලෙ පිටිපස්සෙම නිසා වැඩේ කාටවත් අහුවෙන එකක් නෑ. අපි හයදෙනා හෙමීට කට්ටිය මග ඇරලා ඒ පැත්තට ගියා. ඒ පැත්ත කොයිතරම් කළුරව උනත් අපිට ඇස් වහගෙන හරි ඕන තැනට යන්න පුළුවන්. මේ ආදරණිය සෙන්ට්‍රල් භූමිය අපි අවුරුදු දහතුනක්ම හිටපු තැනනේ.

"මුකුත් පේන්නෑ බං.. ගේට්ටුවත් ලොක් වගේ.."

ෂෝටා හයියෙන් ගේට්ටුව හොලවලා බැලුවා. ඇරගන්න විදියක් නෑ. අපේ සෙට් එකේ කවුරුවත් මං තරම් උස නැති නිසා වෙනදට ඔය තාප්ප වලින් පනින වැඩ කරන්නෙ මං.. ඒත් අදනම් මට නගින්න කියලා කවුරුවත් කිව්වෙ නෑ.

"උඹල මට සපෝට් එක දියන්.. මං පනින්නම් එහා පැත්තට.."

ෂෝටා පෙරමුණ ගත්තා.

"එතකොට උඹ කොහොමද ආපහු මේ පැත්තට පණින්නේ උස නැතුව..?"

"එහා පැත්තෙ ලී බංකුවක් තියෙනවා මං දැකලා තියෙනවා. අවුලක් නෑ ඒකට නැගලා මට තාප්පෙට නගින්න පුලුවන්.."

මට මතක් උනේ එදා මූ මරදානෙ කඩේ ටොයිලට් එකෙන් පැනලා ආපු හැටි. ගස් නැගලා ඇදුම ජරා උනොත් ගෙදර යන්න වෙන්නෑ කියලා මූ ඇදුම ගලවලා අන්ඩර්වෙයාර් එක පිටින් නැග්ගේ. එහා පැත්තට පැන්නුව ාවිතරයි මූ තත්පර දෙකෙන් තැඹිලි ගහේ.

"ඔන්න ඔය පැත්තට එවනවා.. අල්ලගනින්, එකා...යි.. දෙකා...යි"

මූ තැඹිලි ගෙඩි එක එක දාද්දි අපි මෙහා පැත්තෙ ඉදලා ඇල්ලුවා. දැන්නම් කළුවරට ඇස් හුරුවෙලා. ෂෝටා පහා...යි කියලා එවපු තැඹිලි ගෙඩිය අල්ලන්න යද්දි මගේ පිටිපස්සෙන් ආපු කෙනෙක් ඒක ඇල්ලුවා. හැරිලා බලද්දි අපේ ප්‍රින්ස්.. මල කෙළියයි.. ෂෝටා ජංගිය පිටින් එහා පැත්තේ. ඌට දැනුම් දෙන්න විදියක් නෑ. සර් අපි කට්ටිය දිහා බලලා ෂ්.. කියලා කටට ඇගිල්ල තියලා පෙන්නුවා..

"හයා....යි"

අරූ අන්තිමට එවපු තැඹිලි ගෙඩිය අල්ලන්න අපි කවුරුවත් අත දික් කලේ නෑ. ඒකත් ඇල්ලුවෙ අපේ ප්‍රින්ස්. සර්රුත් නිකං ජොන්ට් රෝස් රෝඩ්ස් වගේ මාර කැචර්.

"මචං හරි නේද..? ඔන්න මම බැස්සා.."

මූ බැහැලා මොකක්ද ඇදන් එන සද්දෙකුත් ආවා..

"බලපං බං. ප්‍රින්ස් එහෙම මේ පැත්තට එනවද කියලා.. මං පනින්න හදන්නේ.."

තවත් මොනවා බලන්නද ප්‍රින්ස් ඇවිත් ඉවරයි.. ඒක කටක් ඇරලා කියන්නෙ කොහොමද..?

මොකද උඹලා කතා නැත්තේ..?

එහෙම කියලා ෂෝටා චූටි ජංගියත් ඇදගෙන තාප්පෙ උඩින් මතුවුනා. මූ තාප්පෙ උඩ ඉදගෙන බොඩි බිල්ඩර් කෙනෙක් වගේ අත් දෙකත් උසස්ගෙන වැඩ පෙන්නුවා. අපි කට්ටිය මීයට පිම්බා වගේ සද්ද නෑ. ෂෝටව දකිද්දි සර්ට බකස් ගාලා හිනා ගියා. මූ හිතන් ඉන්නෙ ආර්නෝල්ඩ් ස්වසනේගර් කියලා. බැහැයි සැබෑ ස්වරූපෙ නිකං නෙල්ලි කැලේ බුරියා වගෙ.

"කොහොමද කොල්ලගෙ බොඩිය..?"

මූ බිමට බහින්නෙ නැතුව කියවනවා..

"හොදයි.. හොදයි ලොරි බොඩියක් වගේ තියෙනවා.."

ප්‍රින්සිපල් සර් එහෙම කිව්වා විතරයි ෂෝටා ටිකක් අප්සට් ගියා.

"අඩෝ මහසෝනා බය කරන්න එපා බං.."

බොලේ මූ හිතන් ඉන්නේ කටහඩ වෙනස් කරලා කතා කලේ මං කියලා. හැබැයි මහසෝනා කිව්ව එකට සර්ට නම් යකා නගින්න ඇති..

"තමුසෙ බිමට බහිනවද නැද්ද..?"

"අම්මට සිරි. බහිනවා සර්.. බහිනවා.."

කටහඩ අදුරගත්ත ගමන් මූ බැස්සෙ හිටපු පැත්තටමයි. සර්ටත් හිනා..

"මෙච්චර දේවල් කරපු එකේ තමුසෙලා මේ දේ නොකෙරුවා නම් තමා පුදුමෙ වෙන්නේ. ඒත් අයිසෙ කියලා කැඩුවා නම් මීඨ වඩා හොද නැද්ද..?"

එහෙම කියලා සර් යන්න ගියේ බිම තිබුන ෂෝටගෙ ඇදුම් ටිකත් අරගෙන. හත්තිලව්වෙ දැන් කොහොමද අපේ පොඩි එකා ඔය ජංගිය පිටින් එළි බහින්නේ. සර් ගිහින් ටික වෙලාවකින් අපි ෂෝටට කතා කරලා මේ පැත්තට ගත්තා. ඒත් ඒ ඇදුම පිටින් ලයිට් තියෙන හරියට යන්නත් බෑ. අපි කළුවරේම මේන් ගේට් එක පැත්තට බාගයක් යද්දි කැන්ටිමේ වයසක අන්කල් අපි ඉන්න පැත්තට එනවා. ෂෝටා පටස් ගාලා කවර් උනා.

"ආ.... ඔය පුතාලට මේක ලොකු මහත්තයා දෙන්න කිව්වා.."

අන්කල් අරන් ආවෙ තැඹිලි කපන්න පිහියකුයි, ෂෝටගෙ ඇදුම් ටිකයි. අපේ ප්‍රින්සිපල් සර්රුත් වෙලාවකට අදහන්න වටින චරිතයක්.

"සර්ට පින් දෙන්න ඕන බං මේ කරපු කුසල කර්මෙට.."

ෂෝටා දඩි බිඩි ගාලා ඇදුම් ඇදගන්න ගමන් කිව්වා.

අපි තැඹිලිත් බීලා ආපහු ඉස්සරහ පැත්තට ආවා. දැන්නම් ඇගටත් අමාරුයි ගෙදර ගියොත් හොදයි වගේ.

"කොහෙද මල්ලි ගිහින් හිටියේ..? අර තාත්තා වෑන් එකත් අරන් ඇවිත් දැන් ගොඩක් වෙලා ඉදලා ඔයාව හොයනවා.."

හංසි අක්කා දෝස් මුරේ දාද්දි තාත්තාත් අපි ඉන්න පැත්තට ආවා..

"මං සර් එක්කත් කතා කලා පුතා.. ඔයාට අමාරු නිසා දැන් යන්න කිව්වා.."

සර් යන්න කිව්වෙ අපි වගේ වතු පාළුවො දැන් හිටියා ඇති කියලා හිතලා වෙන්නැති. අපේ පැත්තට යන නිසා විහගත් ඇවිත් මමයි හංසි අක්කයි එක්ක වෑන් එකට නැග්ගා.

http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:47 AM
http://1.bp.blogspot.com/-1dr7BvWWD1c/T3eC8Kdv4pI/AAAAAAAABnE/afhvYQSpaYA/s640/Cover-10.jpg

http://4.bp.blogspot.com/-GLnht3xAZYQ/T137KjyqS3I/AAAAAAAABf4/IJS47SAvyhk/s1600/10.png

කලා උළෙල පටන් ගන්න නැකත තිබුණෙ උදේ හයයි විසි හතට. අපේ තාත්තයි අක්කයි අද නිවාඩු දාලා. එයාලට ටිකක් පරක්කු වෙලා එන්න කියලා මමයි හංසියි උදේම ගියා. මේන් හෝල් එක ඉස්සරහ අතුරන්න සුදු වැලි ගේන්න කියලා අපි ඊයේ ඕඩර් කලා. උදේම ලොරිය ඇවිත් තිබුන නිසා අපි ඒ වැඩේ ඉවර කරලා මුළු ඉස්කෝලෙ වටේටම පොල් කටු අගුරු දාලා සුවද දුම් ඇල්ලුවා. වෙස් නැටුම් කණ්ඩායම හැදුවෙ අපේම ඉස්කෝලෙ හිටපු වෙස් බැදපු ළමයින්ගෙන්.

අද අපේ ප්‍රින්සිපල් සර් ටයි කෝට් දාලා එයි කියලා අපි බලාගෙන හිටියට එයා ආවෙ ජාතික ඇදුම ඇදලා. අද ඉස්කෝලෙ හැමෝම සංවර වෙලා. ඒ වගේම තමයි හැම පැත්තෙන්ම ආවෙ අමුතුම ගැමි සුවදක්. මේ අපේ ආදරණිය පාසල නේද කියලා පුංචි ආඩම්බරයක් එක්ක ලොකු සතුටක් දැනුනා.

වටේ ඉස්කෝල වල විදුහල්පතිවරු, විශ්ව විද්‍යාල දේශකවරු වගේ ගොඩක් දෙනෙක්ට ආරාධනා කරලා තිබුණ නිසා එයාලව බුලත් හුරුළු දීලා පිළීගන්න රෙද්දයි හැට්ටෙයි අන්දවපු එක වසරෙ පුංචි නංගිලා ටිකට බාර දුන්නා. පුංචි එවුන් රෙදි පටලවගෙන අමාරුවෙන් ඇවිද්දිදි තිබුණෙ අමුතුම ලස්සනක්. වැඩ සේරම ලෑස්ති කරලා ඉවර වෙලා නිවේදන කටයුතු කරන්න මං ක්‍රීම් පාට ජාතික ඇදුම ඇන්දා.

"උඹට ඇස්වහ වදියි කියලා මට ලෝභ හිතෙනවා රන්දු.. උඹ අද මාර පින් පාටයි.."

ඇස් දෙකත් රතු කරගත්ත විහග ඇවිත් මාව බදාගන්න ගමන් කිව්වා. මොකක්දෝ මන්දා සහෝදරත්වයේ සුවදකින් මගේ හිත පිරිලා ගියා. හංකි අක්කත් මෙරුන් පාට බතික් ඔසරියක් ඇදලා ඈත ඉදලා මං දිහා බලන් හිටියා. අද දවස අපි හැමෝගෙම මහන්සියෙ ප්‍රථිපලය භුක්ති විදින දවස.

හරියටම නැකතට බෙර ගහලා පහන් පත්තු කරලා ආරාධිත අමුත්තො පිරිවරාගෙන අපේ මහා කලා මංගල්‍යය ආරම්භ කලා. මුළු ශාලාවම අදුරු කරලා ස්ටේජ් එ විතරක් ඩිම් ලයිට් දාලා අචිනිගෙ සරස්වතී නැටුම පටන් ගත්තා විතරයි හෝල් එක අත්පුඩි සද්දෙකින් වැහැලා ගියා. ඒ ලා අදුරු ඕලු මල මැද්දෙ වාඩිවෙලා සිතාරය අතින් අරන් හිටපු දෙවගන අචිනිද කියලා මට හිතාගන්නවත් බෑ. ආපු අමුත්තො විතරක් නෙමෙයි, ඒක ඉවර වෙනකල් අපිත් බලාගෙන හිටියෙ ගල් හැගිලා වගේ..

ඊට පස්සෙ හෝල් එක එළිය වෙද්දි මං මයික් එකත් අරගෙන ඉස්සරහට ගියා. මම ගැඹුරු කටහඩින් කට්ටිය පිළිගනිද්දි ඇස් හෙව්වෙ අපේ අම්මව. එයා ඉදගෙන හිටියෙ තාත්තටයි අක්කටයි මැදිවෙලා. කතාව අතරතුරේ අම්මා දෙතුන් සැරයක්ම සාරි පොට අරන් ඇස් පිහදානවා මං දැක්කා.

වෙනද වගේ දගලන්න විහිළුවක් කරන්න කාටවත් අදහසක් නෑ වගෙ. කට්ටිය ස්ටේජ් එක පිටිපස්සෙ බරටම වැඩ. උත්සවේ යන අතරමගදි අපි අමුත්තන්ට සංග්‍රහය පිළිගැන්නුවා. කැවුම්, කිරිබත්, වැලිතලප වගේ කැවිලි පිගානක් එක්ක බොන්න දුන්නෙ බෙලිමල්. කැම්පස් වලින් ආපු දේශකවරු ඒ සංග්‍රහය ගොඩක් අගය කලේ අපේ කමට මුල් තැන දීළා තිබුණ නිසා.

"රන්දු වරෙන් පොඩි බඩුවක් පෙන්නන්න.."

ෂෝටා මගෙ අතින් ඇදන් ස්ටේජ් එක එහා පැත්තට එක්කං ගියා. එතන ළමයි ගොඩේ නෙත්මි ඊලග සිංදුවට අදින ඇදුම ඇදගෙන කවුද කළු පොරක් එක්ක කතාව. ඒක හැබැයි එසේ මෙසේ කතාවක් වෙන්න බෑ.

"අපේ නංගි කිව්ව මෑන් තමයි මූ.."

"ඒ කිව්වෙ කෙල්ලගෙ මස්සිනාකාරයා.."

"ම්..... උඹ අප්සට්ද..?"

"නෑ තාරක ඒකි මට මැච් වෙන්නෑ කියලා මං දන්නවා. කෙල්ල ලස්සන උනාට හිත ලස්සන නැත්තං වැඩක් නෑ.."

ෂෝටා පුදුමෙන් වගේ බලන් හිටියෙ මං කල්ප කාලකෙට පස්සෙ උගේ නම කියලා කතා කරපු නිසා වෙන්න ඇති.

අපි කීප සැරයක්ම ඇදුම් මාරු කර කර එක එක විශේෂාංග වලට හිටියා. ඇවිත් හිටපු හැම දෙනාගෙම ඇස් වැඩිපුරම පැහැර ගත්තෙ අචිනියි, සචිනියි දෙන්නා එකම විදියට ඇදලා මේ පාර සමස්ත ලංකා දිනපු නැටුම ඉදිරිපත් කරපු එක. ඩබල බෝනික්කො දෙන්නෙක් වගේ එහෙට මෙහෙම මාරුවෙවී නටද්දි කට්ටිය ෆුල් හොල්මන් වෙලා. මේ නැටුමට එදා නුවරදි ලංකාවෙ පළවෙනි තැන ලැබුණ එක පුදුමයක් නෙමෙයි.

ගිණිකෙලි සංදර්ශණ, නාට්‍ය ගීත, ගැමි නැටුම්, කවි, සිංදු වලින් පිරුණ කලා උලෙළ ඉවර උනේ හැමෝගෙම සිත් තෘප්තිමත් කරලා.

"විදුහල්පතිතුමා, අපි මේ තරම් ලස්සනට ගමේ කම දැනෙන උත්සවයක් විශ්ව විද්‍යාලෙදිවත් දැකලා තිබුනෙ නෑ.. හරිම විශිෂ්ඨයි.."

ඒ කිව්වෙ රජරට විශ්ව විද්‍යාලෙන් ආපු මහාචාර්යවරයෙක්.

"අපිට ඉතිං ඕන වැඩකට බය නැතුව අත ගහන්න පුළුවන් ප්‍රොෆෙසර්, මේ ඉන්නෙ ගජබා රෙජිමේන්තුව වගේ කොල්ලො ටිකක්.."

අපිව පෙන්නලා සර් කියද්දි ප්‍රොෆෙසර් මං ගාවට ආවා.

"මේ දරුවො ඉස්කෝලෙට සම්පතක්. මේ වගේ අය තමයි අපේ කැම්පස් වලට ඕනේ. මේ පාර විබාගෙ ලියලා එමු ඒ පැත්තේ.."

ප්‍රොෆෙසර් එහෙම කියද්දි මං ලග හිටපු තාත්තාගෙ ඇස් දිලිසුනා. අපි කලා උළෙල ඉවර වෙලා අස් කරන වැඩ වලට නතර වෙද්දි අම්මලා ගෙදර ගියේ අදවත් ඉක්මනට එන්න කියලා. හවස අපේ ඒ ලෙවල් ළමයි වටකරගෙන ප්‍රින්සිපල් සර් විශේෂ ස්තුතියක් කලා. මේ ඉවර උනේ අපේ අන්තිම කලා උළෙල නේද කියලා මතක් වෙද්දි හිත ඇතුලෙ පුංචි දුකක් වගේ දෙයක් තැම්පත් උනා.

"මං විශේෂයෙන්ම අගය කරනවා හේෂාන්වයි එයාගෙ යාලුවො ටිකයි. ඒ අය නොහිටින්න අපිට මේ වැඩේ මේ තරම් හොදට කරගන්න බැරි වෙනවා. දැන් මේ ටිකෙ මහන්සි උනා ඇති. ආපහු පාඩම් වැඩ පටන් ගන්න. ඔයාලා හැමෝටම කැම්පස් යන්න පුළුවන් වෙයි.."

සර් රූම් එක පැත්තට යන්න ගිහින් ආපහු අපි දිහාට හැරුනා.

"ඔය තිබහ තියෙන අය තැඹිලි ගෙඩි ටිකක් කඩා ගත්තට කමක් නෑ.."

හප්පොච්චියේ..! ඒක කිව්වෙ අපිට මිසක් වෙන කාටද..? ෂෝටා බෙල්ල කඩන් වැටිලා වගේ බිම බලාගෙන..

"අනේ බං උඹලා ඕනෙ නම් බීපං.. මං නම් ආයෙ සල්ලි දීලවත් තැඹිලි බොන්නෙ නෑ.."

එදත් අපි ගොඩක් හවස් වෙනකල් ඉස්කෝලෙ හිටියේ. දාලා යන්න දුකට වගේ. විභාගෙට තව ටික කාලයයි. ඒ කියන්නෙ මේ හැමදේම දාලා යන්න කාලෙ ළංවෙලා. ආයෙත් ලබන සතියෙ ඉදලා රිවිෂන් ක්ලාස් යන්න වෙන නිසා වැඩිය ඉස්කෝලෙ එන්නත් බැරිවෙනවා. අපි කළුවර වැටෙනකල්ම වගේ අරලිය ගස් යටට වෙලා කථා කර කර හිටියා.

********************************

විභාගෙ ඇඩ්මිෂන් ඇවිත් කියලා ආපු ආරංචියට අපි ඉස්කෝලෙට ගියේ ගොඩ දවසකින්.. හප්පා.!! ඉස්කෝලෙ දැක්කම හිත නිවන් ගියා වගේ. එදා දවල් යන්න කලින් සචිනි මගෙ අතට කොලයක් ගෙනත් දුන්නා.

"රන්දු මේක නෝටිස් බෝඩ් එකේ දාන්නකෝ.."

ඒකෙ තිබුනෙ සචී ඉස්කෝලෙ ගැන ලියපු කවි පංතියක්..

සමුගන්න අවසරයි...

සිනාමල් විල්තෙරේ කුසුම් මුකුලිත වෙලා
පාසැලේ මාවතත් අපි නැතුව හිස් වෙලා
සුදු පාට රැලි ගවුම ටයි පටිය තනි වෙලා
විදු බිමේ සුවද අද කදුළක්ව වැගිරිලා

පුරා දහතුන් වසක් පාසලේ දැවටිලා
සිනා එන කෙළි කවට වදන් වැල් තෙපලලා
පංති කාමරය තුළ සොයුරන්ව ළංවෙලා
උන්නු කාලය නිමයි යා යුතුය වෙන්වෙලා

තුරුළු කල පොත් මිටිය දස අතේ විසිරිලා
ඩෙස් බංකු සියල්ලම ඉකි බිදී තනිවෙලා
පුංචි දරුවන්ව සිටි හොරාව නිමවෙලා
සමුගන්න අවසරයි නෙතේ කදුළක් සලා

ඒක කියවලා ඉවර වෙද්දි හැමෝගෙම ඇස් රතුවෙලා. ඇත්තටම අපි මේ අවුරුදු දහතුන ඇතුලත මේ පංති කාමර ඇතුලෙ කොයි තරම් දේවල් කරාද..? ඒත් සචී ලියලා තියෙනවා වගේ දැන් සමුගන්න හෝරාව ළංවෙලා. අපි හැමෝම යන්න කලින් අරලියා ගස් හෙවනට ගිහින් අපේ හිත් කෑහගලා අඩද්දි හිනාවෙලා සිංදු කිව්වා.

"පියමං කෙරුවෙමු මහවෙල් මැද්දෙන්..
පෙම්බස් දෙඩුවෙමු උයන් කොනක හිද..
ශිල්ප උගත්තෙමු..
නැණ ලැබ ගත්තෙමු..
දෙපා වාරු නැත ඔබ හැර යන්නට..
දෙපා.. වාරු නැත.. ඔබ හැර යන්නට.."

********************************

හවස මිදුලට වෙලා පාඩම් කර කර ඉද්දි හංසි ආවා. කලා උළෙලෙන් පස්සෙ එයා මගේ හිතට ගොඩක් ළංවෙලා. අපේ අක්කව දකිද්දි නොදැනෙන මොකක්දෝ දෙයක් හංසි දකිද්දි මට දැනෙනවා.

"කෝ මල්ලි නිශා ගෙදර ඉන්නවද..?"

"එයා මේ දැන් අම්මලා එක්ක පාටියකට ගියා. එද්දි රෑ වෙයි.."

"ඒ කියන්නෙ ඔයා විතරද දැන් ගෙදර ඉන්නේ..?"

"නෑ.."

ඒ පාර කෙල්ල ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන බලන් ඉන්නවා..

"තව කවුද ඉන්නේ..?"

"ඇයි ඔයා.."

හංසි පැයකට විතර කලින් උඩට ගත්තු හුස්ම දැනුයි පහළ දැම්මේ. මෙයා බයවෙලා තියෙන තරමක්..

"ඒක හොදයි.."

එයා අන්තිමට කිව්වෙ මං හීනෙකින්වත් හිතපු නැති දෙයක්. අපි දෙන්නා විතරක් තනියෙම ඉන්න එක කොහොමද හොද වෙන්නේ. එයා අරගෙන ආප බෑග් එකත් උසස්ගෙන ගෙට ගියා.

මං හිටපු තැනම ගල් ගැහිලා වගේ බලන් හිටියෙ මේ මොනවද වෙන්න යන්නෙ කියලා හිතාගන්න බැරුව. පැය කාලකට විතර පස්සෙ හංසි මිදුලට ආවෙ ඇදුම් මාරු කරලා තේ දෙකකුත් හදාගෙන. දැන් මොන පාඩම්ද..? මං පොත වහලා පැත්තකින් තිබ්බා.

"ඔයා එක්ක කතා කරන්න ගොඩක් දවස් බලන් හිටියෙ මල්ලි.."

තේ එක මගේ අතට දීලා මගෙ ඉස්සරහ පුටුවෙන් ඉදගද්දි හංසි අතේ තව මොකක්ද දෙයක් තියෙනවා මං දැක්කා.

"කියන්න අක්කෙ, මං අහගෙන ඉන්නේ.."

"කොහොම කියන්නද මල්ලි, ඔයා මාව කොයි විදියට තේරුම් ගනීද දන්නෑ.."

එයා මගෙ දිහා බැලුවෙ එදා කැළණි පන්සලේදි මං එයාගෙ අත අල්ලපු වෙලාවෙ බලපු විදියටමයි. මට තේරුණ විදියට ඒ ඇස් ඇතුලෙ හැංගිලා තිබුණෙ ආදරේ..

"කළුවරත් වැටීගෙන එනවා හංසි අක්කේ, එළිය සීතලයි.. අපි ගෙට යං.."

අත් දෙක ගුලි කරලා පුටුවට තද කරන් එයා හිටපු විදියට මට දුක හිතුනා. හරියට සීතලේ හැදුනු හා පැටියෙක් වගේ.

"ටිකක් මෙහෙම ඉමු.."

කියලා හිටපු පුටුවෙන් නැගිටලා එයා මං ඉදන් හිටපු තැනින්ම ඇවිත් ඉදගත්තා. හංසි ළග ඉද්දි මගේ දග හිත මොනවදෝ කියනවා.

"ඔයා දන්නෑ මල්ලි, අපේ ගම නුවර. මං ඉස්කෝලෙ ගියේ මහමායා එකට. ඕ ලෙවල් වලට පාස් උන ගමන් මං හිතන් හිටියෙ කවදා හරි පේරාදෙණියෙ කැම්පස් යන්න.."

මං කතා නොකර ඉද්දි හංසි එක පාරට එයාගෙ විස්තර කියන්න ගත්තා. එයා ගැන කිසිම දෙයක් නොදැන හිටපු මං ඒ දේවල් අහන් හිටියෙ ඕනෑකමින්.

"ඉතිං.."

"ඒත් මට ඒ හීනෙ හැබෑ කරගන්න බැරිවුනා. මං හරියට විභාගෙ කලේ නෑ. මට හැමෝම විභාගෙ කරන්න කියලා බල කරද්දි මම බෑ කියලා බාහිර උපාධිය ගත්තා. මට නුවර එපා උනා මල්ලි. මගේ අප්පච්චි උඩරට පාරම්පරික නැටුම් පරපුරක කෙනෙක්. එයා එහේ කලායතනයක් කළා. ඒත් මං නුවර ඉන්න බෑ කියලා අඩද්දි අප්පච්චි මං වෙනුවෙන් ඒ කලායතනය වහලා දාලා අපිව කොළඹට අරන් ආවා.."

"ඇති අක්කෙ ඇති.."

"ඇයි මල්ලි.."

"ඔයාට මාව විශ්වාස නැද්ද..? ඇයි මට කතාව බාගෙට කියන්නේ..? ඔයා මට කියන්න ඕන ලොකුම දේ හංගලා නේද ඔය කියන්නෙ හංසි..?"

මං නම විතරක් කියලා අහපුවාම කෙල්ල ලොකු හුස්මක් පිට කලා..

"ඔයාගෙ කතාව එකකට එකක් සම්බන්ධ නෑ. හොදට ඕ ලෙවල් පාස් කරපු ඔයා ඇයි ඒ ලෙවල් හරියට නොකලේ..? ඇයි නුවර එපා උනේ..?"

"ඒ හැමදේකටම උත්තරේ ආදරේ.. ආදරේ නුවර දාලා ආපු මං අප්පච්චි මෙහේ පටන්ගත්තු කලායතනය බාර ගත්තෙ මගේ හිත හදන්න. දවසක් ඔයාලගෙ අක්කා ඇවිත් එයාගෙ ඉස්කෝලෙ නැටුම් කණ්ඩායමක් හදන්න මට කතා කලා. එයාලගෙ ඉස්කෝලෙට ගිය දවසෙ ඉදලා අපි දෙන්නා ගොඩක් හොද යාළුවො උනා.."

හංසි කළුවර දිහා බලාගෙන කිසි ගතියක් නැතුව දිගටම කියවන් යනවා. අහපු ප්‍රශ්නෙටත් අකුරු තුනකින් උත්තර දීලා ලිස්සලා ගියාට ඒ ආදරේ ඇතුලෙ තියෙන කතාව මට කිව්වෙ නෑ.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:48 AM
"දවසක් ඔයාගෙ අක්කා මේ ඉන්නෙ මගේ හුරතලේ කියලා ඔයාගෙ ෆොටෝ එකක් පෙන්නපු දවසෙ මාව හිරිවැටිලා ගියා වගේ උනා මල්ලි.."

ඇයි යකඩෝ.! මගේ ෆොටෝ එක දැකලා මෙයා මොකටද හරි වැටෙන්නෙ..?

"ඔයාගෙ හිතේ තියෙන ප්‍රශ්නෙ මට තේරෙනවා මල්ලි.. මුලින්ම මේ ෆොටෝ එක බලලා ඉන්න.."

අතේ තිබුණු කවරෙකින් ෆොටෝ එකක් එළියට අරන් හංසි මගේ අතට දුන්නත් එතන තිබුණු කළුවර නිසා ඒක පැහැදිළිව පෙනුනෙ නෑ. මං ඒකත් අරන් ගේ ඉස්සරහ දාලා තිබුණ ලයිට් එක ගාවට ගියා.

දෙයියනේ.. හංසි දීපු ෆොටෝ එකේ හිටියෙ මං.. මංම තමයි. සුදු යුනිෆෝම් එකක් ඇදලා කැප් එකත් දාලා ඔළුව පැත්තක් පාත් කරලා හිනාවෙවී හිටියෙ මං උනාට කවදාවත් මම ඒ වගේ ෆොටෝ එකක් අරන් නෑ. එදා නුවර ගිය දවසෙ උනත් අපි ඇදගෙන ගියේ පාට ඇදුම්. මගෙ අත ලාවට වෙව්ලද්දි මං තවත් ළං කරලා බැලුවා. හංසි කිව්වා වගේ මාවත් නිකං හිරි වැටුනා වගේ. මං කියලා හිතුවට ඒ මං නෙමෙයි.. එතකොට මගේ රූපෙම තියෙන මෙයා කවුද..?

"ඔය තමයි මගේ පවන්.."

මං හංසි ළගට යද්දි එයා අහන්නත් කලින් කිව්වා..

"කෝ දැන් එයා.."

"මේ ඉන්නේ.."

කියලා හංසි එක පාරටම අඩාගෙන ඇවිත් මට තුරුල් උනා. ඒකිව තල්ලු කරලා දාන්න හිතුනවත් කෙල්ල අඩන්නෙ මං වගේම තවත් කොල්ලෙක් ගැන තියෙන ආදරේ වෙනුවෙන් නේද කියලා හිතෙද්දි මට දුක හිතුනා. මං එයාවත් මගේ ඇගට හේත්තු කරගෙන ඇවිත් සාලෙන් ඉදගත්තා.

"මේ ටිකත් බලන්න.."

අතේ තියන් හිටපු කවරේ මගේ අතට දීලා හංසි මගේ මූණ දිහා බලන් ඉන්න අතරෙ මං ෆොටෝ එක එක බැලුවා. පවන් මගේම පාට මගේම උස තියෙන ලස්සන කොල්ලෙක්. එක ෆොටෝ එකක් තිබුණා පවන් යුනිෆෝම් එක ඇදලා, නුවර වැව් බැම්මට හේත්තු වෙලා හංසිව ළංකරගෙන ඉන්න එකක්. ඒකෙ හංසි හිටියෙ සුදු යුනිෆෝම් එකක් ඇදලා කොණ්ඩ කරල් දෙක ගොතලා හරියට පුංචි කෙල්ලෙක් වගෙ. මං හංසි දිහා බලද්දි එයාගෙ ඇස් දෙකෙන් කදුළු බෙරෙනවා..

"පවන්ට මං අදටත් ගොඩක් ආදරෙයි මල්ලි. එයා තමයි මගෙ ජීවිතේ.."

"එහෙනම් ඇයි එයාව දාලා කොළඹ ආවේ..?"

"මං එයාව දාලා ආවෙ නෑ.. එයයි මාව දාලා ගියේ.."

"ඇයි ඒ..?"

"මං හැමදේම කියන්නම් මල්ලි.. ඒත් දැන් නෙමෙයි හෙට."

හෙට කොහොමද කියන්නේ..? මං හෙට පන්ති යනවනේ.. අනික හෙට රෑට අම්මත් ගෙදර ඉදියි..

"ඇයි හෙට කියන්නේ.? අදම කියන්න මට හෙට පංති.."

"මට සමාවෙන්න මල්ලි, හෙට විතරක් පන්ති නොගිහින් මං එක්ක පොඩි ගමනක් යන්න එන්න.."

"ඒ කොහෙද..?"

"නුවර.."

මේකිගෙ ඔළුව හැප්පිලද මන්දා මට ක්ලාස් කට් කරලා නුවර යන්න අඩගහන්නේ..

"බෑ කියන්න එපා මල්ලි.. ඔයාටත් හෙට විශේෂ දවසක් වෙයි.. හැබැයි අක්කට කියන්න එපා.."

හැමදාම මං එයාට කියන දෙබස, අක්කට කියන්නෙපා කියන එක අද එයා මට කියනවා. එයා එක්ක නුවර යන එක කොහොමද විශේෂ වෙන්නේ. මමත් පවන් වගේ නිසා හංසි මට කැමතියි කියයිද දන්නෙත්නෑ.. මූද හත්ගව්වක් දුර තියා අමුඩ ගහන්න ඕනෙ නෑනේ. දැන් නිකං හරි අම්මලා ආවොත් බඩුම තමා. උදේට නුවර යන්න පොරොන්දු වෙලා මං අර ෆොටෝ ටිකත් අරන් කාමරේට ගියා.

එදා එයා මගේ ෆොටෝ ගොඩෙන් උස්සපු අපි දෙන්නා ඉන්න ෆොටෝ එකත් එතන තිබුණා. මං ආපහු අරන් බැලුවෙ පවන්ගෙ ෆොටෝ එක. ඌත් මං වගේමයි. පවන්ගෙයි මගෙයි ෆොටෝ එක තිව්වා නම් හරියට අචිනියි, සචිනියි වගේ. හංසිගෙ වයසත් එකක් බලද්දි නම් පවන් නම් මට වඩා අවුරුදු ගානක් වැඩිමල් ඇති. අම්මලා ගෙදර ආවට පස්සෙ පාඩම් කරන්න තරම් හිතක් තිබුණෙ නැති නිසා මං නිදාගත්තා.

*******************************

උදේ පාන්දරම පංති ගෙනියන බෑග් එකත් කරේ දාගෙන මං හංසිටත් කලින් කොටුව ස්ටේෂන් එකට ගියේ ඔලුවෙ දාහක් ප්‍රශ්න තියාගෙන. මං එද්දිත් හංසි ගෙදර නිසා එයා යනකල් මං ටිකට් කවුන්ටරේ හරියෙ හිටියා.

හංසි මාව දැකපු පළවෙනි දවසෙ ඉදලා මට විශේෂත්වයක් පෙන්නුවෙ, මං දිහා නිතරම දුක හිතෙන විදියට බැලන් හිටියෙ ඇයි කියලා මට දැන් තේරෙනවා. එයා මගේ පෙනුමට කැමති උනාට එයාගෙ ආදරේ තවම අයිති පවන්ට. මට අද නුවර යන් කිව්වෙ සමහර විට පවන්ව පෙන්නන්නද දන්නෑ. මං වගේම පෙණුමක් තියෙන ඌව බලන්න මටත් පොඩි ආසාවක් තිබුණා.

ඔය හැමදෙයක්ම කල්පනා කරන අතරෙ මට මතක් උනේ සචිනිව. හංසිගෙ ආදරේ අයිති පවන්ට වගේම තමයි මගේ ආදරේ අයිති සචිනිට. දැන් ඒ මගේ හිත පිළිඅරගෙන ඉවරයි. නිරෝධයත් දන්නවා දැන් සචී එයාට කැමති නෑ කියලා. ඒත් සචීට ආදරෙයි කියලා කියන්න විදියක් නෑ. කෙල්ල වෙන කෙනෙක්ට කැමති කියලා මට කටින්ම කිව්වනේ. කමක් නෑ ඒ බොනික්කි වෙනුවෙන් මං හැමදාම බලන් ඉන්නවා.

"කොහෙද ගිහින් හිටියේ..?"

හංසි ළගට එනකල්ම මං දැක්කෙ නෑ. ඇත්තටම මගේ හිත ගොඩක් දුර ගිහින් තිබුණෙ.

"ගිහින් හිටියෙ ආදරේ හොයාගෙන.."

"මටත් ආදරේ හම්බ උනේ නුවර අහස යට. සමහර විට ඔයාටත් හම්බවෙයි."

ඒකි හෙන දග විදියට කිව්වේ. මේ අප්‍රබ්‍රංශ මටනං තේරුනේ නෑ. විභාගෙ කටේ තියාගෙන පන්ති කට් කරලා අක්කගෙ යාළුවෙක් එක්ක මං යන්නෙ හරි ගමනක්ද මන්දා. අපි නුවර එක්ස්ප්‍රස් එකේ ටිකට් දෙකක් අරන් ගිහින් කෝච්චියට නැග්ගා.

"ඉතිං කියන්න.."

හරි බරි ගැහිලා ඉදගෙන මං බලන් හිටියෙ මෙයා ඊයෙ නොකියපු ටික කියනකල්..

"අපෝ මොකද හදිස්සි.. මේක පැය කාලෙන් යන්නේ නෑ. මං හිමීට කියන්නම්.."

හෙමීට කිව්වම කෝච්චිය යන සද්දෙට ඇහෙයිද මන්දා..

"ගොඩක් හිමීට කියන්න එපා. මගේ කන් ඇහෙනවත් අඩුයි. ටිකක් හිමීට කියන්න.."

"පෙනුමෙන් විතරක් නෙමෙයි මල්ලි ඔයා කතාවෙනුත් පවන්ම තමයි. එයත් ඔයා වගේ දග කතාමයි කියන්නේ.."

ඒ ඇස්වල ආදරේ පිටාර ගලනවා. මේ තරම් ආදරේ කරන කෙල්ලෙක්ව දාලා ගිය පවන් නම් මහ මෝඩයෙක්. හංසි තාම අතීත මතකයන් එක්ක සැරිසරනවා.

"ඔයා අක්කා එක්ක රණ්ඩු කරනවා වගේ තමයි එයා ඉස්සර මං එක්ක රණ්ඩු කරන්නේ.. මහ පිස්සු කොල්ලෙක්.."

ඒ නම් පිස්සු කොල්ලෙක් කියලා කිව්වෙ ආදරේ වැඩි කමට.

"ඒ කිව්වෙ මමත් පිස්සු කොල්ලෙක් කියන එකද..?"

"ඔයාට පවන්ට වඩා පිස්සු.."

බලපල්ලකො ඒ කතාව.. පිස්සෙක්ව එක්කගෙන නුවර යන තමුසෙට මට වඩා පිස්සු කියන්න කටට ආවත් මං නිකන් හිටියා.

කෝච්චියෙ වැඩිය සෙනගත් හිටියෙ නැති නිසා අපිට නිදහසේ කතා කර කර යන්න පුළුවන්කම තිබුණා. ඊයෙ හෙන සෝක මූඩ් එකේ හිටපු හංසි අද නම් ඇවිත් තියෙන්නෙ මංචි ජින්ජර් බිස්කට් එකක් කාලා. අපේ එකවුන්ට්ස සර් බැංකු සැසදුම් වලට කියලා දුන්නා වගේ මේ වෙනසට හේතුව හරද, බැරද දන්නෑ..

"ඉතිං පවන්ගෙ ඉස්කෝලෙ මොකක්ද..?"

මං පටන් ගන්න කල් කෙල්ල මුකුත්ම කියන්නැති නිසා මං ඇහුවා. දිග හුස්මක් පිට කරලා අතීතෙට ගිය හංසි කතා කලේ මෝහනය වෙලා වගේ.

"එයා නුවර ධර්මරාජේ. මට වඩා එක අවුරුද්දක් ඉහළ පංතියක පවන් හිටියෙ. අපි අවුරුදු හතරක් විතර ගොඩක් ළගින් ආශ්‍රය කලා."

හංසි කතා කරන සැරෙන් සැරේ මගේ මූණ දිහා අමුතු විදියට බලනවා.

"අක්කා ඔයාගෙ ෆොටෝ පෙන්නපු දවසෙ ඉදලා මට ඔයාව දකින්න තිබුණෙ පුදුම උනන්දුවක්. ඒත් ඔයාලගෙ ගෙදර ගිය තුන්වෙනි දවසෙ තමා මං ඔයාව දැක්කේ.."

ඔන්න ඉතිං ආයෙත් ට්‍රැක් එක පැන්නා. මෙයාව මුලින් හම්බ උන දවස මටත් මතකයි. එදා අක්කයි මායි කොක්කක් දාගත්ත වෙලාවෙ මෙයා කළුවරට වෙලා බයවෙලා වගේ බලන් හිටියා.

"පවන්ගෙ අම්මලා නිකං හරි ඔයාව දැක්කනං ඒ මිනිස්සුන්ට අදහගන්න බැරිවෙයි. ඔව් මල්ලි, ඔයා පවන්ම තමයි..."

"මට අද එයාව පෙන්නනවද..?"

ඔන්න ආයෙත් ටැප් එක අරින්න ලෑස්තිය. මෙයා අඩන්න ගත්තොත් මිනිස්සු මගේ දිහා බලන්න ගනියි.

"අනේ හංසි අක්කෙ ප්ලීස්.. අඩන්න නම් එපා.."

"මං කොහොමද මල්ලි එයාව පෙන්නන්නේ.."

ඔව්, ඒ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. අවුරුදු ගානකට කලින් දාලා ගිය කොල්ලෙක්ව දැන් එක පාරටම කොහෙන් හොයන්නද..? ඔන්න එපාර හංසි බෑග් එක ඇදලා කොලයක් අතට ගත්තා.

"මේ ඉන්නෙ බලන්න.."

මේකට සිංහල තේරෙන්නෑ.. මං ෆොටෝ එක දැක්කනේ. මට ඕනෙ හැබැහින් දකින්න.. ඒත් ඒ කොලේ දිගෑරලා මං බැලුවා. දෙවියනේ..!!!

ඒ දැක්කා විතරයි මං සීට් එකෙනුත් නැගිට්ටුනා. ඒ පවන්ගෙ මරණ දැන්වීම. ජීවිතේටම දැකලා නැති ඒ කොල්ලා වෙනුවෙන් මගේ ඇහෙන් කදුළක් එද්දි හංසි අතින් ඇදලා මාව ඉන්දෙව්වා. එයාගෙත් ඇස් රතුවෙලා.

"මේ මොන අපාරාධයක්ද හංසි අක්කේ. මොකද පවන්ට උනේ..?"

මට මුකුත්ම හිතාගන්න බැරි උනා. එයා මැරිලා තියෙන්නෙ මීට අවුරුදු හතරකට කලින්. ඒකද හංසි කිව්වෙ පවන් එයාව දාලා ගියා කියලා.

"කියන්න හංසි අක්කෙ කියන්න.. පවන් අයියට මොකද උනේ..?"

මං ඒ අත්දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා. හංසි කතා කරන අතරෙ මරණ දැන්වීමෙ තිබුණ ෆොටෝ එක මගේ දිහා බලන් හිනාවනෙවා වගේ මට දැනුණා.

"මං කිව්වෙ එයා ඔයා වගේම දගයි කියලා. ඒ ලෙවල් ලියලා ප්‍රථිපල එනකල් ඉන්න අතරෙදි මෙයා ගෙදරට හොරෙන් යාළුවො එක්ක නාන්න ගිහින්. පවන් ඔයට බරවෙලා තිබුණ අත්තකට නැගලා වතුරට පනින්න කියලා හිතාගෙන. ඒත් අත්ත කැඩිලා අත්තෙ කෑල්ලක් එක්කම මෙයා වතුරට වැටිලා. යාළුවො පැය භාගයක් විතර හෙව්වත් පවන්ව හම්බවෙලා නෑ. ඊට පස්සෙ ගමේ මිනිස්සු ඇවිත් කිමිදිලා තමයි මිනිය ගොඩ අරන් තියෙන්නේ."

හංසි කියපු අන්තිම ටික මට හරියට ඇහුනෙ නෑ. එයාගෙ කටහඩ වෙව්ලනවා. තමන් ආදරේ කරපු කෙනා ගැන ඔය වගේ කතාවක් හිත හදාගෙන කියන්නෙ කොහොමද..?

"මගේ පවන් අල්ලගෙන හිටපු ගහේ අත්ත ඔයේ පතුලෙ ඇනිලා තිබුනලු. ඒත් එයාට ඒක අතෑරලා උඩට එන්න බැරිවෙලා මල්ලි. ඒකයි මඩේ එරිලා තිබුන මිනීයත් ගොඩ ගන්න පරක්කු වෙලා තිබුණෙ.."

හංසි හෝ ගාලා අඩනවා. මං එයාගෙ ඔළුව මගේ උරහිසට හේත්තු කරගත්තා. පව්..! පවන් දාලා ගියා කිව්වට මම හිතුවෙ නෑ මෙහෙම දෙයක්.

"මං මාස ගානක් නොකා නොබී ඇඩුවා මල්ලි. මගේ රත්තරං ඒ කදුළු දැක්කෙ නෑ වගේ ඇස් පියාගෙන එයාගෙ යාළුවන්ගෙ කර උඩින් ගියා. මාව මැරුනෙ නැති ටික විතරයි දෙයියනේ. මැරුනෙ නැති ටික විතරයි.."

"අඩන්නෙපා අක්කේ ඔයාගෙ දුක දැන් මට හොදටම තේරෙනවා.."

මට තිබුණ ලොකුම ප්‍රශ්නෙ මෙයා මාව එක්කන් නුවර යන්නෙ ඇයි කියන එක. මං මුලින්ම හිතුවෙ පවන්ව පෙන්නන්න කියලා. ඒත් දැන්..?

"පවන් කලේ සයන්ස්.. එයාට පේරාදෙණියෙ මෙඩිකල් ෆැකල්ටි යන්න ඕන කියලා නිතරම කිව්වා. අපේ පරම්පරාවම කලේ කලාව නිසා මමත් නැටුම් කලා. එයා එක්කම ඒ කැම්පස් එකට යන්න"

"ඉතිං.."

"ප්‍රථිපල එද්දි මගේ පවන් ඉහලින්ම වගේ පාස් වෙලා මල්ලි. එයා හැමදාම වගේ යන්න බලන් ඉදපු මෙඩිකල් ෆැකල්ටියට එයා තේරිලා.."

හංසි ඒ ටික කියද්දි මට දැනුනෙ ලොකු දුකක්.. පව්..! මේ කෙල්ල තාම ජීවත් වෙනවා පුදුමයි..

"මං නොකා නොබී අඩ අඩ ඉදලා අසනීප උනා. සෑහෙන්න කාලයක් පේරාදෙණිය ඉස්පිරිතාලතේ හිටියා. අන්තිමට මං විභාගෙ ලිව්වෙ ඇවිදින මළමිනියක් වගේ. මගේ පවන් නැතුව මට කැම්පස් යන්න කිසිම ඕන කමක් තිබුණෙ නෑ. නුවර ඉන්නකල් මං හදවතින් මැරි මැරි ඉපදුනා. අන්තිමට අපේ අප්පච්චිලා නුවර අතෑරලා කොළඹ ආවා."

එයා මුළු කතාවම කියලා ඉවර කරද්දි ඒ මූණ ජම්බු ගෙඩියක් වගේ රතුවෙලා. හංසි මෙච්චර දවස් හිටියෙ හිතේ මේ තරම් ලොකු දුකක් හිර කරගෙනද කියලා කවුද දන්නේ..

බලන් යද්දි ෂෝටා දවසක් කියපු කතාව හරි. හංසි ඒ ලොවල් කරලා තාම අවුරුදු හතරක් විතර ඇති කියන්නෙ එයා අපේ අක්කට වැඩිය බාලයි.

එතන ඉදලා නුවරට යනකල්ම අපි වැඩිය කතා නැතුව කල්පනා කරපු එක තමයි කලේ. නුවරින් බහිද්දි අතපය විතරක් නෙමෙයි හිතත් හරි වැටිලා වගේ. හිතට පාළුවක් දැනෙද්දි මට අපේ විහගලව මතක් උනා.

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:49 AM
"දැන් අපි කොහෙද යන්නේ..?"

මං මෙලෝ දෙයක් නොදැන ඇහුවා. මෙයාගෙ ප්ලෑන් එක මම දන්නෑනේ..

"අපි මුළින්ම යං මාළිගාවට.."

මං වෙලාව බලද්දි තාම දහයවත් නෑ. හංසි නුවර පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන ගියේ හරිම හුරු පුරුදු විදියට. මමත් ගොනා තණකොල සේ එයා පස්සෙන් ඇවිදගෙන ගියා.

"මං මේ පාරවල් දිගේ පවන් එක්ක කොයි තරම් ඇවිදලා ඇත්ද..? අපි කී පාරක් මාළිගාවට ගිහින් තියෙනවද..? ඒත්.... දළදා හාමුදුරුවොත් අපි දිහා බැලුවෙ නෑ මල්ලි.."

හංසි කියන දේවල් වලට දෙන්න උත්තර මං ළග නෑ. එයා මාළිගාව කිට්ටුව තියෙන මල් කඩේකින් මට මල් ගන්න කියලා ෆෝන් එකත් අරන් අයිනට ගිහින් කාත් එක්කද කතා කලා. මං සුදු නෙළුම් මල් මිටියක් අරන් ගිහින් එයාගෙ අතට දුන්නා.

"කාටද කතා කලේ..?"

"අම්මට.."

අම්මට මොකටද හොරෙන් කතා කලේ. මෙයා මොනවා කරන්න යනවද මන්දා. අපි දළදා මාළිගාව ඇතුළට ගියාම හංසි මගේ ළගටම ඇවිත් හිමීට කතා කලා.

"අපිට උදව් නොකලට දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ හුගක් පිහිට තියෙනවා මල්ලි. මං කිව්වේ, මට ආදරේ හම්බඋනේ මේ නුවරදි. ඔයත් ප්‍රාර්ථනා කරන්න. ඔයාටත් හම්බවෙයි.."

එයා සුදු නෙලුම් මලක නැට්ට කඩලා මගේ අතට දුන්නම හංසි කියපු දේ මතක් කරලා මං මල පූජා කලා. මට ඇත්තටම මතක් උනේ සචිනිව.

"දැන් ඇස් ඇරලා බලන්න පැටියෝ.. ඔයාගෙ ආදරේ ඔයා ළග.."

මං ෆුල් හොල්මං වෙලා පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා. මං මේ දකින්නෙ හීනයක්ද නැත්තං දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ හාස්කමක්ද කියන්න දන්නෑ. ඒත් සචිනි මගේ පිටිපස්සෙ ඉදන් කදුළු පුරවගෙන මං දිහා බලන් හිටියා. මේ අදහාගන්න බැරුව පුදුම වෙලා වගේ මං හංසි දිහා බලන් හිටියා.

"මට මගේ පවන්ගෙ වගේම ඔයාගෙ හිතත් කියවන්න පුළුවන් මල්ලි. ඔයා සචිනි නංගිට ආදරෙයි කියලා මං දන්නවා.."

සචී හිමීට මං දිහාට එද්දි හංසි අක්කා තවත් මලක් එයාට දුන්නා. අපි දෙන්නම ඒ මල අත් දෙකෙන්ම අල්ලලා පූජා කලා. අපි දෙන්නව වෙන් කරන්න එපා කියන පැතුම වගේම හංසි අක්කගෙ ජීවිතේ සාර්ථක වෙන්න කියලත් මං පැතුවා. අපි වැදලා පිටිපස්ස බලද්දි හංසි එතන නෑ. වටපිට වැඩිය සෙනග නැති නිසා මං හිමීට සචිනිගෙ නළල ඉම්බා. ඒක නරක වැඩක් කියලා මං හිතුවෙ නෑ. ඒක මගේ පළවෙනි ආදරේ..

සචී මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන එළියට එද්දි මගේ ඔළුව යකාගෙ කම්මල වගේ. මේක තනිකර පැටළුණ නූල් බෝලයක් වගේනේ. සචී කොහොමද මේ වෙලාවෙ මෙතනට ආවේ. හංසි කොහොමද මේ දේවල් ප්ලෑන් කලේ. මොනවා උනත් එයාට ආදරේ ලැබුණු මේ නුවරදිම එයා මගේ ආදරෙත් මට ලබලා දුන්නා. අපි මාළිගාවෙන් එළියට එද්දි හංසි අක්කා පඩිපෙළ ළග ඉදගෙන අචිනියි දිනුකයි එක්ක කතාව. මුන් දෙන්නා මෙහෙ මොනවා කරනවද..? මගෙ හතරැස් වෙච්ච මූණ දකිද්දි සචිනිට ලාවට හිනාවක් ගියා.

"හැමදේම කියන්නම්.. යංකො එළීයට.."

සචිනි මගේ අතත් අල්ලගෙනම අචිනිලා හිටපු තැනට ගියා.

"අම්මෝ ඇති යන්තං.. අද නං රෑට මෙයා සැනසිල්ලෙ නිදා ගනී. නැත්තං මටනේ කරදරේ.."

අචී, සචී දිහා බලලා කියද්දි කෙල්ල රතු උනා. ඒ කියන්නෙ සචී මෙච්චර දවසක් ආදරේ කලේ මටද..? ඇයි දෙයියනේ මට ඒක නොතේරුනේ..

හංසි අක්කා දවසක් මගෙන් ඔයා ගැන ඇහුවා රන්දු. මං ඔයාට ආදරේ කරනවා කියලා අක්කට තේරිලා. ඔයාට කියන්න එපා කියලා මං එයාට ඇත්තම කිව්වා. මගෙ ආදෙර් මට අරන් දෙන්නම් කියලා එයා මට පොරොන්දු උනා..

බලාගෙන ගියාම හංසි අක්කත් කරලා තියෙන්නෙ මාර කුසල කර්මයක්. ආදරේ නිසා දෙපැත්තක ඉදලා විදවන අපි දෙන්නව එයා අපිටත් හොරෙන් එකතු කලා. එහෙම කරන්න ඇත්තෙ ලබන ආත්මෙ හරි එයාගෙ පවන්ව එයාට ලබලා දෙන්න කියලා වෙන්නැති.

"හංසි අක්කා මේක ප්ලෑන් කරලා මට කිව්වා අද ඔයාව එක්කන් නුවර එනවා මටත් එන්න කියලා. මේ තරම් දුර තනියෙම එන්න බැරි නිසා මං අක්කවත් එක්කගෙන ආවා. අපිත් ආවේ ඔයාලා ආපු ට්‍රේන් එකේමයි.."

"උඹලා විතරක් නෙමෙයි.. අපි ආවෙත් ඒකෙම තමා.."

හුටා මෙන්න විහගයත් ඇවිත්. උගේ පිටිපස්සෙ ෂෝටයි, නිරෝධයි, සාරංගයි තුන්දෙනත් ඉන්නවා. බලන් යද්දි මේකත් මාර රහසක් තමයි.

"උඹලා වගේ අඩ අඩ ආවෙ නෑ අපි. ට්‍රේන් එකේ පිටිපස්සට වෙලා අපි ෆුල් ආතල් එක ගත්තා..."

ෂෝටා දගල දගල කියද්දි මට ලැජ්ජාවට වචනත් හොයාගන්න බැරි උනා.

"ඈ යකෝ.. එහෙනං ඒකත් ජයසිරි මංගලම් කිව්වලු ආ....."

ඒ කතාවට සචිනි බිම බලාගෙන ඇඹරෙනවා.

"සොරි මචං.."

මොකද බොලේ මේ දිනුක සොරි කියන්නේ..? දන්න තරමින් ඌ මට වැරැද්දක් කරලා නෑ..

"ඊයෙ අචී නුවර යං කියපු වෙලාවෙ ඒක වැරදිලා මගේ කටින් සාරංගට කියවුනා.."

ආ.. ඔය පනින්නෙ බළලු මල්ලෙන් එළියට. මූත් වැරදිලා කියලා තියෙන්නෙ මරු මිනිහට. වචනෙ අහුලගත්තා විතරයි මුන් හතර දෙනත් මළගිය ප්‍රාණකාරයො වගේ අපේ පස්සෙන් ඇවිත්. කට්ටි එකම ට්‍රේන් එකේ ආවට තුනට බෙදිලා ඇවිත් තියෙන්නේ. මට පිස්සු හැදිලා වගේ වටපිට බලද්දි නිරෝධ මගේ ළගට ආවා.

"මං මේක හිතලා කරපු දෙයක් නමෛ් නිරෝධ.. මට සමායෙවන්.."

"මං හැමදේම දන්නවා බං.. සමාව ඉල්ලන්න උඹ වැරැද්දක් කරලා නෑ.."

ඌ මගෙයි සචීගෙයි අත්දෙක අල්ලලා සුභ පැතුවා. හැමදේම කරලා හංසි ගොළුවෙලා වගේ පැත්තක් අල්ලගෙන ඉන්නවා.

"අපරාදෙ අපේ කට්ටියම ඉන්නවා. ජනාලියි මහේෂයි විතරයි අඩු.."

සචිනිට එකපාරටම කියවුනා.

"ඈ බං උඹ හිතුවෙ මං මගේ සුනඛ අසිපත දාලා ආවා කියලද..? ඔය එන්නෙ ඩබල බැබලි බැබලි.."

විහග අපිට ඔළුවෙන් පාර පෙන්නුවා. අච්චාරු බෑග් එකකුත් අතේ තියාගෙන ජනාලියි, මහේෂයි හිනාවෙවී එනවා. ඒ කියන්නෙ මුන් දෙන්නා ඇවිත් තියෙන්නෙ සචිනිලටත් හොරෙන්. වැඩේ නං එළකිරි. රිවිශන් සර් නුවරට ගෙන්න ගත්තා නම් අද මෙහෙදි ක්ලාස් එක කරන්න තිබුණා.

"රන්දු, ඔන්න මචං කිසිම අවුලක් ආබාධයක් නැතුව හැමදේම තිතට ඉෂ්ඨ සිද්ධ උනා. දැන් කියපං සිංදුවක්.."

මං එක අතක් සචිනිගෙ කරටයි අනිත් අත හංසිගෙ කරටයි දාගත්තා..

"ජීවිතේ සුන්දරද මෙතරම්..."

http://3.bp.blogspot.com/-LPjmKabmmE8/T15HGk9TnPI/AAAAAAAABg0/gIhy4AxiqwM/s1600/End.gif

Crazy Buddy
04-03-2012, 05:49 AM
දයාබර හංසි......

ඔයා කිව්වා වගේ මේ සෙන්කඩගල පුරවරය මගේ හිතටත් සැනසීම ගෙනාවා. මගේ ජීවිතේ තිබුණු සොදුරුම වස්තුව මට ලැබුණෙ මේ නිල් අහස යටදි. ඒක සිද්ධ උනේ මංවත් හිතපු නැති වෙලාවක..

ඒ හැම ආශ්චර්යයක්ම කලේ ඔයයි හංසි. පවන් අහිමි උන දුක මතක කරන්න ඔයා කොළඹ ආවත් පවන් වගේම රූපයක් තිබුණ මාව ඔයාට කොළඹදි මුණ ගැහුනා. දෙවෙනි පාරටත් ඔයාගෙ පවන්ව ඔයාට අහිමි කරගෙන එයාව සචිනිට බාර දුන්නා.

මට කියන්න හංසි මේ හැමදේම කරලා ඔයා ඉන්නෙ සතුටින්ද..?

මම රන්දු..


*************************


ආදරණිය රන්දු......

ඔය දගකාරකමට, ලස්සන ඇස් දෙකට, ගැඹුරු කටහඩට මං අවුරුද කීයක් හිතෙන් ආදරේ කළාද..? ඒත් ඇයි රන්දු ඒක නොතේරුණා වගේ හිටියේ..? මං කොයි තරම් නම් විදෙව්වද දෙයියනේ..

ඔයා නෙත්මිට ළං වෙද්දි මං බය උන තරමක්. මාව හරියට තේරුම් ගත්තෙ හංසි අක්කා විතරයි. එයා නොහිටින්න අපි තාමත් දෙතැනක.

එදා නුවරදි මං සමස්ත ලංකා තරගෙ දින්නා, ඒත් අද... අද මං මුළු ජීවිතේම දින්නා රන්දු..

මං ඔයාගෙ සචිනි......


*************************


රන්දු මල්ලි......

හිතෙන් මැරිලා හිටපු මං ආපහු ඉපදුනේ ඔයාගෙ ෆොටෝ එක දැකපු දවසෙ. මට හිතුනෙ මගේ නැතිවුන ආදරේ ආපහු ලැබුණා කියලා. ඒත්...... අපිට ළංවෙන්න බැරි සමාජ සම්මතයන් මහා පවුරක් වගේ හරහට හිටිනවා කියලා මම දැනගෙන හිටියා.

ඔයාට මතකද අපි කැළණි ගිය දවස..? එදා දවස මට තාමත් හීනයක් වගේ. ඔයා සචිනිට ආදරෙයි වගෙම, සචිනිත් ඔයාට ආදරෙයි කියලා ඔයාලගෙ ඇස් වලින් මට තේරුණා. ඒකයි මං ඔයාලව ළං කලේ..

ඒත් මල්ලි... ඔයාට මගෙ ඇස් දෙකෙන් කියපු කතාව තේරුනේ නැද්ද..? මං මගේ පවන්ට වඩා දහස් ගුණයකින් ඔයාට ආදරේ කලා. ඒ ආදරෙත් අරන් මං ඔයාගෙන් ඈත් වෙලා යන්නම යන්නම්..

මං හංසි......

ඔන්න ඕකයි වුනේ.. :no::no::no: :'(:'(:'( :no::no::no:

Castiel
04-03-2012, 08:05 AM
:Bookmarked:

*maheshi*
04-03-2012, 09:12 AM
BK marked පස්සේ කියවන්නම් කෝ

මරු හිරා
04-03-2012, 05:11 PM
මේක සෑහෙන්න දිගයිනෙ පස්සෙ කියවන්නම්... ඔන්න රෙප්+

TharinduFox
04-03-2012, 05:13 PM
rep+

MANJU
04-03-2012, 05:29 PM
මේ මොකද්ද

මරු හිරා
04-03-2012, 07:01 PM
මේ මොකද්ද

කියවල බලන්න

MANJU
04-03-2012, 07:03 PM
කියවල බලන්න

මාස 2ක් විතර යයි

මේක ලියන්න කොච්චර කල් ගියාද දන්නැ

සෝරෝ
04-03-2012, 07:06 PM
හත්දොහක් නයිට් ගහන්න වෙයි.... :D




මාස 2ක් විතර යයි

මේක ලියන්න කොච්චර කල් ගියාද දන්නැ

මරු හිරා
04-03-2012, 07:10 PM
මාස 2ක් විතර යයි

මේක ලියන්න කොච්චර කල් ගියාද දන්නැ

ලියපු අමාරුව ගැනවත් හිතල කියවන්න තමයි වෙන්නෙ

MANJU
04-03-2012, 09:00 PM
ලියපු අමාරුව ගැනවත් හිතල කියවන්න තමයි වෙන්නෙ

සිරාවට
හැබැයි අර කියත විකුන්නවගෙ වැඩක්

danushkar
04-04-2012, 08:36 AM
thanx. mama nam beluwa.kathawa hodai.