♥ සමනල වසන්තය ♥ නවකතාවකි


+ Reply to Thread
Page 3 of 5 FirstFirst 1 2 3 4 5 LastLast
Results 21 to 30 of 42

Thread: ♥ සමනල වසන්තය ♥ නවකතාවකි

  1. #21
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times




    දවස් ගානක්ම එක දිගට වැස්ස නිසා අපි ක්ලාස් ගියෙත් නෑ. ඉස්කෝලෙ ගියෙන් නෑ. මෙහෙම කුම්බකරණයො වගේ ගේ අස්සෙ රිංගගෙන හිටියොත් නං ඉතිං විභාගෙට සොරිම තමයි. මං සචීට කෝල් එකක් දීලා බලද්දි ඒකි නං ඉස්කෝලෙ නොගියට පංති ගිහින්. මං ගියේ නැති ටිකෝ නෝට්ස් ෆොටෝ කොපි කරලා තියන්නම් කියලා කෙල්ල මට හවස එහෙ එන්න කිව්වා. කොයිතරම් වැස්ස තිබුණත් මං සුපුරුදු ඩෙනිමට බැහැලා අම්මගෙනුත් ගාණක් කඩාගෙන එළියට බැස්සා.

    "පොඩි පුතා මොකද ළමයො ඔය තෙමි තෙමි යන්නේ. මේ කුඩේ අරන් යන්න.."

    අපේ අම්මා රිලේ එකේ බැට්න් එක අරන් ආවා වගේ කුඩෙත් දික් කරගෙන මගේ පස්සෙන් ආවා.

    "අයියෝ අම්මේ දැන් පායලනේ.. ඕක උස්සන් යන්න මට බෑ.."

    අම්මා කොයි තරම් බල කරත් මම කුඩේ ගත්තෙ නෑ. කෙල්ලො වගේ කුඩ උස්සන් යන්න ලැජ්ජ නැද්ද..? අනික ඉතිං අමාරුවෙන් අරන් ගියත් ආපහු එද්දි මට ඕක අමතක වෙනවා. ඉස්සර දවස් කීයක් අක්කගෙ කුඩ අමතක වෙලා මං බැනුම් අහලා තියෙනවාද..

    සචීලගෙ පාර ළගින් හැබැලා පයින් යද්දි නම් තරමක් වැස්සත් මං කැප් එක දාගෙන තෙමීගෙනම ගියා. මං එනවා කියලා කියපු නිසාද වැස්ස දිහා බලන් ඉන්න තියෙන ආසාව නිසාද මන්දා කෙල්ලො බඩලම ඉන්නවා පාර දිහා බලාගෙන. මගෙත් ඔළුවට වතුර වැටිලා නිසාද දන්නෑ ඔහොම දකිද්දිත් දෙන්නගෙන් අචී කවුද සචී කවුද කියලා අදුනගන්න බැරි උනා.

    "අනේ රන්දු ඇයි මේ තෙමීගෙන..?"

    ආ.... ඒ නම් සචිනි. ඒකි තමයි හැම වෙලාවෙම බටකොළ ආච්චි වගේ මට අවවාද දෙන්නේ. ඒත් මං උත්තරයක් දෙන්න කලින් කෙල්ල හැරිලා ගෙට දිව්වා. බාගෙට තෙමිලා නිසා ඒකිට මං ළග අමුතු ගදක්වත් ආවද මන්දා. හැබැයි ඉතිං කොල්ලා ගෙදරින් එද්දි ගහපු ෆර්ෆියුම් සුවද නම් තාම තියෙනවා.

    "එන්න රන්දු ඇතුලෙන් වාඩිවෙන්න.."

    අචී මාව ගෙට එක්කං ගියාට ඉදගන්න මොකක්ද මොකක්ද වගේ. ඇයි දෙයියනේ පශ්චාත් භාගය බෙරි වෙලානේ..

    "ආ... මුලින්ම පිහිදගෙන ඉන්නකෝ.. ඔයා හොදටම තෙමිලා.."

    කාමරේ ඉදාල එළියට ආපු සචී ලස්සන ලා කොළ පාට තුවායක් මගේ අතට දුන්නා. ඒක පුංචි බබාලගෙ ඕඩිකොලොන් සුවදයි..

    "හප්පා මේකෙ ගද.. කාගෙද මේ තුවාය..?"

    මං කිව්වෙ බොරුවට කියලා දෙන්නම දන්නවා. අචිනි හිනාවෙලා සචිනි දිහා බැලුවා.

    "ඕක මගේ, ගද උනාට කමක් නෑ පිහදලා දෙන්නකෝ.."

    "කෝ උඹලගෙ අම්මා..?"

    ඔළුව පිහදාන ගමන් මං ඇහුවෙ වෙනදට මේ වෙද්දි ඇන්ටි ඇවිත් ප්‍රශ්න හැටක් විතර අහලා ඉවර නිසා.

    "අම්මා හන්දියට ගියා. එන ගමන් ඔයාගෙ ෆොටෝ කොපි ටිකත් අරන් එයි.."

    එලද බ්‍රා කිව්වලු. ඒ කියන්නෙ මේ වැස්ස වෙලාවෙ මේ ගේ ඇතුලෙ ඉන්නෙ ඉටි රූප වගේ කෙල්ලො දෙන්නත් එක්ක මේ රන්දු විතරයි. කොයිතරම් ලස්සන උනත් මේ ඉන්නෙ මගේ අතිජාත බ්‍රැකට් දෙකක්නේ. ඉතිං මොන ස්විට් ඩ්‍රීම්ස් ද..? තුවාය සචී අතට දීලා මං ප්ලාස්ටික් පුටුවකින් ඉදගත්තා. නැත්තං මං ගියාට පස්සෙ පුටුවත් වේලන්න වෙයි.

    "ඕක තෙත නිසා ඔයාට ඇදගන්න දෙන්න වෙන ඇදුමක් අපි ළග නෑනේ.."

    මේකිත් කියන්නෙ මාර කතා. මට අදිනවනම් අදින්න වෙන්නෙ මුංග තාත්තගෙ පප්පා කෝට් කිටක් තමයි. නැතුව මේ ගෙදර කොයින්ද පිරිමි ඇදුම්..

    "එක්කො ඔයා ටවල් එකක් ඇදගෙන ඕක ගලවලා දෙන්න.. අපි අයන් කරලා දෙන්නම්.."

    ආයිශ් අම්මා..! මං තුවායක් ඇදගෙන වාඩිවෙලා ඉද්දි සචීලගෙ අම්මා ආවනම් එයාට කලන්තෙ හැදෙනවා. එහෙනම් මුන් දෙන්නව වෛද්‍ය පරීක්ෂනයකට භාජනය කරලා තමයි නවතින්නේ..

    "ඕකේ මං ගලවලා දෙන්නම්.. හැබැයි තෙමුන හැම ඇදුමක්ම අයන් කරලා දෙන්න ඕනේ.. නැතුව බෑ.."

    ඇත්තනේ, මං ඇදගෙන ආවෙ ඩෙනිමයි ටී ෂර්ට් එකයි විතරක්යෑ. කෙල්ලො දෙන්නා ඒකට රෙඩිනං ඇදුම් ගලවලා දෙන්න මේ රන්දුත් රෙඩී. ඒත් මුං මාව නිර්වස්ත්‍ර කරන්න කලින් දෙයියනේ කියලා ඇන්ටි ගෙදර ආවා.

    "ඇන්ටි මේ වැස්සෙ තකහනියක්ම ගියේ මගේ ෆොටෝ කොපි ටික ගේන්නද..?"

    "නෑ පුතා අපේ පොඩ්ඩි දවල් ඔය ටික හන්දියට ගිහින් දීලා ආවා. මං මේ කඩේ බඩු වගයක් ගන්න ගිය ගමන් අරන් ආවේ."

    නෝට්ස් විතරක් නෙමෙයි ක්ලාස් එකේ ටියුට් ටිකත් මේ කෙල්ල ෆොටෝ කොපි කරලා. දැන් ඔය ටිකට සල්ලි දුන්නත් මේකි ගන්නෙ නෑ. කමක් නෑ ගනුදෙනු යථා කාලයේ බේරගන්න බැරියෑ.

    "අචී උඹේ එස්.පී.බීආර් ආවේ නැද්ද..?"

    මං අචිනියි සචිනියි දෙන්නා දිහාම බලලා ඇහුවෙ දිනුක ගැන..

    "ෂ්... හෙමින් හෙමින්. අපේ අම්මට වැඩේ ලීක් වෙලා තියෙන්නේ.."

    සචී එහෙම කියලා මං ළගටම පුටුවක් ඇදගෙන ඇවිල් වාඩිවෙලා හිමීට කතා කරන්න ගත්තා.

    "අපේ අක්කගෙ එෆෙයාර් එක ගැන අම්මලා මේ වෙනකල් දැනන් හිටියෙ නෑනේ. දිනුකත් නිතර ආවා ගියාට එයාලා හිතුවෙ යාළුකමට කියලා. ඒත් අක්කි ඇක්සිඩන්ට් උනාට පස්සෙ මෙයා දවස් දෙක තුනක්ම තනියෙම ආපු නිසා අම්මට සැක හිතිලා ඇහුවා.."

    "ඉතිං අචී ඇත්ත කිව්වද..?"

    "ඔව්.. ඒත් අපි හිතපු විදියට අම්මා බැන්නෙ නෑ. එයා තාත්තටත් කියලා. තාත්තත් කිව්වෙ පොඩි කාලෙ ඉදලා දන්න ළමයිනේ. එයාලගෙ කැමැත්තට අපි බාධා කරන්නෑ කියලා. හැබැයි හොදට විභාගෙ කරන්න කිව්වා."

    "ෂා.. උඹලගෙ තාත්තා නියමයිනේ.. එහෙනම් උඹටත් බාල්දියක් පෙරලන එකක් නෑ. දැන්ම වැඩේට බැහැපන්.."

    හිතක් පපුවක් නැති ගානට මං කියලා දැම්මා. ඒකි මගේ මූණ බලන් හිටියෙ මහ දුකකින් වගේ..

    "තාත්තා ඒත් මගෙන් ඇහුවා මට කවුරුත් නැද්ද කියලා.. කවදහරි අක්කිගෙයි මගෙයි වෙඩින් දෙකම එකට ගන්න ඕනෙලු.."

    ටුවින්ස්ලා දෙන්නෙක් එකම විදියට ඇදලා එකම දවසෙ බදිද්ද කොල්ලො දෙන්නට මනාලියො මාරු වෙයිද මන්දා. අපි කතා කර කර ඉද්දි ඇන්ටි උණු කෝපි එකක් දුන්නා. වෙලාවෙ හැටියට ඒකත් මරේ මරු..

    "සචී මට උඹෙන් පොඩි උදව්වක් ඕනේ.."

    "ඒ මොකක්ද රන්දු..?"

    "ලබන සතියෙ අපේ අක්කගෙ උපන්දිනේ.. ඒකි ඉතිං චීටර්නේ.. මං සාරියක් අරන් දෙන්න හැදුවේ.. ඒත් බං මං ඕවා තොරන්න දන්නෑනේ.."

    "හරි හරි මං හෙට පන්ති යන ගමන් එන්නම්. අපි නුගේගොඩින් ගමු ලස්සන සාරියක්. ඔයා අක්කට ඉස්කෝලෙට අදින්නද වෙඩින් එකකට වගේ අදින්නද අරන් දෙන්න හදන්නේ..?"

    "මන් දන්නෑ බං ඕවා. මොනවගේ එකක් ද හොද..?"

    "අපි පොඩි වර්ක් එකක් තියෙන චාම් සාරියක් ගමු. මං තෝරලා දෙන්නම්.."

    "හෙටත් ඉස්කෝලෙ යන්නෑනේ.. ඒත් අරුන් ටික පන්ති යන්න තුන විතර වෙද්දි නුගේගොඩට එනවා කිව්වා. අපි දෙන්නා දෙකට විතර යං. පැයක් ඇති වෙයිනෙ තෝරන්න.."

    කෙල්ලො එක්ක ෂොපින් යන වැඩේ අතෑරලා දාලා තිබුණ මං සචී එක්ක හෙට නුගේගොඩ යන්න පොරොන්දු වෙලා ගෙදර ආවා.

    රෑ වෙලා වොෂ් එකක් දාගෙන සචීගෙන් ගෙනාපු නෝට්ස් ටික අරන් පාඩම් කලේ මේ ටිකේම කිසි දෙයක් කරපු නැති නිසා. සචී තරු දාලා හයිලයිට් කරලා බෝල අකුරෙන් ලියලා තිබුණ නෝට්ස් දකිද්දිනම් පාඩම් කරන්න ආස හිතෙනවා. ඒකිගෙ වැඩ මාර පිළිවෙලයි. මං පන්ති යන්න බැරි වෙච්ච දවස් වල නෝට්ස් පාඩම් කරලා ඉවර වෙද්දි ඒවා පංති ගිය දවස් වල ඒවට වඩා මතක හිටියා.

    **********************************

    පහුවෙනිදා උදේ නමය වෙද්දි සාරංගයි ෂෝටයි අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා.

    "ආ...... මචා... පාඩම් කරනවා වගේ...?"

    "මෙච්චර වෙලා නම් පාඩම් කරා.. දැන් උඹලා දෙන්න එක්ක මොන පාඩම්ද..?"

    මං පොත වහලා දාලා උන් දෙන්නා එක්කම මිදුලට ආවා. ෂෝටා මටත් කලින්ම දුවලා ගිහින් එළියෙ පුටුවක වාඩිවෙලා කකුල් දෙකත් උඩට ගත්තා.

    "රන්දු උඹ විහගට කෝල් කලාද..?"

    "දවස් දෙකක් විතර කතා කලා. ඊයෙත් කතා කරලා කිව්වා අද හවස පංති එනවා කියලා. ඇයි මොකක් හරි අවුලක්ද..?"

    "නෑ, බං ඌට ෆෝන් එක හම්බඋනාට පස්සෙ පැණි පෙරිල්ල ඩබල් වෙලා. මූ පෙරේදත් කෙල්ලො සෙට් එකකට උගේ ෆෝන් නම්බර් එක දීලා. අපි කෙල්ලෙක් දම්මලා දෙමුද කෝල් එකක්..?"

    සාරංග සීන් එක පැහැදිලි කලා. ඒත් ඔය මොන වැඩේ කලත් විහගයව මට්ටු කරන්න බෑ..

    "කාට කියලද කෝල් කරන්නේ..? අපේ කෙල්ලො හතර දෙනා කතා කලොත් ඌ අදුන ගනීනේ.."

    "ඌට කතා කරන කෙල්ලො තොගේ බලපුවාම ඌට කටහඩවල් වෙන් කරලා අදුනගන්න බෑ බං.. අපි ජනාලිව දාලා වොයිස් එක වෙනස් කරලා ඌව පොඩි ට්‍රයල් එකක් යවලා බලමු.."

    මුන් දෙන්නා මේ තකහනියක්ම ඇවිත් තියෙන්නෙ අපේම එකෙක්ට අංචියක් අදින්න. නැතුව වෙන හදිස්සි පණිවිඩේකට නෙමෙයි. හෙට හවස අපේ කොල්ලො පස් දෙනාම අපේ ගෙදර පාඩම් කරන්න එනවා කියලා මුන් දෙන්නා යන්න ගියා.

    දවල් ඉක්මනට කාලා මං එකයි කාලට විතර එළියට බැස්සෙ සචී දෙකට නුගේගොඩට එනවා කියපු නිසා. මං ගිහින් පැය කාලකට විතර පස්සෙ එයා කහ පාට පිනපෝ ගවුමකුත් ඇදගෙන බබා වගේ පැද්දි පැද්දි ආවා. ඒ කිට් එකට කෙල්ල මාර ලස්සනයි. හරියට කහ කිරිල්ලි වගේ..

    "මොකද රන්දු අමුතු විදියට බලන්නේ..?"

    "බැලුවෙ අද උඹේ ලස්සන.."

    මං ඇත්තම කිව්වා. කෙල්ල ලැජ්ජ හිතිලද කොහෙද කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා.

    "අපි දැන් කොතෙනටද යන්නේ..?"

    "ඇයි බං කෙතෙන්ටද යන්නෙ කියලා දන්නවා නම් මං උඹට එන්න කියනවයෑ. බැහැයි කඩ හැටකට විතර රිංගන්න මට බෑ.. එක තැනකින් ගමු.."

    "හරි එහෙනම් අපි නෝ ලිමිට් යං.."

    "උඹටයි මටයි නෝ ලිමිට් යන්න පුළුවන්ද සචී..?"

    මං එහෙම ඇහුවෙ වෙන තේරුමක් ඇතිව. අපි නෝ ලිමිට් යන්න හැදුවට අපේ ගමනට ලිමිට් දාන්න කී දෙනෙක් එයිද කියලා කවුද දන්නේ.. මං සචී දිහා බලද්දි ඒකි හෙන දුක හිතෙන විදියට මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා..

    "ලිමිට් එකක් එනකල් අපි යං රන්දු.."

    ඒක අහලා මාව කරකවලා අතෑරියා වගේ උනා. ඒ කතාවෙන් සචී මට ඇගෙව්වේ එයා ලිමිට් එකක් එනකල් මං එක්ක ඕන තරම් දුර යන්න ලෑස්තියි කියන එකද..?

    "මොනවද මේ කල්පනා කරන්නේ..? එන්න යං.."

    සචී මගේ අතින් ඇදගෙන පාර පැන්නත් මට කතා කරන්න දෙයක් ඔලුවට ආවෙම නෑ. මේ කෙල්ලොත් වෙලාවකට මාර හතර බීරි කතා තමයි කියන්නේ. සචී ඉස්සර වෙලා ගිය නිසා මං එයා දිහා බලාගනෙම පිටි පස්සෙන් ගියා. කෙල්ලට මේ ඇදුම් කඩ මාර හුරුයි වගේ. ගේ ඇතුලෙ ඇවිදිනවටත් වඩා මතකෙන් මේක ඇතුලෙ ඇවිදින්නේ. ඒකි සාරි හතරක් පහක්ම දිගෑරලා බලලා අන්තිමට එකක් තොරගත්තා. ක්‍රීම් පාටට හුරු සාරිය ඇත්තටම අපේ අක්කට ලස්සනට තියෙයි කියලා මට හිතුනා.

    "මේක හොදයිද රන්දු..? ඔයා මේකට කැමතිද..?"

    "සාරිය නම් හොදයි.. ඒත් මේක ගොඩක් ගණන් ඇතිනේ.."

    මොනව කරන්නත් මං ගෙනාවෙ රුපියල් දෙදාහයි. මේක ඊට වඩා වටිනවා ඇති. මං නිකමට හරවලා ගාණ බැලුවා. දෙදහස් පන්සිය පනහයි. මේකිත් මාව මාර අමාරුවක තමයි දාන්න යන්නේ..

    "මං ළග තියෙන්නෙ දෙදාහයි බං.."

    මං සචීගෙ කණට කරලා ඇත්තම කිව්වත් ඒකි ඒක ඇහුනෙ නෑ වගේ හිනා උනා.

    "මිස් මේක ගන්නවද..? මිස් සුදු නිසා මේ කලර් එක හොදට යනවා.."

    සේල්ස්මන් සචී දිහා බලලා ඇහුවෙ මේ සාරිය ඒකිට කියලා හිතාන වෙන්න ඇති.

    "ඔව් ඕක දෙන්න.."

    "මිස් ලයිනින්.."

    අනේ අම්මපා මේ යකා අපිව විකුණන්නමයි හදන්නේ. වෙන ගන්න මගුලක් අපේ අක්කා ගන්නෙ නැතෑ. මං එහෙම හිතුවට සචී ඒක අරගත්තා. දැන් ඉතිං බිල ගෙවන්න එදා වගේ හැට් කලෙක්ෂන් එකක්වත් දාන්න වෙනවා. බිල් කරන්න ගියාම ගාණ දෙදහස් හයසිය පණහක්. මගේ දෙදාහත් අරන් සචී ඉතුරු ගාන දාලා ගෙවද්දි මට පොළව පලන් යන්න හිතුනා. ඇයි දෙයියනේ බැංකු මැනේජර්ගෙ පුතා බඩු අරන් සල්ලි මදි උනාම කෙල්ලෙක් ලොස් නැතුව ඒක ගෙවන එක වාවන්න පුළුවන්ද..? ඒත් ඉතිං වට් ටු ඩූ නපුරු කලට කියලා හිතලා මං සචී එක්ක එළියට ආවා.

    "ඉතරු ගාණ මං හෙට ගෙවන්නම් සචී.. ඔයා කරපු උදව්වට ගොඩක් තෑන්ක්ස්.."

    "ඒ සල්ලි මට එපා රන්දු.. ඔයාගෙ අක්කගෙ ප්‍රසන්ට් එකට මමත් දායක උනා කියලා හිතා ගන්නකෝ.."

    මේ කෙල්ල කරන වැඩ වලින් මම දවසින් දවස එයාට ණය කාරයෙක් වෙනවා.

  2. #22
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    "රන්දු තාම වෙලාව දෙකයි දහයයි. අපේ කට්ටිය එද්දි තුන විතර වෙනවනේ. අපි මොකද කරන්නේ..?"

    සචිත් අහන්නෙ මාර කතා. කරන්න නම් කොයි තරම් දේවල් තියෙනවද..? ඒත් මේ රන්දුවා ක්ලීන් සූට් එම්ටි පොකට් කියලා ඇයි මේ කෙල්ලට තේරෙන්නෙ නැත්තේ.

    "අපි ටිකක් කතා කරන්න පුළුවන් තැනකට යං.."

    අපිට කතා කරන්න ඕන නම් මේ නුගේගොඩ ඉදලම ඒක කරන්න බැරිද කියලා මං කල්පනා කරලා බැලුවා. ඒත් මේ පට්ට දවාලෙ මේ තරම් ජනාකීර්ණ ටවුන් එකක දාඩිය පෙර පෙර කෙල්ලෙක් එක්ක කතා කර කර ඉන්න පුළුවන්ද.? මට පටාස් ගාලා මතක් උනේ අඩු මුදලට වැඩි වටිනාකමක් තියෙන එකම තැන.. පබ්ලික් ලයිබ්රිය.

    මං සචීවත් ඉස්සර කරගෙන බස් එකට නැග්ගා. මේ ක්‍රොන්ක්‍රීට් වනාන්තරේ කොයි තරම් සෙනග හිටියත් ලයිබ්රි එකට ගියාම එතන තිබුණෙ හරිම නිස්කලංක බවක්..

    "අපිට ආපහු නුගේගොඩට යන්න වෙලා ඇතිවෙයිද රන්දු..?"

    ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට යන්නත් කලින් මේකි ඔරලෝසුව දිහා බලලා බර බරේ දානවා. දැන් කොහේ හරි යං කියලා කිව්වෙත් එයාමයි. ආවට පස්සෙ යන්න තදියම. අපි දෙන්නා කැන්ටිමට ගිහින් බීම බෝතල් දෙකකුත් අරන් අයිනකින් ඉදගත්තා. ම්හ්.... විනාඩි පහක් විතර ගියත් කෙල්ල කතා කරන පාටක් නෑ. බීම බටේ ඇගිලි දෙකෙන් අල්ලගෙන බෝතල් අඩිය පහුරු ගානවා.

    "සචී.... මොනවද ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ..?"

    "නිරෝධ ගැන.."

    ඒකි එකපාරටම කිව්වා විතරයි මගේ ඇගේ කරන්ට් එකක් ගියා වගේ දැනුනා. කොහොමත් සචී ඔය ගැන කොයි වෙලාවක හරි කතා කරනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.

    "ඇයි සචී ඌ ඔයාගෙන් මොනා හරි ඇහුවද..?"

    "එයා මගෙන් මුකුත් කෙලින්ම ඇහුවෙ නෑ. ඒත් මං ඒ ගැන දැනගෙන හිටියා.."

    ඔව් ඉතින් ගෑනුන්ට ඉව තියෙනවා කියලා කියන්නෙ නිකමටයෑ.. ගොනා හැරෙනකොට දන්නවා ඇති කෙසෙල් පැලේට කෙලින්න කියලා..

    "දැන් ඉතිං මොකක්ද තියෙන ප්‍රශ්නේ..?"

    "ප්‍රශ්නෙ මේකයි රන්දු. නිරෝධ මෙච්චර දවස් ඕක යාළුවන්ට කියලා තිබුණෙ නෑ. ඒත් එයා ළගදි ඕක අපේ කට්ටියට කියලා තියෙනවා. මට දැන් සාරංගලගෙන් බේරුමක් නෑ.."

    "ඌ ඕක කාටවත් කිව්වෙ නෑ සචී.. සාරංගලා දැනගෙන තියෙන්නෙ වෙන විදියකට. හැබැයි මට ඕක කලින් කියලා තිබුණා. ඒත් මේ ළගකදි.."

    "ඒ කියන්නෙ ඔයා කලින් දැනන් හිටියා.. නිරෝධ මොනවද කිව්වෙ රන්දු..?"

    "ඔයාගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න කියලා කිව්වා.. ඔයාට දෙන්න ලියුමකුත් දුන්නා. ඒක තාම මගේ ළග.."

    ඒ පාර කෙල්ල ආපහු කල්පනා සාගරේ.. මම බටෙන් බීම උගුරක් බිව්වා විතරයි මගේ රත්වෙලා තිබුණ පපුව සීතල වෙලා ගියා වගේ දැනුනා.

    "සචී ඔයා කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියලා එදා නුවර ගිහින් එද්දි මට කිව්වනේ.. ඒ නිරෝධ නෙමේද..?"

    ඔය ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ දැනගන්න කල් මේ පිස්සු කොල්ලගෙ පපුව කොයිතරම් පිච්චුනාද කියලා සචී දන්නෙ නෑ. ඒත් ඒකට උත්තරයක් නොදී අහක බලන් හිටපු ඒ මූණ මම මගේ පැත්තට හරව ගත්තා.

    ඒ ලස්සන ඇස් පිහාටු යට වැටෙන්න බලාගෙන හිටපු කදුළු බෝල දෙකක් කම්මුල් තෙමාගෙන ගලාගෙන එද්දි මගේ හිතට දැනුනෙ ලොකු දුකක්.

    "කියන්න සචී... හැමදේම කියන්න.. ඔයා අඩනවා බලන් ඉන්න මට බෑ.."

    "මගේ හිතේ නිරෝධ ගැන ආදරයක් නෑ රන්දු.. ඒත් පොඩිකාලෙ ඉදලා යාළුවෙක් නිසා මට ඒක එයාට කෙලින්ම කියන්න බෑ. මගේ.. මගේ හිත තියෙන්නෙ වෙන කෙනෙක් ගැන රන්දු.."

    එහෙම කියලා කෙල්ල මේසෙට ඔළුව තියාගෙන ඉකිහගන්න ගත්තා. මං එයාගෙ ඔළුව හිමීට අතගෑවෙ සචීව නලවන්න කියන්න ඕනෙ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි උන නිසා. ඒ අතරෙ මං කල්පනා කලේ සචිනිගෙ ආදරේ දිනාගන්න පුළුවන් උන වාසනාවන්තයා කවුද කියලා. නිරෝධ ට්‍රැක් එකෙන් අයින් උනාට ඊට වඩා ලොකු චැලේන්ජර් කෙනෙක් මට ඉස්සරහින් ඉන්නවා.. ඒත්......

    ගොඩක් වෙලාවකට පස්සෙ ඔළුව උස්සද්දි කෙල්ලගෙ ඇස් රතුපාට වෙලා කම්මුල් රෝස පාට වෙලා තිබුණෙ. මේ විදියට ඉද්දි ඒකිගෙ කවදාවත් නොදැකපු අහිංසක ලස්සනක් මට පෙනුනා.

    "ඔයා නිරෝධට කෙලින්ම කියන්න මං කැමති නෑ, ආයතේ කවදාවත් මට කරදර කරන්න එපා කියලා.."

    "එතකොට ඔයා ආදරේ කරන්නෙ කාටද..?"

    "ඒ ගැන මගෙන් අහන්න එපා රන්දු.. ප්ලීස්... මං මහ පව්කාරියක්.."

    කවදාවත් කෙනෙක්ගෙ හිත රිදෙන්න වචනයක් නොකියපු සචී පව්කාරියෙක් උනේ කොහොමද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

    "මං ආදරේ කරන කෙනාට ඒක ඉක්මනට කියන්න. ඒක කියනකල් එයා බලන් ඉනනවා කියලා එදා ඔයා කිව්වෙ කවුරු ගැනද..?"

    මං කියපු වචනයක් ගානෙ කෙල්ලට මතකයි..

    "මං කිව්වෙ ඒ නිරෝධ කියලා හිතලා.."

    "ඒක තමයි මං කිව්වෙ මං හරි පව්කාරියක් කියලා.."

    ඒ කතාව මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඒ ගැන හාර හාර අහන එකෙන් වෙන්නෙ මේ අහිංසක හිත රිදෙන එක විතරයි.

    "ඉතිං රන්දු... මට ඔයා ගැන කියන්නෙ නැද්ද..? ඔයාගෙ ගර්ල් ගැන..?"

    මෙච්චර වෙලා කරපු කතාව පැත්තකට හරවලා මේකි හිනාවෙලා මගෙන් ඇහුවා. කෙල්ලො වෙලාවකට අහස වගේ. මේ දැන් වැහැලා ආයෙ තත්පරෙන් පායනවා.

    "මට කොහෙද ගර්ල් කෙනෙක්..? කවුද ඔයාට කිව්වේ..?"

    "කිව්වෙ ගොඩක් විශ්වාසවන්ත කෙනෙක්.."

    "මොනවද එයා කිව්වේ..?"

    "ඔයා පෝය දවසෙ ලස්සන කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගෙ කැළණි ගිහින් ඉන්නවා දැකලා තියෙනවා.."

    හුටා... ගම කාලා.. කවුරු හරි වහු කුණෙක් සචීට ගින්න දීළා. ඒත් ඒ තරම් සෙනග ගොඩක් මැද්දෙ මං හංසිගෙ අත අල්ලපු එක අපේ අම්මයි අක්කවයිත් නොදැකපු එකේ ඒක වෙන සැටලයිට් එකකට කොහෙන් අහුඋනාද මන්දා..

    "ඇයි කල්පනා කරන්නේ..? කතාව ඇත්තනේ..?"

    "සීයට පනහක් ඇත්ත, සීයට පනහක් බොරු.."

    මං එහෙම කියද්දි සචීගෙ ඇස් ජිල් බෝල දෙකක් වගේ ලොකු උනා.

    "මොකක්ද ඇත්ත..? මොකක්ද බොරු..?"

    "එදා විනාඩියකට විතර කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලගන්න උණා. ඒත් ඒ මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ් නෙමෙයි.."

    ඊට පස්සෙ මං එදා මුළු සිද්ධියම සචීට කිව්වා. කොහොමත් හංසි අපේ ගෙදර යන එනවා කියලා එයා දන්නවනේ..

    "එතකොට ඔයාගෙ ගර්ල් රාණිද..? ඒ නංගි හරි ලස්සනයි.. හැබැයි එයාට බදින්න කෙනෙක් ඉන්නවලු.."

    කෙල්ලො තමයි කෙල්ලො. මුන් නොදන්න දේකුත් නෑ. දන්න දේකුත් නෑ. කතාව අතරෙ මං නිකමට වගේ ඔරලෝසුව දිහා බැලුවා. මළා.. හතරයි කාලයි. මේ තරම් වෙලා කතා කලා කියලා දැනුනෙවත් නෑ. මෙලහකටත් අරුන් ටික අපි දෙන්නව හොයන්න සී අයි ඩී එකෙන් දාලා ඇති.

    "මං ඔයාව හම්බවෙන්න ආවා කියලා අක්කි දන්නවා. එයා ඒක කාටවත් කිව්වද දන්නෑ.."

    කියලා තිබුනොත් නම් ඉතිං සොරිම තමා. ගෙදර ගිහින් ඉවරයි. කොයි එකටත් මං සචීව ගෙදරට දාලා පංති ඇරෙන වෙලාවට නුගේගොඩ බෝ ගහ ළගට ගියා. මට වැඩිපුරම ඕනෙ උනේ වැඩේ ලීක් වෙලාද බලන්න..

    මාව දැක්කා විතරයි කට්ටිය මගේ තොප්පියෙ ඉදලා සෙරෙප්පු දෙකට යනකල්ම දෙතුන් පාරක් බලලා ප්‍රශ්න වැලක් ඇහුවා. ඒත් අචිනි කිසිදෙයක් ඇහුවෙ නැතිව අමුතු බැල්මක් දැම්මා විතරයි. ඒ ලුක් එකෙන් මට තේරුණේ මේකි වැඩේ පත්තු කරලා නෑ කියන එක.

    "කෝ බං විහගයා..? ඌ ආවේ නැද්ද අද..?"

    මං හතර වටේ බලලා ඇහුවෙ මගේ අතීසාර මිත්‍රයගෙ මූණු පොඩ්ඩ නැති නිසා.

    "උඹ හොද වෙලාවට දැන්වත් ආවේ. බලපං අද උඹේ යාළුවට වෙන දේ ඌවත් දන්නෑ.."

    "මේකයි සීන් එක.. අපි උගේ ෆෝන් එකට දුන්නා හොද ලණුවක්. කතා කලේ ජනාලි. කොහොම හරි හවස හයට ඒ කෙල්ලව බලන්න අපේ ගොනා එනවා කිව්වා නාවල පාරෙ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට."

    "කවුද බං පළවෙනි පාරට කෙල්ලව බලන්න හැන්දෑවෙ හයට යන්නේ.. ඌට පිස්සුද..?

    "මුළු විස්තරේම හෙට කියන්නම්. ජනා කිව්වා ඒකි රොටරි එකේ ක්ලාස් යන්නේ. හයට බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට එනවා කියලා."

    අපිට මාට්ටු වෙයි කියලා වෙන්නැති මුලද බෑ බෑ කියලා මූ අන්තිමට හා කිව්වා.

    "දැන් කව්ද ඌ හම්බවෙන්න එතනට යන කෙල්ල..?"

    මට අහන්න ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබුණත් විහගයා ගැන පව් කියලත් හිතෙනවා. ඌ කවදාවත් මට්ටු වෙන්නෑ. ඇඹලයා වගේ දකින දකින කෙල්ල පස්සෙ යනවනේ..

    "අපි බඩු ඇරේනජ් කරලා තියෙන්නේ. සිද්ධිය පියවි ඇහෙන් බලාගන්න ඕන නං උඹත් වරෙන් අපි එක්ක.."

    අචිනිලා යන්න ගියාට පස්සෙ අපි පස්දෙනා හැංගි හැංගි ඒ පැත්තට ගිහින් බස් එකකට කවර් උනා. විහග පන්ති එන්නෙත් නැතිව ගෙදරට වෙලා ඌට තිබුණ හොදම ඇදුම අයන් කර කර ඉන්න ඇති.

    හයට පහක් වෙද්දි මූ ඇවිත් බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ තිබුණ කඩයක් ළග හිටගත්තා පොර වගේ. මැක්සා කිටක් ගහලා හිටපු මගේ යාළුවා දකිද්දි මට හිනා ගියා වගේම ඌ ගැන දුකත් හිතුනා.

    ඊට ටිකකට පස්සෙ තාර පීප්පයක් විතර පුංචි, ලා කළු පාට නංගියෙක් ඇඹරි ඇඹරි ගිහින් ඒ කිට්ටුවෙන්ම හිටගත්තා. සාරංග හිනාවෙලා ඒ කෙල්ලව පෙන්නලා ඇහැක් ගැහුවෙ වැඩේට දාපු කෙල්ල එයා කියලා පෙන්නන්න. මූ කොහෙන් හොයා ගත්තද මන්දා මේ ඩෝසරේ. ටිකකින් මේ කෙල්ල බෑග් එක ඇරලා රෝස පාට සර්වියට් එකක් වගේ දෙයක් අතට ගත්තා විතරයි විහගයා බය උනා. ඒක වෙන්න ඇති හදුනාගැනීමේ සංඥාව. ක්ලාස් කට් කරගෙන හොදම සූට් එක ඇදගෙන බලන්න ආව කෑල්ල මේකද කියලා හිතෙද්දි ඌට එලොව පොල් පේන්න ඇති.

    පොර එතතින් මාරුවෙන්න හදද්දි කෙල්ල උගේ අතින් අල්ලගෙන මොනවද ඇහුවා. දැන් උගේ අත දඩු අඩුවට අහුවුනා වගේ ඇති. මූත් මේග අතාරින පාටක් නෑ වගේ. මූ කෙල්ලව තල්ලු කරලා දාලා දඩි බඩි ගාලා පාර පැන්නෙ අපි ඉන්න පැත්තට. අපි පස්දෙනාම එක සැරේ හූ කියාගෙන පාරට පැනලා ඌව වට කර ගනිද්දි විහගයාගෙ මූණ වතරට දාපු පාන් භාගයක් වගේ බෙරි උනා. බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ හිටපු සමහරුන්ට සීන් එක තේරිලා වගේ උන් අපි දිහා බල බල හිනාවෙනවා. ඒ අතරෙ අර කෙල්ල සාරංගට ටටා පාරක් දාලා යන්න ගියා. ඒක දැකපු විහගයා දැනගත්තා මේක සාරංගගෙ ගේමක් කියලා.

    "මොනවද ඩෝ බලු වැඩ කරන්නේ..?"

    ආ..... අපේ මනමාල මහත්තයට තදවෙලා වගේ..

    "කොහොමද උඹේ පියුමි නංගි ලස්සනද..?"

    සාරංග නලෝලා අහද්දි මුගේ රතු කට්ට පැනලා වාර්තාගත දුරකට. ඒ සමහර විට ලැජ්ජාවත් කලවං උන නිසා වෙන්න ඇති.

    "කොහෙන්ද උඹලා ඒකිව හොයාගත්තේ..?"

    "ඇයි නංගි කෙට්ටු වැඩිද..?"

    "ඒකි හොදයි හෙණ ගගහා වහින රෑක ඇස් දෙක පියාගෙන තුරුල් කරන් ඉන්න.."

    එහෙම කියලා අපිව තල්ලු කරගෙන මූ ගිහින් බස් එකක එල්ලුනා. මං ගෙදර ගිහින් ෆෝන් කරද්දි උගේ මොබයිල් එක ඕෆ්. ගෙදරට ගත්තත් මූ ෆෝන් එකට ආවෙ නෑ. අද කාපු චාටරේට බඩ පිරිලා කොල්ලා වේල පහ නිදි ඇති.

    *****************************

    සෙනසුරාදා හවස් වෙද්දි අපේ කට්ටිය කිව්වා වගේම අපේ ගෙදරට කඩා පාත් උනා පාඩම් කරන්න කියලා. ෂෝටවල් දාලා ටී ෂර්ට් ගහලා බයිසිකල් වල ආවට මුන් පාඩම් කරන්න පොත් ගෙනාපු පාටක් පෙනුනෙ නෑ. පැපරාසි ටික වගේ මුන් ටික ආවා විතරයි අපේ ගෙදර මෙච්චර වෙලා තිබුණ සාමකාමී වාර්ථාවරණය වාශ්ප උනා.

    "රෑ වෙලා පාඩම් කරමු බං.. වරෙන් එළියට.."

    මං සෙට් එකම අරගෙන එළියට ආවේ අපේ තාත්තට අහුවුනොත් මුන් පස්දෙනා විතරක් නෙමෙයි මගෙත් වීසා කැන්සල් වෙනවා කියලා දන්න නිසා. අපි කට්ටිය වටකරගෙන සාරංග විහගගෙ මූණ දිහා බලාගනෙම අර සීන් එක ගැන කියන්න පටන් ගත්තා.

    "හරි හරි නවත්ත ගනින් ඔය බම්බුව.. දැන් ඒක ඉවරයිනේ.."

    විහග සාකච්ඡා වටය පටන් ගනිද්දිම විරෝධතාවය ප්‍රකාශ කලා. ඊට පස්සෙ සාරංග කිව්වෙ අර ඩෝසර් කෙල්ල ගැන.

    "ඒකි අපේ පැත්තෙ ඉන්න පොඩි වයර් ෂෝට් එකක් තියෙන ඩයල් එකක්. චොක්ලට් එකක් දෙනවා කිව්වොත් ඕන පරිප්පු වැඩක් කරගන්න පුළුවන්.."

    "පේනවා පේනවා.. ඒකි චොක්ලට් කාලම වෙන්නැති ඔය සද්දන්ත ශරීරෙ හදාගන්න ඇත්තේ."

    මං එහෙම කියද්දි විහගයා මටත් රවන්න ගත්තා. මූ ඇහෙන්නෙ නෑ වගේ හිටියට කණ හලාගනෙ ඉන්නේ..

    "ඉතිං මං දවල් ගිහින් ලොකු චොක්ලට් එකක් දීලා ඒකිට සීන් එක කිව්වා විතරයි ඒකි එක පයින්ම කැමති උනා.."

    සාරංග ඒක කියද්දි සිද්ධිය මතක් වෙලා අපිට ආයෙම හිනා ගියා.

    කට්ටිය රෑ ඇගපත හොදගෙන කාලා බීලා මගේ කාමරේට රිංගුවෙ පාඩම් කරන්න පටන් ගමු කියලා. සාරංගයි දිනුකයි ආර්ට් කරන නිසා අපි හයදෙනාටම පොදු වෙච්ච ආර්ථික විද්‍යාව පේපර් ටික කරන්න ගත්තා.

    "ඒයි උඹලා දන්නවද වැඩක්..?"

    එක පේපර් එකයි කරලා ඉවර කලේ විහගයා කියවන්න ගත්තා..

    "ඉක්මනට කියපං උඹේ ඔය වැඩේ.."

    "උඹලා දන්නවද අපේ අයියා ඒ ලෙවල් වලට පාඩම් කරපු හැටි..? නෑනේ, විභාගෙට මාස හතරකට විතර කලින් පොර එයාගෙ ඒ ලෙවල් පොත් ටියුට් සේරම ඇද වැහෙන්න ඇතිරුවා.."

    "ඒ මොකටද බං..?"

  3. #23
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    "ඒවා සේරම එක එක පාඩම් කරලා අයින් කරන කල් ඇදේ නිදාගන්න ඉඩ නෑනේ.. එහෙම පාඩම් කරලා ඉක්මනට ඇද හිස් කරගන්නවා කියලා ඒ දවස් වල අපිටත් කිව්වා.."

    ඒකත් මාර හතර බීරි කතාවක් තමයි. මූ කියන විදියට නිදියගන්න එක්කො සේරම ටික පාඩම් කරලා ඉවර කරන්න ඕනෙ නැත්නම් ඇහැරිලා ඉන්න ඕනේ..

    "ඉතිං උඹලගෙ අයියා නිදාත්තෙ නැද්ද.?"

    "නිදාගත්තා බං නිදාගත්තා.."

    "ෂා.. මාරයිනේ.. ඒ කියන්නෙ අයියාකාරයා විභාගෙ ඉවර වෙන්න කලින් අර පොත් සේරම පාඩම් කරලා ඉවර කලාද..?"

    අපි ඇහුවෙ කොරවෙලා වගේ. ඒත් මුගේ අයියා ඒ තරම් උගත් පොරක් කියලා ආරංචියක් නෑ..

    "පිස්සුද බං, ඒකා විභාගේ ඉවර වෙනකල්ම ඇද ළග පැදුරක් දාගෙන බිම නිදාගත්තෙ. විභාගෙට පස්සෙ අර පොත් ටික ආපහු එකතු කරලා ඇද යටට දැම්මා.."

    අපි කට්ටියටම මහ හයියෙන් හිනා යද්දි අම්මා කාමරේට ආවා..

    "කට්ටිය පාඩම් කරන සද්දෙ පාරටත් ඇහෙනවා ඇති. මං අක්කටත් ටීවී එක දාන්න එපා කිව්වා ඔයාලා පාඩම් කරන නිසා. මේ ගොල්ලො කතන්දර කියනවා.."

    අම්මා එහෙම කියද්දි කතන්දරේ පටන් ගත්තු විහග පණ දාගෙන ගාණක් හදනවා. බොරුවට බැනලා වගේ කාමරෙන් ගිය අපේ අම්මා ආපහු ආවෙ කෝපි හදාගෙන. අපි කට්ටිය උත්තර සාකච්ඡා කර කර රෑ එක විතර වෙනකල් පේපර් කලා.

    "හ් ආ................."

    ෂෝටා යාර තුනක් විතර දිග ඈනුමක් ඇරපු පාර මට හිතුනෙම උගේ කට ඉරෙයි කියලා..

    "ටිකක් නිදාගනෙ එලාම් එක තියලා නැගිටිමු බං.."

    ෂෝටා කියද්දි හැමෝම ඒකට කැමති උනේ නිදිමත වැඩි නිසා වෙන්න ඇති. මං එහා කාමරේ අයිනක දාලා තිබුණ අමතර මෙට්‍රස් එක ගෙනත් මගේ ඇද ළගින් දැම්මා.

    "වැඩිය කොට්ට නම් නෑ බං.. හතරයි තියෙන්නේ.."

    "මොන කොට්ටද මල්ලී, අපිට කළු ගලක උනත් ඔළුව තියන් නිදාගන්න පුළුවන්.."

    සාරංගයි, දිනූකයි, නිරෝධයි එක්ක ඒ මෙට්‍රස් එකට පැනලා දිගා උණා. ෂෝටා ඇදේ බිත්තිය පැත්තෙ අයිනට ගියා. මං එලාම් එක උදේ හතරට තියලා ඒක ඇද ළගම තිබුණ පොත් කබඩ් එක උඩින් තිබ්බා.

    "ඔය ලයිට් එක ඕෆ් කරලා වරෙන් බං.."

    උන්ගෙ සද්දෙට ලයිට් එක ඕෆ් කරලා ඇදේ හිටපු ෂෝටයි විහගයි මැද්දට පැන්නා. විනාඩි දහයක් විතර යද්දි ලී මෝලවල් දෙක තුනක් ලාවට ස්ටාට් උනා. මටත් නින්ද ගියා දන්නෙම නැතුව.

    තද නින්දෙ හිටපු මාව ඇහැරුනේ ලස්සන මියුසික් එකක් ඇහිලා. ටිකක් වෙලා අහගෙන ඉද්දියි මට මතක් උනේ ඒ එලාම් එකේ සද්දෙ කියලා. ඒ සද්දෙට අපේ එකා දෙන්නා නිදිමතේ කෙදිරි ගගා ප්‍රතිචාර දක්වන්න ගත්තා. ඇදේ අයිනේ හිටපු විහග අත දික් කලා නම් ඌට එලාම් එක ඕෆ් කරන්න පුළුවන්.. ඒත් ඌ තාම නිදි..

    "විහග...... විහග... නැගිටපං බං.. ඔය එලාම් එක ඕෆ් කරපංකෝ.."

    මං උගේ උරහිස හොල්ලලා කිව්වා..

    "කෝ බං කොහෙද ඒක තියෙන්නේ..?"

    විහගයා හිටියෙ මං ඉන්න පැත්තට හැරිලා. ඌ ඒක ඕෆ් කරන්න එහා පැත්තට හැරෙන්න ඕන.

    "අනිත් පැත්තෙ බං තියෙන්නේ.. ඕක ඕෆ් කරපංකෝ මළ වදේ.."

    "රා............යිට්"

    කියලා මූ හැරෙද්දිම අම්මෝ කියලා මර ලතෝනියක් ඇහුනා. තාමත් එළාම් එක වැඩ. මං ඇද අතගාලා බලද්දි විහග හිටපු හරිය හිස්.. අඩියට දෙකට නැගිටපු මං ලයිට් එක දැම්මා. දැක්ක සීන් එකට මට හිනාවෙලාම නිදිමත ගියා.

    විහගයා සාරංගගෙයි දිනුකගෙයි ඇග උඩ හතරගාතෙ දාලා වැටිලා. උන් තුන්දෙනා එකාට එකා තල්ලු කරන් නැගිටින්න හදනවා. මං එලාම් එක ඕෆ් කරලා ෂෝටට කතා කලා. ඌත් පුදුම වෙලා වගේ විහග දිහා බලාගෙන.

    "මොකක්ද බං මේ මෙතන වෙන්නේ..? මොකද මුන් තුන්දෙනා උදේ පාන්දර මරාගන්නේ..?"

    "මරාගන්නවා නෙමෙයි බං.. මූ එලාම් එක ඕෆ් කරන්න කියලා අනිත් පැත්ත හැරුනා විතරයි ඇදෙන් බිම.."

    මං විස්තරේ පැහැදිලි කලා. ෂෝටයි නිරෝධයයි හිනාවෙවී බලන් ඉද්දි අරුන් තුන්දෙනාම නැගිට්ටෙ අපිට බැන බැන.

    "අනේ යකෝ උඹලට ජොලි ඈ...?"

    සාරංග විහගව තල්ලු කරලා දාලා ඇදේ ඉදගත්තා.

    "බලපං මූ උදේම මහසෝනා වගේ ඇගට පැනලා දවසම මස්ත බාල්දු කලානේ.."

    "ඉට්ස් ඕකේ නව්. දැන් මොකද කියන්නෙ පාඩම් කරනවද..?"

    මං ඇහුවෙ කට්ටියගෙ අදහස් දැනගන්න.

    "පාඩම් කරමු.. ඒත් නිදිමතයි බං.."

    එහෙම කියලා ෂෝටා ආයෙත් ඇදේ පෙරලුනා..

    "එහෙනම් කට්ටියම නිදිමත යන්න වොෂ් එකක් දාගනෙ එමු..?"

    එකෙක් ඉවරවෙලා අනිකා හොදන්න හිටියොත් අපිට හෙට දවල් වෙනකල්ම හොද හොද ඉන්න වෙයි. අපි කට්ටියම ඇදුම් ගලවලා ලයිට් එක ඕෆ් කරලා එක සැරේම බාත් රූම් එකට රිංගුවා. හතර වටේ තියෙන පයිප්ප ෂවර් සේරම ඇරලා වතුරෙ නටද්දි නිදිමත කොහෙන් ගියාද දන්නෑ.

    "මචං උඹලගෙ අක්කා ඇවිත් ලයිට් එක දායිද මන්දා..?"

    ෂෝටා සබන් ගාන ගමන් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ..

    "අවුලක් නෑ බං.. එයා මේකට එන්නෙ නෑ.. උඩත් එකක් තියෙවා.."

    අපි නිගන්ඨයො සෙට් එක වගේ නාලා කරලා එකා එකා කාමරේට රිංග ගත්තා.

    "සීතලයි බං.. තාම හතරහමාරයි, තේ එකක් තිබ්බා නම් මරු.."

    මං කුස්සියට ගිහින් වතුර රත් වෙන්න තියලා ආවා. කට්ටිය පොත් ඇරගෙන වැඩ. අපි උදේ අට විතර වෙනකල් ටියුට් බෙදාගනෙ ෂෝට් නෝට් ගැහුවා.

    "අද එකවුන්ට්ස් බං ක්ලාස් යන්නෙ නැද්ද..?"

    "මේ දවස් වල අවසාන ගිණුම් කරන්නෙ.. කොහොම හරි ඒ නිසා යං.."

    දඩිබිඩි ගාලා උදේට කාලා අපි කට්ටිය පන්ති යන්න ලෑස්ති උනා. කට්ටිය මෙහේ ආවෙ ෂෝටවල් දාගෙන නිසා පන්ති යන්න ඇන්දෙ මගේ ඇදුම්. මගේ ත්‍රී ක්වාටර් එකනම් ෂෝටට නියම උසට තිබුණ නිසා බෙල්ට් එකක් දාලා ඌ ඒක ඇන්දා. මට ඌව පෙනුනෙ හරියට ගලිවර්ලා ටිකක් මැද්දෙ හිටපු ලිලිපුට්ටෙක් වගේ. අද නිවාඩු දවසක් නිසා තාත්තා අපිව නුගේගොඩට ගිහින් බැස්සුවා. ඒකෙන් අවුලක් නැතුව වෙලාවට අපි ක්ලාස් එකේ.



  4. #24
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times




    කාලෙකට පස්සෙ අපි දහදෙනාම සෙන්ට්‍රල් භූමියට සම්ප්‍රාප්ත උනා. ප්‍රින්සිපල් පණිවිඩ දෙක තුනක්ම එවලා තිබුණා කලා උළෙල මේ සතියෙ නිසා. කලා උළෙලට දවස් ගානක් ඉතරුවෙලා තියෙද්දිත් මේ දොලහ වසරෙ අපතයො ටික බුක්මාක් විකුණලා ඉවර කරලා නෑ. ප්‍රෙස් එකට ගිහින් ඒ වැඩ සේරම කරලා මුන්ගෙ අතටම බුක් මාක් ටික දීලත් දැන් මාසෙකට වැඩියි.

    "මොකක්ද බං මේකෙ තේරුම..? අපි නැතුව මුන්ට මුකුත් කරගන්න බෑනේ.."

    ඔෆිස් එකේ තිබුණ බුක් මාක් ටික දැකලා සාරංග කෑගැහුවා.

    "ගනිං බං ඔය ටික. අද හොදන් හරි නරකින් හරි මේක විකුණමු."

    මං සාරංගලා විහගලා එක්ක ඒ ටික අරන් ඔෆිස් එකෙන් එළියට ආවා.

    "මචං උඹ එක්ස්පීරියන්ස් පොරනේ. තෙල බෙදන වැඩේ උඹ බාරගනින්. අපි ෆුල් සප් එක දෙන්නම්.."

    අද තෙල නම් රත් කරලා හරි බෙදන්න ඕන. නැතුව මේකෙන් බාගයක්වත් විකුණගන්න බැරි වෙනවා. අපි මුලින්ම ගියේ දොළහ කොමර්ස් ක්ලාස් වලට. පන්තියෙ හැමෝටම බලෙන් හරි එක ගානෙ විකුණලා අපි පරණ උන්ට ටික ටික දුන්නා විකුණලා ගේන්න කියලා. උන් වැඩි අවුලක් නැතුව වැඩේ බාරගත්තා.

    ආර්ට් ක්ලාස් පැත්තෙ යන්න නම් කට්ටිය එක පයින් කැමති. අපි අන්තිමට ගියේ නෙත්මිලගෙ පංතියට. ඒ යද්දි ෂෝටගෙ නංගියි, දුෂානි හෙවත් බැරල් භාගෙයි අපේ රාණියි බර ටෝකක්.

    "සෙන්ට්‍රල් භූමියේ මහා කාලා මංගල්‍ය වෙනුවෙන් අපි මේ සුකුමාල ලද බොළද රුවැත්තියන්ගෙන් නොමසුරු පරිත්‍යාගය බලාපොරොත්තු වෙන්නෙමු."

    කෙල්ලො තුන්දෙනා ඉස්සරහ තිබුණ පුටුවකුත් ඇදලා ඉදගන්න ගමන් මං කිව්වා.

    "අපි බුක් මාක්ස් ගත්තනේ අයියේ.."

    ඒක කිව්වෙ ෂෝටගෙ ගම්මිරිස් ඇටේ පවිත්‍රා. නෙත්මි කතා පෙට්ටිය වහගෙන මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා. ඒකි මං දිහා බලාගෙන පිළිකුල් භාවනාව කරනවද දන්නෑ.

    "හේෂාන් අයියෙ මට ටිකක් දෙන්න. මං විකුණලා දෙන්නම්.."

    දුෂානි මගෙන් බුක්මාක් පනහක් ඉල්ලගත්තා. මේ ඉටිරූපෙ වගේ ඉන්න නැහැදිච්ච කෙල්ල මාව තුට්ටුවකට මායිම් කලේ නෑ. මං ඒකිගෙ ඉස්සරහට සීයෙ බණ්ඩලයක් දාලා කතා නොකරම හැරිලා ආවා.

    "උඹ ඕක බලෙන් දුන්නට කෙල්ල විකුණන්නෙ නෑ බං.."

    විහක කින්ඩි හිනාවක් දාලා කියන්න මටත් හිතුනා ඒක එහෙම වෙයිද දන්නෑ කියලා. මං ගැන නෙමේ ඉස්කෝලෙ ගැන ආදරයක් තියෙනවා නම් කෙල්ල දහයක්වත් විකුණයි.

    "බලපංකො හෙට වෙන දේ. ඕකි අර බස් වල බෙදන බෝධි පූජා පොත් වගේ හෙට උදේට ඔය මිටියම රිටන් කරයි."

    "රයිට..! එහෙම වෙන්නෑ.. මොනවද ඔට්ටු..?"

    "කෙල්ල ඕක විකුණුවොත් මං උන්ගෙ පන්තිය මැද්දෙ කවියක් කියනවා.."

    මායි විහගයි බුක් මාක් විකුණන එක නතර කලේ චැලේන්ජ් එකකුත් දාලා.

    මේ ටිකේ කලා උළෙල නිසා ඉස්කෝලෙ හරියට වැඩක් කළෙත් නෑ. සමහර නටනවා, සිංදු කියනවා, සරසනවා, ඇදුම් ලෑස්ති කරනවා. වැඩ කෝටියයි. අපිත් විභාගෙ ටිකකට අමතක කරලා අපේ අන්තිම කලා උළෙල වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් හැමදේම කලා.

    හවස ගෙදර ගිහිල්ලත් මං කල්පනා කලේ විහග කිව්වා වගේ නෙත්මි බුක්මාක් ටික රිටන් කරයිද කියලා. එහෙම උනොත් චාටර් ගෝනියයි. මං නිකමට වගේ ෂෝටට කෝල් කලා නංගිගෙන් විස්තරයක් දැන ගන්න පුළුවන්ද බලන්න..

    "උඹ බයවෙන්නෙපා බං. උඹ කියන්නත් කලින්ම මං නංගිගෙන් ඕක ගැන ඇහුවා.."

    "ඉතිං නෙත්මි මොනවද කියලා තියෙන්නේ..?"

    "ඒකි රත්නපුරේ මැණික් කාරයෙක්ගෙ දුවෙක් බං. කෙල්ල කිව්වලු ඕක විකුණගන්න පුළුවන් උනත් නැතත් හෙට උඹට සල්ලි දෙනවා කියලා."

    ඌ කියපු අන්තිම වචන ටික මගේ කණට මී පැණි වත්කලා වගේ. ඒ කියන්නෙ හෙට විහගට කවියක් කියන්නම වෙනවා. එළකිරි..!

    ******************************

    පහුවෙනිදා උදේ මං ඉස්කෝලෙ යද්දි අපේ පන්තියෙ කෙල්ලො ඔටෝ ග්‍රාෆ් දෙක තුනක් මාරු කර කර බලනවා. සචී එයාගෙ ඔටෝ එක මට දුන්නා යාළුවන්ට කියලා ලියලා දෙන්න කියලා. එක වසරෙ ඉදලා දහතුන වසර වෙනකල් එකට හිටපු අපි සෙට් එක මතක් වෙන්න ඔය පොත්වල කුරුටු ගාන්නම ඕනයැ. මේ කෙල්ලන්ට මොලේ අමාරුව.

    "දැන් ඕක දුන්නෙ අපිට ලියන්න කියලනේ.. මෙන්න මෙහෙදියන් මං ලියාගන්නම්.."

    විහගයා මටත් කලින්ම ඒක උදුරලා ගත්තා. ඌ පෑන අරන් ඒකෙ මොනවද ලියලා මගේ අතට දුන්නම මං මුළු පංතියටම ඇහෙන්න ඒක හයියෙන් කියෙව්වා.

    "කවියක් කියන්නම් සචිනියො මරේ මරු
    කලිසං කාරයෝ ඔක්කොම ලෝක හොරූ
    නැෂනල් කාරයෝ සේරම පොතේ ගුරූ
    විහග වගේ හැන්ඩි බුවෙක් උඹට මරු"

    මං ඒක කියවලා ඉවරවෙද්දි කොල්ලො ටික විහගට හූ කියලා කෑගැහුවා.

    "අඩෝ උඹ කලිසං නැතුව අමුඩෙද අදින්නේ..?"

    "මේ විහග උඹට මේ කවියෙන් ෂේප් වෙන්න බෑ. අද උඹට තව කවියක් කියන්න වෙනවා.. යමං.."

    මං ඌව ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි අනිත් අයත් සෙට් උනා.

    "බලපං උඹට තමයි කවි කියන්න වෙන්නෙ. කෙල්ල සල්ලි දෙන්නෙ නෑ.."

    මේකා බිරුවට මං සැලෙන්නෙ නෑ. නෙත්මි සල්ලි දෙනවා කියලා මට ෂුවර්නේ. අපි පංතියට යද්දි නෙත්මිලා ප්‍රැක්ටිස් වලට මේන් හෝල් එකට ගිහින්. පවිත්‍රා නංගිත් අපි එකක්ම මේන් හෝල් එක පැත්තට යන ගමන් මට ඉගියක් දුන්නා වැඩේ හරි කියලා.

    "ආ... අර ඉන්නෙ රාණි ස්ටේජ් එකේ. උඹ ගිහින් සල්ලි අහපංකෝ මුලින්ම.."

    මාව ඉස්සරහට දාලා මගේ පස්සෙන්ම විහගත් නැග්ගා ස්ටේජ් එකට. අපිව දැක්කා විතරයි දුෂානියි නෙත්මියි උන් දේනනගෙ පර්ස් දෙකත් අරන් ඉස්සරහට ආවා.

    "නංගි ඔයාලට බුක්මාක් කීයක් විතර විකුණගන්න පුළුවන් උනාද..?"

    "අයියා මට දීපු ටිකේ සල්ලි මෙන්න.."

    දුෂානි පන්සීයෙ කොලයක් මගේ අතට දෙද්දි විහගගෙ රබර් ඇහැ කැරකුණේ නෙත්මි වටේ.

    "මෙන්න අයියෙ මට දීපු සීයෙ සල්ලි.."

    විහගගෙ ඇස්ගෙඩි දෙක එළියට පනින්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි නෙත්මි මගේ අතට කිරි කිරි මොණරෙක් පූජ කලා.

    "මචං මේ.... උඹට පේනවා නේද..?"

    මං දාහ උගේ මූණ ඉස්සරහට දෙපාරක් විතර එහෙට මෙහෙට ගෙනියද්දි කෙල්ලො දෙන්නා පුදුම වෙලා වගේ බැලුවා.

    "එහෙනම් මල්ලි කියමු නේද..?"

    ඌ මේන් හෝල් එක වටේම හොදට බැලුවෙ මෙනත කී දෙනෙක් විතර ඉන්නවද බලන්න. ඒ වෙද්දි එක එක පන්ති වල ළමයි පනහක් විතර තැන් තැන් වල ප්‍රැක්ටිස් කරනවා.

    "මං ඔට්ටුව ඇල්ලුවෙ පන්තියෙ කියන්නම් කියලා.."

    මුලද සද්දෙ දාපු මූ දැන් නම් ඇඹරෙනවා..

    "මොකද මචං පුරුෂ ධෛර්‍යය අරන් එන්න අමතක උනාද..?"

    සාරංග පල්ලෙහා ඉදලා කෑ ගහද්දි මූට තදවෙලා. 'මට උලත් එකයි පිලත් එකයි' කියලා මූ ස්ටේජ් එක මැද්දට ගිහින් හයියනේ සිංදුව කියන්න ගත්තා.

    "පියාටත් හොරා මම ඔබ
    සොයා එමි ළදේ...
    නවාතැන මගේ ඔබෙ ඇද
    යටයි සොදුරියේ..."

    "මචං උඹ පොරොන්දු උනේ සිංදු නෙමෙයි කවියක් කියන්න.. නව් ස්ටා......... ට්"

    අපේ සද්දෙට සේරම ළමයි කර කර හිටපු වැඩ නවත්තලා මේ පැත්ත බලාගෙන. විහගත් සිංදුව නතර කරලා කවියකට බැස්සා.

    "මා වැනි බිලින්........දා...
    කොට කලිසමක් ඇන්දා...
    ඒකෙ හිලක් හින්.......දා..."

    "අඩෝ ඇති ඇති නවත්තපං..."

    අපි එක සැරේටම කෑගැහුවෙ මුගේ බ්‍රෙක් නැති කටෙන් ඊගාවට පිටවෙන පදේ එච්චර හොද නැති නිසා. මූ කල්පනා කරලා ඒ කවියම ආපහු කිව්වා.

    "මා වැනි බිලින්දා...
    කොට කලිසමක් ඇන්දා...
    ඒකෙ හිලක් හින්දා...
    උඩින් තව කලිසමක් ඇන්දා..."

    මුළු හෝල් එකම එක සැරේට හූ කියලා කෑ ගහද්දි සංගීත සර් අපි ළගට ආවා.

    "ළමයි ඔයාලා කලා උළෙල දවසට ඕකත් කියනවද..?"

    සර්ගෙ පුදුම වෙච්ච මූණ දකිද්දි අපි කට්ටියට හිනාව නවත්තගන්න බැරි උනා.

    "නෑ නෑ සර් ඒක පොඩි ඔට්ටුවක්.."

    අපි හිමීට එතනින් නැගිටලා පන්තියට එද්දි විහග කලින් කියන්න දුන්නෙ නැති අන්තිම පදෙත් දාලා කවිය සම්පූර්ණ කලා.

    *************************

    කලා උළෙලට දවස් දෙකක් තියෙද්දි අපේ ප්‍රින්ස් නැටුම් මිස්ගෙ උදව්වට කියලා හංසිවත් ගෙන්නගෙන. අපි ටිකත් හයියෙන් සද්දයක් දාපු ගමන් හංසිගෙ ඇස් දෙක මගේ ළග. මේ කෙල්ල වෙලාවකට අපේ අක්කට හපන්.

    "මචං ප්‍රින්ස් කිව්වා ගොක් අතුයි, කෙහෙල් කොටයි ටික හොයන වැඩේ බාර ගන්න කියලා.. අපි යන්ද එළියට.."

    "මරුනේ යමං.. යමං.."

    මං අපේ පස්දෙනාවත් කැන්දගෙන ගේට් එකෙන් එළියට ආවා. ඉස්කෝලෙට ටිකක් එහායින් පාළු පාරක් තියෙනවා. ඒ පැත්තට ගියානම් කෙහෙල් කොට වැඩේ ගොඩ දාගන්න පුලුවන්.

    "බලපංකො මේ වගේ ජනාකීර්ණ පැත්තක මෙහෙම පාළු පාරක් තියෙවා කියලා හිතන්නවත් බෑනේ.."

    මං කිව්වෙ වටේ පිරිලා තිබුණ කැලෑව දිහා බලාගෙන.

    "මේ පාර වැටෙන්නෙ කනත්තට බං. හවස හයෙන් පස්සෙ මෙහෙන් වැඩිය කට්ටිය යන්නෙ නැහැලු."

    විහග ඌ දන්න ජනප්‍රවාදෙ කිව්වා විතරයි සාරංගයා බකස් ගාලා නෝන්ඩි හිනාවක් දැම්මා.

    "ඕවා මනස්ගාත බං.. මැරුණ එවුන්ට මොකටද බයවෙන්නේ..? උඹත් ගෑණු වගේ ඕවා විශ්වාස කරනවනේ.."

    "හරි හරි උඹ ඉතිං පොරනේ.. මේ වගේ පාරක මහ රෑ තනියෙම යන්න කිව්වොත් උඹට පුළුන්ද..?"

    සාරංගයි විහගයි යුද්ධ ප්‍රකාශ කරන්න හදන්නේ. එදා නාවල බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේදි කාපු චාටරේ නිසා විහග කොහොමත් සාරංග එක්ක ඔරොප්පුයි.

    "මේ හරියෙන් කෙහෙල් කොට ටිකක් කපා ගමු බං.. කනත්තෙ තියෙන එවා කපන්න එපා කියන්න කවුරුවත් නෑනේ.."

    අපි කැන්ටින් එකේ අන්කල්ගෙන් ඉල්ලන් ආපු මන්න දෙක අරගෙන කෙහෙල් කැන් තිබුණෙ නැති ගස් හතරක්ම කපාගත්තා.

    "මේ ටික කැපුවා වගේ නෙමෙයි.. කරේ තියන්ද ගෙනියන්නේ..?"

    කෙහෙල් කොට ටික පාරටඇදගෙන ඇවිත් අපි ටිකක් වෙලා බිම වාඩිඋනා.

    "බලපංකො කනත්ත දැක්කා විතරයි බං මහලොකු චණ්ඩියගෙ කට වැහිලා."

    "ඇයි උඹලා හිතුවෙ මම චීත්ත අදින ජාතියෙ එකෙක් කියලද..? මං බය නෑ ඩෝ.."

    සාරංගයා තදයා වගේ විහග ළගට ළං උනා. මේ කතාවත් නතර වෙන්නෙ තවත් ජරමරයකින් කියලා මට නම් ෂුවර්..

    "හරි.. රෑ දොළහට ඕනෙ නෑ.. අද රෑ අටට විතර උඹට මේ පාර දිගේ තනියෙම ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන්ද..?"

    ඔන්න විහගයා ලැජ්ජ නැතිව තවත් ඔට්ටුවක් දැම්මා අද කවි කියන්න ගිහින් චාටර් උනා මතක නෑ වගේ. විහගගෙ අදහසට සාරංග කැමති උනේ දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව. වැඩේ නිකම්ම ක්ලෝස් උනොත් මෙලෝ රහක් නෑ. මට පොඩි අයිඩියා එකක් ආවා..

  5. #25
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    "අපේ මට නම් ඔය නයිට් රන් එකට එනන් බැරිවෙයි. අපේ තා්තතා මට වේලාසන එන්න කියලා කිව්වා."

    මං කට්ටියට ඇහෙන්න දාර නයෙක් ඇරියෙ මුං සේරම බර බරේ දැම්මට මගේ හිතට නං පොඩි ජොලියක් නිසා.

    "අන්න බං ට්‍රැක්ටරයක් එනවා. ඔය මසුන්නයට කියලා මේ ටික ඉස්කෝලෙය යවා ගන්න බලමු.."

    ඒ මනුස්සයව දැක්ක විතරයි අපේ කතාව නතර වුනා. අපි ඒ අන්කල්ට පොඩි ෂේප් එකක් දාලා ඉස්කෝලෙට යන්න කැමති කරගත්තා.

    "අන්කල් මේ හරියෙ ගොක් අතු කපාගන්න තැනක් නැද්ද..?"

    කෙහෙල් කොට ටික පටවලා ඉවර වෙලා මං ඇහුවෙ අපේ ඊළග අදිරය ගැන.

    "ගොක් අතු කොච්චර විතර ඕනද මහත්තයෝ.? මං හවසට ඉස්කෝලෙට ගෙනත් දෙන්නම්.."

    අන්කල් අපිට වැඩේ ලේසි කරපු නිසා අපි කට්ටියත් ට්‍රැක්ටරේ පිටිපස්සට නැගගත්තා ඉස්කෝලෙට යන්න..

    "මහත්තයලා ගොක් කොල හොයන්න කියලා හැන්දැ කොරේ මේ පැත්තට එනවා එහෙම නෙමෙයි.."

    "ඒ මොකෝ අන්කල් ඒ..?"

    "හවස මේ පාර මහ පාළුයි මහත්තයෝ.. වැඩිය සෙනග ගැවසෙන්නෙ නෑ නොවෑ.."

    මං හොරෙන් සාරංග දිහා බලද්දි උගේ මූණ ටිකක් වෙනස් වෙලා වගේ.

    "ඇයි අන්කල් කනත්තෙ හොල්මන් තියෙනවද..?"

    ෂෝටා ටක්ගාලා ඇහුවෙ අපි හැමෝම දිහා බලලා..

    "මිනිස්සුනං ඔය කියන්නේ.. හැබැයි මට නමං තාම මුලිච්චි වෙලා නෑ. කොයිකටත් මහත්තයලා නේන තරමට හොදා.."

    අන්කල් අපිව ඉස්කෝලෙට දැම්මට පස්සෙ අපි අන්කල්ට රුපියල් දෙසීයකුත් දීලා ගොක් කොල වැඩෙත් බාර දුන්නා.

    "අනේ රන්දු ඔයා කොහෙද ගියේ..? මං ඔයාව හැමතැනම හෙව්වා.."

    සචී දුවගෙන ආවෙ මූණත් බෙරි කරගෙන. මොකක්ද දන්නෑ කේස් එක..

    "ඇයි සචී..?"

    ම්හ්.. මේකිගෙන් උත්තරයක් නෑ..

    "අපි කෙහෙල් කොට කපන්න ගිහින් දැනුයි ආවේ.."

    "අපිට හවස නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් ඉන්න කිව්වා. හවස රිවිෂන් එකට යන්න බැරිවෙයි.. ඔයාලා යනවද..?"

    "අපිටත් සිංදු වගයක් තියෙනවා ප්‍රැක්ටිස් වෙන්න.. හවස මේන් ගේට් එක පැත්ත සරසන්නත් කිව්වා. ඉතිං මොන ක්ලාස් ද.."

    සචී හිනාවෙලා හැරිලා ගියා. ඒ යන අතරෙත් හොරෙන් වගේ හැරිලා අමුතුම බැල්මක් දැම්මේ. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො..

    ඉස්කෝලෙ ඇරුනා විතරයි අපි ගෙදර ගියේ ඇදුම් මාරු කරලා ආයෙත් එන්න බලාගෙන. සාරංගයි දිනුකයි එක ළග නිසා උන් දෙන්නා ගියාට පස්සෙ විහගයි ෂෝටයි, නිරෝධයි තුන්දෙනාම මගෙත් එක්ක අපේ ගෙදර ආවා. අපි ඇදුම් මාරු කරලා කන ගමන් කතා කලේ රෑට තියෙන කනත්තෙ සීන් එක.

    "දැන් උඹ මොකද රෑට එන්න බෑ කිව්වේ..?"

    "ඒක කියන්න තමයි මං අරූට හොරෙන් උඹලට මෙහෙ එන්න කිව්වේ.."

    තුන් දෙනාම මගේ ළගට ඔළු දික් කරගෙන කුමන්ත්‍රණයට සෙට් වෙලා.

    "මෙන්න මෙහෙමයි වෙන්නේ. අපි හවස සරසලා ඉවර උනාම මං ෂෝටා එකක් ගෙදර යනවා කියලා එතනින් කැපෙනවා.."

    "ම් මමත්..?"

    ෂෝටා පුදුම වෙලා වගේ ඇහුවා..

    "අහපංකො ඉස්සෙල්ලා කියන දේ.. අපි දෙන්නා එතනින් කැපිලා බඩු ටිකත් අරගෙන කතන්න ළගට යනවා. අටට විතර උඹලා තුන්දෙනා සාරංගව එහා පැත්තෙන් පාර පටන් ගන්න හරියෙන් බස්සලා මෙහා පැත්තෙ පාරෙ කනත්ත පේන දුරින් හිටපං.."

    "දැන් එතකොට උඹ වේලාසන ගිහින් මොකද කරන්නේ..?"

    විහග එකපාරටම ඇහුවා. ඌනේ මේ ඔට්ටුව දැම්මේ. ඉතිං පොර මාර උනන්දුයි වැඩේ ගැන.

    "මං තමයි මහසෝනා. මං යකා වගේ ඇදලා එතන පාර අයිනෙම තියෙන කොස් ගහේ අත්තකට නැගලා සාරංග එතනින් යද්දිම උගේ ඇගට පනින්නම්..."

    "එළිකිරි ඕයි.. උඹලටත් මාර අයිඩියා තමයි පහල වෙන්නේ.."

    ඇවිත් විහග මාව බදාගත්තා..

    "එතකොට උඹ මොකටද ෂෝටව එක්කං යන්නේ..? උඹ අනුන්ව බය කරන්න ගියාට තනියම යන්න උඹත් බයයි නේද..?"

    "පිස්සුද මල්ලි.. මං මූව එක්කගෙන යන්නෙ වේශ නිරූපනය සදහා.."

    පචයක් ගහලා මං යන්තම් ෂේප් උනා. දවල් අර අන්කල් කියපු කතා මතක් වෙද්දි බය හිතෙන්නැද්ද..?

    "උඹට දාන්න වෙස් මූණක් වගේ මොකක් හරි තියෙනවද..? අපේ අයියා බිග් මැච් වලට දාපු මැක්සා බඩුවක් තියෙනවා අපේ ගෙදර.. මං ඒක අරන් එන්නම්.."

    විහග ඉක්මනට කාලා රබර් ඔලු බක්කව අරන් එන්න කියලා බයික් එකේ ගෙදර ගියා. මං කළු දිග කලිසමකුයි කළු අත්දිග ටී ෂර්ට් එකකුයි කළු සපත්තු දෙකකුයි ලෑස්ති කරගත්තා.

    "මචං කළු පාට සායක් වගේ එකක් තිබ්බා නම් මරු..."

    නිරෝධ ඒක කියද්දි මට මතක් උනේ අපේ අම්මා කාටහරි දෙන්න කියලා ඇදුම් වගයක් අයින් කරපු එක. එතන නම් කළු දිග සායක් තිබුණා. අපි ඒක අරගෙන දණහිස් ගානට විතර වෙනකල් තීරු වෙන්න ඉරුවා. දැන් යකාගෙ කිට හරි.. විහග එනකල් අපි සෙට් එක පාරට ආවා.

    අපි ඉස්කෝලෙට යද්දි අර අන්කල් ගොක් අතු ගෙනත් දාලා. හවස පහමාර විතර වෙනකල් සිංදු ප්‍රැක්ටිස් කරලා හවස අපි සරසන්න කියලා නතර උනා.

    "මල්ලි මං අද ඔයාලගෙ ගෙදර යන්නෑ.. ඔයා රෑ වෙන්නෙ නැතුව එනවා නේද..?"

    හංසි අක්කා යන්න කලින් මං ළගට ඇවිත් ඇහුවා..

    "මං මේ වැඩ ඉවර වෙලා නවය විතර වෙද්දි ගෙදර යනවා.."

    මං කිව්වෙ අපේ ෂෝ එකටත් වෙලාව වෙන් කරලයි. කොහොමටත් හංසි ගෙදර ගිහින් මං ඉස්කෝලෙ ඉන්නවා කිව්වාම අවුලක් නෑනේ. සචීලත් හංසි අක්කා යන වෙලාවෙම වගේ ගෙදර ගියා. සචී මේ ටිකේ ගොඩක් අමුතුයි කියලා මට කෙල්ලගෙ ඇස් දෙක දකින හැම වෙලාවෙම හිතෙනවා. කොහොම හරි හත විතර වෙනකල් වැඩ කලේ අපි ටිකයි සර්ලා දෙන්නෙකුයි දොළහ වසරෙ මල්ලිලා සෙට් එකකුයි විතරයි..

    "මචං මං දැන් යන්න ඕන.. උඹලා අර වැඩේට යනවා නේද..?"

    මං අපේ කට්ටියයි සාරංගයි සේරම ඉන්න තැන ඇහුවා. සාරංග විහගගෙ මූණ බැලුවෙ අද වැඩේ කරනවද කියලා දැනගන්න..

    "ඔව් ඔව් මූ අද රෑට රෙකෝඩ් එක තියනවලු.."

    සාරංගටත් කලින් විහග කිව්වා. ඔට්ටුවෙ හැටියට විහග පැරදුනොත් ඌ සාරංගට රුපියල් දාහක් දෙන්න ඕන. සාරංගත් හා කිව්වෙ ගාණ ටිකක් බර නිසා. ඒ වගේම තමයි විහගත් වැඩේ ඇරියෙ නෑ. ඌ අර යක් මූණත් ගෙනත් මට දුන්නා. සාරංගට හොරෙන් උන්ට බායි පාරක් දාලා මං ඇදුම් බෑග් එකත් අරන් ෂෝටා එක්ක පාරට ආවා. අපි දෙන්නා කනත්ත පාරට හැරෙද්දි ඒ හරියෙ හිටපු මිනිස්සු පුදුම වෙලා වගේ අපි දිහා බැලුවේ.

    "මචං මේ හරියෙන් එහාට කට්ට කළුවරයි බං.. ලයිට් කණුවක්වත් නෑනේ.."

    ෂෝටගෙ කටහඩත් ටිකක් විතර වෙව්ලනවා. ඌට නොපෙන්නුවට මගේ හිතටත් නිකං කුච් කුච් හෝතාහේ වගෙ.

    "බය වෙන්නෙපා බොල අපි දෙන්නම යනවනේ.."

    හතහමාර පහුවෙද්දි අප කනත්ත හරියට ගියා. පාර එක පැත්තක දිගටම කනත්ත. අනිත් පැත්ත නතිකරම කැලෑව වගේ. ගෙවල් එකක්වත් නෑ. මං ඇදගෙන හිටපු කිට් එක උඩින්ම අර කළු ටී ෂර්ට් එකයි කලිසමයි දා ගත්තා. සායත් ඇදලා අර බලි ඔලුවත් රිංග ගත්තම මගේ ඇස් දෙක විතරයි එළියට පෙනුනේ. ෂෝටයි මමයි දෙන්නම ටෝච් දෙකක් අරන් ආව නිසා වැඩිය අවුලක් නෑ.

    "මට උඹ දිහා බලන්නත් බයයි බං.. දැන් නම් උඹ සිරාවටම යකෙක් වගේ.."

    එහෙම කියලා මූ මට කොස් ගහට නගින්න සප් එක දුන්නා..

    "මේ උඹ උඩ ඉදලා හයියෙන් අල්ලන් ඉදපං.. බැරිවෙලාවත් මගෙ ඇගට නම් වැටෙන්න එපා.."

    ෂෝටගෙ බය දැන් පිටාර ගලනවා. මට සේරටම වඩා මාර රස්නයක් දැනුනේ. ඇයි දෙයියනේ ඇදුම් තොගයක් ඇදලා සපත්තු දාලා, රබර් ඔළුවකුත් බස්ස ගත්තාම කොහොම ඉන්නද..?

    "කෝ බං, අටටත් කිට්ටු ඇති.. මුං තාම නෑනේ.."

    මං එහෙම කිව්වට මුගෙන් උත්තර නෑ. පොර ගහ යට නිදිද මන්දා..

    "ෂෝටා උඹ ඉන්නවා නේද ඔතන..?"

    "ඉන්නවා බං ඉන්නවා.. ඒත් මට උඩ බලන් ඉන්න නම් කියන්න එපා.."

    මූ ගම්මිරිස් ඇටේ වගේ ගහ මුල ගුලිවෙලා. එතකොටම පාර උඩහ ඉදලා ත්‍රීවිල් එකක් ගිහින් කනත්ත ඉවර වෙන හරියෙ නතර කලා. ඒ ආවෙ විහගයි, නිරෝධයි, දිනුකයි වෙන්න ඕන. තව ටිකකින් උඩහ ඉදලා සාරංගයා පාර දිගේ එයි. උන්ව බස්සලා ත්‍රීවිල් කාරයා යන්න ගියා. දැන්නං පස් දෙනාම පේන හරියෙ ඉන්න නිසා වැඩි බයක් නෑ.

    "මචං ඈත එකෙක් එනවා පේනවා.. ඒ සාරංග වෙන්න ඇති.."

    මං ෂෝටට කියද්දි ඌ පේනනේ නැති වෙන්න ටක් ගාලා ගහට කවර් උනා. තව විනාඩි පහකින් විතර ඒ ආපු එකා අපි ඉන්න කිට්ටුවටම ආවා. ඌ හයියෙන් මොනවද කියව කියව ආවෙ. ළගට එද්දි ඒ සාරංගගෙ කටහඩ කියලා මං අදුන ගත්තා. ඌ හයියෙන් කියව කියව ආවෙ ඉතිපිසෝ ගාථාව. මහලොකු චන්ඩියා.. පොර කොස් ගහ පහු කරද්දිම මං එක පාරට මහ හයියෙන් හූවක් කියලා උගේ ඇගට පැන්නා.

    "බුදු අම්මෝ.................."

    සාරංග බිම.. කිසිම සද්දයක් නෑ.. අපේ කට්ටිය සේරම ටෝච් පත්තු කරගෙන එතනට දුවගෙන ආවා. ඒත් පැනපු පාරට මගේ කකුල මොකක්ද වෙලා. නැගිටින්න බෑ වගේ..

    "ඒයි මූට සිහිය නැතිවෙලා බං... සාරංග.. සාරංග..."

    විහග ටක් ගාලා වතුර බෝතලයක් උගේ මූණට හැලුවා. එතකොටම ට්‍රැක්ටරයක සද්දෙ ඇහිලා බලද්දි අර අන්කලුත් එතනට ඇවිත්.

    "මෙහේට ළමයි කට්ටියක් ගියා තාම ආවෙ නෑ කියලා පාරෙ මිනිස්සු කියද්දි මට නිකමට හිතුනා මහත්තයලා වෙන්න ඇති කියලා. මොකද මේ අවේලාවේ.."

    අන්කල් ආපු එක හොදයි.. නැත්නම් අපිට යන්න වෙන්නෙ පයින් තමයි. මං කකුල ගසලා නැගිටිද්දි අංකල් මාව දැක්කේ..

    "කිරි අප්පොච්චියේ........ මහත්තයා මේං මං ගියා.."

    අන්කල් අර මලකඩ හැලෙන ට්‍රැක්ටරේ විදගෙන ගියේ සුපර් ක්‍රෝස් තරගෙකට එළවනවා වගේ.

    "යකෝ දැන්වත් ඔය මගුල ගලවපං.. අපරාදෙ අර මනුස්සයත් බයවෙලා ගියානේ.."

    නිරෝධ මගෙ ඔළු බක්කා ඇදලා ගලවපුවාම සාරංග හොදට මගේ මූණ දිහා බැලුවා. හොදට බලපං කියන්න වගේ ෂෝටා මගේ මූණටම ටෝච් එක අල්ලුවා. මාව දැක්කම සාරංගට හිතුනෙ මොනවද කියලා දන්නෙ ඉතින් උඹ තමා. හැබැයි පොර තාම බයවෙලා වචනයක්වත් කතා කලේ නෑ. කට්ටිය සාරංගව අල්ලලා නැගිට්ටුවා.

    "මාවත් නැගිට්ටපං බං.. මගේ කකුලට මොකක්ද වෙලා.."

    අරුන් මාව නැගිට්ටුවට පස්සෙ මං මහසෝනා කිට ගලවලා දැම්මා.

    "ඌයි බං... මගේ අතත් රිදෙනවා.."

    මං කෙදරි ගාද්දි ෂෝටා මගේ වැළමිටට ටෝච් එක ඇල්ලුවා.. වැලමිට හීරිලා ලේ එනවා..

    "ඒයි මේ බලපංකෝ බං.. වැඩිපුර ඩැමේජ් මහසෝනටනේ.."

    මුන්ට නං හිනා.. මගේ කකුලත් උලුක් වෙලා. මං සාරංගගෙ කරට අත දාගත්තම මට දැනුනා උගේ ඇග පොඩ්ඩක් රස්නෙයි කියලා.

    "ඒයි සාරංග උඹ බය උනාද...? උඹට හොදටම උණ නේ බං.."

    මූත් ලාවට හිනාවෙලා මගේ අත අල්ලගත්තා. බයවෙච්ච පාරට ඌට වචනත් අමතක වෙලා. අපි මහපාරට ඇවිත් දෙපැත්තට බෙදිලා ත්‍රීවිල් වල ගියේ. සාරංගව ගෙදරට දාන්න දිනූක බාරගත්තා. විහගලා මාව අපේ ගෙදරටම බස්සලා ගියේ. මං නොන්ඩි ගහ ගහ ගෙට යද්දි අපේ අක්කයි හංසියි දෙන්නම බයවෙලා දුවන් ආවා.

    "අම්මේ.. අම්මේ... මේහෙ එන්නකෝ.."

    "මොකද හලෝ බෙරිහන් දෙන්නේ..? මට මුකුත් වෙලා නෑ.."

  6. #26
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    අක්කා බොරුවට බයවෙලා ගේ ඇතුළට ගියාමයි දැක්කේ. මගෙ වැලමිට විතරක් නෙමෙයි දණිස්සකුත් රතුවෙලා ඉදිමිලා ඇවිත්..

    "මොකද මල්ලි උනේ..? ඔයා වැටුනද..?"

    "ඔව්.. අර ගේට් එක ගාව වයර් එකක් අදින්න ගිහින් ඉනිමග පෙරලුනා.."

    මං අම්මයි තාත්තයි දකින්න කලින් ටක් ගාලා බාත් රූම් එකට රිංග ගත්තා. අනිද්දා කලා උළෙලට ඉන්න වෙන්නෙ තනි කකුලෙන් තමා. අනුන්ව බය කරන්න ගියාට මේවා හොද පාඩම්. මං තුවාය ඇදගෙන කාමරේට එද්දි අක්කලා ඩබලම කාමරේ. වින්ටජිනෝ, කතුරු, පුළුන්, පාස්ටර්, බැන්ඩේජ්. බුදු අම්මෝ මුන් දෙන්නා මාව ඔපරේෂන් කරන්න වගේ හදන්නේ..

    "හලෝ මේ.. මාව ඔපරේෂන් කරන්නද හදන්නේ..? මේ පොඩ්ඩක් හීරිලා විතරයි.."

    "ඔය තුවාලෙට බෙහෙත් දාන්න හංසි.. මං කකුල තවන්න උණු වතුර ටිකක් අරන් එන්නම්.."

    අක්කා එළියට ගියා විතරයි හංසි කාමරේ ඉද්දිම මං තුවාය උඩින් සරම දාගත්තා. අම්මත් මට තේ එකක් ගෙනත් දීලා මගේ වටේ කැරකි කැරකි ඉදලා ගියා..

    "මේ ඇදෙන් ඉදගන්න මල්ලි.."

    හංසිත් ඇවිත් ඇදේ කොනක ඉදගෙන අර බඩු සේරම ළගට අරන් හිමීට තුවාලෙ සුද්ද කරලා බෙහෙත් දැම්මා. සැරෙන් සැරේ මූණ දිහා බලද්දියි මං දැක්කෙ එයාගෙ ඇස්වල කදුළු.

    "හංසි අක්කෙ ඔයා අඩනවද..?"

    "නෑ මල්ලි.. මං මොකටද අඩන්නේ.."

    එහෙම කියලා එයා දිග හුස්මක් පිට කලා. අක්කා උණු වතුර එකකුත් අරන් එතනට ආපු නිසා අපේ කතාව එතනින් නතර උනා.

    "බෙහෙත් දාලා ඉවර නම් මං කකුල තවන්නම්.."

    "එපා නිශා.. දෙන්න මංම කරන්නම්.."

    හංසි අක්කත් බලෙන්ම බාර ගත්තම අක්කා ගියා මට බත් එකක් බෙදාගෙන එන්න. මගේ මූණ දිහා බලලා එයා සරම දණහිස ළගමට නැව්වා. ඊට පස්සෙ කකුල තවන්න සර්වියට එක තිබ්බා විතරයි මට කෑගැහුනා ඉබේටම..

    "සොරි මල්ලි ඔයාට රිදුනද..?"

    "රිදුනෙ නෑ පිච්චුනා.."

    එයා තවලා වින්ටජිනෝ ගාලා රත්වෙන්න අතගාද්දි මට මාර සනීපයක් දැනුනේ.

    "මල්ලි මේක කොහොමද උනේ. .? ඔයා ඉනිමගකින් වැටිලා නෙමේ නේද..?"

    මේකිට දිවැස් තියෙනවා.. හැබැයි ඉතිං අපි මොන කතාව පටන් ගත්තත් අක්කා උදැල්ලක් උස්සං මැද්දට පනිනවා. ඒ පාර තඩි බත් එකක් බෙදාගෙන එනවා. මේ දැන් තේ එක බීලා ඉවර උනා විතරයි.

    "අපේ නර්ස් නෝනගෙ වැඩ ඉවරයි නේද..? එන්න මල්ලි මං ඔයාට බත් කවන්න.."

    මට තිබුණෙ පුදුම සැපක්.. අක්කා බත් කවලා වතුර එකත් අතට දීලා ගියාම තාත්තා කාමරේ.. මට ඉක්මනට නිදාගන්න කියලා එයා ලයිට් ඕෆ් කරලම ගියා..

    ****************************

    උදේ නැගිටිද්දි කකුල උලුක් වෙච්ච එක ටිකක් තිබුණට දණිස්ස නං හොද වෙලා. හංසිගෙ වෙදකමේ බලය තමයි ඉතිං..

    "මල්ලි ඊයෙ රෑ ඔයා නිදාගත්තම අර සචිනි නංගි කෝල් කලා.."

    "ඉතිං මොනාද කිව්වේ..?"

    "ඔයාට කොහොමද බලන්නලු කතා කලේ.."

    එහෙනම් අපේ කෙල්ලො ටිකටත් වැඩේ ලීක් වෙලා. අද ඉස්කෝලෙ ගිහින් බේරෙන්න බැරි වෙයි.

    මගේ කකුල අප්සට් නිසා තාත්තා උදේ මාවයි හංසිවයි අපේ ඉස්කෝලෙට දාලා ගියේ. මං හංසි එක්ක හිමීට අපේ පංතියට යද්දි පංතියෙ දොරේ ලොකු කොලයක් අලවලා. අපි දෙන්නම ළං වෙලා ඒක කියෙව්වා.


    අසව් අසව් බොල අලුත් කතාවක්
    කනත්ත පාරේ සිද්ධ වුනේ.
    වටේම පාළුයි හරිම කළුවරයි
    කියන්නවත් බෑ බයයි අනේ.

    ආර්ට් එකේ අර හැඩි දැඩි කොලුවා
    ගියාලු දවසක් රෑ පානේ.
    කනත්ත අයිනේ කොස් ගහ මුදුනෙන්
    මහසෝනා බිම පැන්නලුනේ.

    කොලුවා බයවෙලා හූ හඩ තියලා
    යටි ගිරියෙන් කෑ ගැහුවාලූ.
    සිහිනැති වීලා වතුර පොවාලා
    යන්තම් පණ නල ගත්තාලූ.

    ජරමර අස්සේ අඩු බඩු කැඩිලා
    මහසෝනත් බිම වැටිලාලූ.
    කෙදිරිය ඇහිලා ලංවී බැලුවම
    මහසෝනව අදුනනවාලූ.

    ඩබල නැගිටලා දූවිලි පිහලා
    කරටත් අත දා ගත්තාලූ.
    කොලුවට ෆිවර් යකා ඉන්ජර්ඩ්
    කතාව උන් යට ගැහුවාලූ.

    දැන් ඉතිං කාපංකො ටිං කිරි. ඔය තියෙන්නෙ තොරණෙ විස්තරේ අපූරුවට කවියන නගලා. මේකනම් විහගයගෙම වැඩක් වෙන්න ඕන. හංසි කවි ටික සේරම කියවලා මං දිහාට හැරුණා.

    "ඊයෙ කාමරේ තිබුණ ඇදුම් බෑග් එක දැක්කම ඔය ඉන්ජර්ඩ් වෙච්ච යකා මොකාද කියලා හිතාගන්න පුළුවන්."

    අන්තිමට මටත් උනෙ අර ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවට වෙච්ච දේ. බඩුත් එක්ක හොරු අහුවෙලා ඉද්දි තව මොන කතාද..

    "සොරි අක්කේ, ඕක අපි ඊයේ එකෙක්ව බය කරන්න ජොලියට කරපු වැඩක්.."

    "ජොලියට කරා වගේ නෙමෙයි දැන් විදවන්න වෙලා තියෙන්නෙ මහසෝනටනේ.."

    යකඩෝ..! ඒපාර ඒකිත් මට මහසෝනලු. හැබැයි ඉතිං වැඩය සද්ද දැම්මොත් නිව්ස් එක ගෙදරටත් යයි. ඒක හින්දා මං ගෙදර සීනි බෝතලේට බැහැලා අම්මට මාට්ටු වෙච්චි පොඩි එකා වගේ ටිකිරි හිනාවක් දාලා ෂේප් උනා. තාත්තා ගෙනත් ඇරලපු නිසා අද කලින් ආවට රවුමක් දානන් යන්න තරම් කකුල ෆිට් නෑ. ඒ නිසා හංසි ගියාට පස්සෙ මං පුටුවක් ඇදලා අරන් ඉදගත්තා.

    "ආ..... මහසෝනා උඹ අද කලින් ආවද..?"

    කොහෙද ඉදලා ආපු විහගයා පල් එක දාද්දි මට තද උනා..

    "උඹට සපෝට් කරන්න තමා යකෝ මං මහසෝනා උනේ.. නැත්නම් උඹේ රුපියල් දාහකටත් තට්ටුයි.."

    "හරි හරි මචං කූඩ් ඩවුන්..."

    ඔන්න එතකොටම සචිනි එනවා කොරිඩෝ එක දිගේ පැයට හැටයි ගැලුමට හැත්තෑවයි වගේ වේගෙන්. ඒකි කෙලින්ම ආවෙ මගේ ළගට. පංතියෙ තව ළමයි තුන් හතර දෙනෙක් ඉද්දිම ඒකි මගෙ අතින් අල්ලගත්තා. ඊට පස්සෙ වැලමිට පැත්ත හරවලා තුවාලෙ දිහා බැලුවා. ඒත් හංසි බෙහෙත් දාලා නිසා එයාට තුවාලෙ පේන්නෙ නෑ.

    "මොකද උනේ කියලා මං අහන්නෙ නෑ රන්දු.. මට සේරම ආරන්චියි.."

    "කවුද කිව්වේ..?"

    "කවුරු හරි කිව්වනේ.. කතන්දරේ ඔය දොරෙත් ගහලා තියෙන්නේ.. අනික සාරංටත් උණ හැදිලලුනේ.."

    මං විහගයා දිහා බැලුවා. ඌත් කසාය බීපු ගොලුවා වගේ..

    "තාම රිදනෙවද..?"

    සචී ආයෙත් ඇහුවා..

    "තුවාලෙ නම් රිදෙන්නෑ වැඩිය.. ඒත් කකුල උලුක් වෙලා ඒක ටිකක් රිදනෙවා.."

    "කකුල දෙන්න මං වින්ටෝජිනෝ ගාන්නම්.."

    කොහොමත් නිවුන්නු අතගාපුවම ඉක්මනට හොදවෙනවා කියලා කතාවකුත් තියෙනවනේ. සචිනි අතගාද්දිම නිකම්ම හොදවෙයි. කෙල්ල බෑග් එක ඇරලා වින්ටජිනෝ ටියුබ් එක අතට ගත්තා.

    "ඔයාගෙ බෑග් එකේ වින්ටජිනෝ තියෙනවද..?"

    "ගෙදර අල්මාරියෙත් තියෙනවා.."

    මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ විහග. සපත්තුව ගලවලා සචී කකුලට වින්ටජිනෝ ගාද්දි නිරෝධ පන්තියට ආවා. අපි දෙන්නව දැක්කා විතරයි මේකා අනිත් අතට වාෂ්ප උනා. හේතුව ඉතිං අපි කවුරුත් දන්නවනේ..

    "හේෂාන් අයියේ, සචිනි අක්කට කුමුදු මිස් එන්න කිව්වා.."

    පංතියට දුවගෙන ආපු පොඩි එකෙක් ඒක සචිනිට නොකියා මට කිව්වෙ ඇයිද දන්නෑ. ඒත් සචී වැඩේ ඉවර කරලම තමයි නැගිට්ටේ..

    "රන්දු උඹට සචීගෙ වෙනසක් දැනෙන්නැද්ද..?"

    කෙල්ල ගියා විතරයි විහග ඇහුවෙ ඒක හෙන සීරියස් මූඩ් එකකින්. මං හිතුවෙ සචීගෙ වෙනස දැනෙන්න ඇත්තෙ මට විතරයි කියලා.

    "ඇයි උඹ එහෙම ඇහුවේ..?"

    "නෑ ඉතිං අර කතාවක් තියෙනවනේ, ආදරෙයි කැස්සයි හංගන්න බෑ කියලා.."

    "ඇයි ඒකි කහිනවා උඹට ඇහුනද..?"

    "නෑ මට හිතෙන්නෙ කෙල්ලට තියෙන්නෙ අනිත් ලෙඩේ.."

    ආදරේ විහිලුවක් කියලා හිතන විහගට එහෙම කෙනෙක්ගෙ ආදරයක් දැනුන එකත් පුදුමයක්. ඒත් සචීගෙ හිත මට තාම තේරෙන්නෙ නෑ.

    "අපි ඕවා ගැන පස්සෙ කතා කරමු.. යං අද වැඩ ගොඩක් තියෙනවා.."

    අපි මුලින් ගියේ ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට. යද්දි සාරංග ඉන්නවා කොරිඩෝ එක දිහා බලාගෙන.

    "ගුඩ් මෝනිං මචං..."

    "ආ... ගුඩ් මෝනිං.. ඊයෙ අවුලක් නැතුව නිදාගත්තද..?"

    මූ මොකද මන්දා උදේ පාන්දර එහෙම ප්‍රශ්නයක් ඇහුවේ. මාව තුවාල වෙලා තියෙනවා දකිද්දි පොරට පොඩි ජොලියකුත් ඇති.

    "උඹ තරහද බං.."

    "පිස්සුද..? කවුද ඕවා ගණන් ගන්නේ.."

    ගණන් නොගත්තට තාම කොල්ලගෙ උණ බැහැලා නෑ. මේ වැඩෙන් අපි කට්ටියම මට්ටු උන නිසා කවුරුවත් ඒ ගැන වැඩිය කතා කලේ නෑ. අපි මේන් හෝල් එක පැත්තට යද්දි දැක්කා අපේ පංතියෙ දොරේ ගහලා තිබුණ කවියම නෝටිස් බෝඩ් එක ළගත් ගහලා තියෙනවා. සාරංග ඒ කොලේ ගලවලා අරන් ඉරලා දැම්මා..

    අද නම් ඉස්කෝලෙ කානිවල් එකක් වගේ.. ළමයි පාට පාට ඇදුම් ඇදගෙන නටනවා. සිංදු කියනවා.. කවුරුවත් විහිලුවකටවත් පොතක් අතේ තියන් ඉන්නවා පේන්නෑ..

    "හේෂාන්.. මොකද පුතා ඔය අතට වෙලා තියෙන්නේ..?"

    මාව දැකපු ගමන් ප්‍රින්ස් පුදුම වෙලා වගේ ඇහුවා. ඉතිං ඊයෙ හවසත් මං හොදට හිටියනේ..

    "ඊයෙ යද්දි වැටුනා සර්.."

    "හෙට ඔයාට කරන්න ලොකු වැඩ කොටසක් තියෙනවනේ.."

    "එච්චර අමාරුවක් නෑ සර්.. මට පුළුවන්.."

  7. #27
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    සර් පොඩි හිනාවක් දාලා රූම් එකට යද්දි අපි මේන් හෝල් එකට ගියා. සචිනියි, අචිනියි පණ දාගෙන හංසි එක්ක නටනවා. කුමුදු මිසුත් තව නංගිලා කට්ටියක් වට කරගෙන. අපි මුලින්ම කලේ ආර්ට් එකේ සර්ලා දෙන්නෙක් එක්ක හෙට තියෙන වැඩ සටහන් පෙළගස්වපු එක. කලා උළෙල පටන් ගන්න තිබුණෙ අපේ අචිනිගෙ සරස්වතී නැටුමකින්. සමස්ත ලංකා පළවෙනි තැනට තේරුණ නිසා තමයි ඒක අචිනිට දුන්නේ. ඒත් සැබෑ සරස්වතී දේවිය වෙන්න ඕන අපේ සචී.

    අමාරුම වැඩේ උනේ මේන් හෝල් එකේ ලයිට් සිස්ටම් එක හදන එක. ඒකට වෙනම අයියලා කට්ටියක් ගෙනත් තිබුන නිසා අපිට තිබුණෙ සපෝට් එක දෙන්න විතරයි. දවල් වෙද්දි අපි දොළහ වසරෙ මල්ලිලා එක්ක එකතු වෙලා ගොක් කොළ තොරණ හදන්න පටන් ගත්තා. දෙපැත්තෙ ලොකු පුන්කලස් දෙක්ක හදලා වටේ පොල් මලා දාලා පහන් වැටවල් තියලා ඉවර වෙද්දි ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවත් පහුවෙලා. පොඩි පන්තිවල ළමයි ගියාට ඒ ලෙවල් ළමයි හැමෝම වගේ නතර වෙලා වැඩ.

    "උඹලගෙ ලෙඩ සේරම වගේ හොදයි නේද..? ඒත් මගෙ ලෙඩේ උත්සන්න වෙලා.."

    මමයි සාරංගයි දිහා බලාගෙන විහග ඇහුවෙ අපි හිටු කියලා වැඩ කරන නිසා. මට නං කකුලෙ අමාරුවක් තිබුණද කියලවත් මතක නෑ.

    "උඹට මොකක්ද තියෙන ලෙඩේ..?"

    "වෙන මොකක්ද බං.. සාගතේ.."

    වැඩේ ඉවර වෙලා අපි කට්ටියම සචීලයි, හංසි අක්කයි එක්ක කැන්ටිමට ගිහින් කෑවා. කොයි තරම් එකට ගැවසුනත් අද උදේ ඉදලා නිරෝධ මට මූණ දිලා කතා කලේ නෑ.

    හවස කුමුදු මිස් බාරදුන්නේ මාර වැඩක්. ඒ තමයි සරස්වතී දේවියගෙ ආසනේ. ඒ කිව්වෙ ලොකු ඕලු මලක් හදන එක. ඒකෙ අචිනිට ඉදගන්නත් පුළුවන් වෙන්න ඕනෙනේ..

    "දිනුක කොයි තරම් මල දිග, පළල වෙන්න ඕනෙද..?"

    ෂෝටා ඇහුවෙ වෙනම තේරුමක් තියෙන ප්‍රශ්නයක්..

    "මං කොහොමද දන්නේ, ඇයි මිස් කිව්වෙ නැද්ද..?"

    මූ නම් කෝස්සෙන් තට්ටු දෙකක් දැම්මත් පත්තු වෙන්නැති ටියුබ් ලයිට් එකක්..

    "මිස් කොහොමද බං අචීට ඉදගන්න යන ඉඩ ප්‍රමාණෙ දන්නේ..?"

    ඔන්න එතකොටයි දිනුකට ප්‍රශ්නෙ වැටහුනේ..

    "මුගේ ඔඩොක්කුවෙ සයිස් එකට හැදුවම ඇති.."

    මේ පොඩි එවුනුත් ඉන්න තැන විහගයා ඔහේ කියලා දැම්මා. දොළහ වසරෙ කොල්ලෙක් ගිහින් වෙසක් කූඩු හදන්න පුරුදු කෙනෙක්ව එක්කං ආව නිසා මල පනින්නෙ නැතුවම මල හදාගන්න පුළුවන් උනා. තුනට විතර ගෙදර ගිය ප්‍රින්ස් ආපහු ටී ෂටර් එකකුත් දාගෙන ඇවිත් කරලියට බැස්සා.

    ඉස්කෝලෙ සරසලා ඉවර වෙද්දි තනිකරම තිබුණෙ ගැමි පරිසරයක පෙනුමක්. ආරාධිත අමුත්තො පිළිගන්න තිබුණෙ රබන් ගහලා. ඒකට ගෙනාපු මහා පත රබාන උඩ නැගගෙන නංගිලා වගයක් හමට තලනවා.

    වෙලාව නොබලා කළුවර වැටෙනකල් වැඩ කරාට අපි දන්නෙම නැතුව අටත් පහුවෙලා. ප්‍රින්ස් ළමයින්ට රෑට කන්න බනිස් බෑග් වගයක් එවලා තිබුණා. කැන්ටිමෙන් අපිට නොමිලේ තේ. අනිත් ළමයි පාට ඇදුම් ගෙනත් තිබුණට අපිනම් හිටියෙ උදේ ඇදන් ආපු යුනිෆෝම් පිටින්. රෑ වෙද්දි ළමයි ගොඩක් ගියාට පස්සේ කොල්ලො හයදෙනාම වැඩ.

    "රන්දු මාර තිබහයි බං.. සෙට් වෙනවා නම් මාර බඩුවක් තියෙනවා.."

    ඒ ඇවිත් කිව්වෙ ෂෝටා.. මූ නැටුම් තෙල් බෝතලයක්වත් ගෙනාවද මන්දා..

    "උඹ මේ වැඩ අස්සෙ සෙට් වෙන්න හදනවද..?"

    "නෑ බං අර ඇග්රිකචල් ගාර්ඩන් එකේ හොද තැඹිලි වල්ලක් තිබුණා. පුංචි දිලේ වතුර රස ඇති නේද..?"

    ඊයෙ රෑ ගස් නගින්න ගිහින් වෙච්ච දේ මදිවට මූ තැඹිලි කඩන්නත් කතා කරනවා. ඉස්කෝලෙ කෘෂිකර්මය කරන ළමයි පැළ හිටවපු වත්ත ඉස්කෝලෙට අයිති උනාට ඒක තිබුණෙ ඉස්කෝලෙ තාප්පෙට එහා පැත්තෙ වෙනම වටකරලා. ඒ පැත්තට යන්න යකඩ ගේට්ටුවක් දාලා තිබ්බට නිතරම ඒක වහලා ඉබ්බා දාලා තිබුණෙ. යතුර තියෙන්නෙ කෘෂිකර්ම සර් ගාව. ඒකෙ තැඹිලි ගස් දෙක තුනක් තිබුණට ඔය කියන තැඹිලි වල්ල මං නම් දැකලා නෑ.

    "ඒ පැත්ත කට්ට කළුවර ඇති.."

    "ඇයි මහසෝනට බයද..?"

    ඒ ඇහුවෙ සාරංග.. ඌ ඊයෙ බය නෑ වගේ චන්ඩියා වෙන්න ගියාට පාර දිගේ ආවෙ බුදු ගුණ සිහි කර කර..

    ඉතුරු වෙලා හිටිය ළමයි ටිකයි, සර්ලා මිස්ලා ටිකයි හැමෝම හිටියෙ මේන් හෝල් එක පැත්තෙ. ඔය වත්ත තිබුණෙ ඉස්කෝලෙ පිටිපස්සෙම නිසා වැඩේ කාටවත් අහුවෙන එකක් නෑ. අපි හයදෙනා හෙමීට කට්ටිය මග ඇරලා ඒ පැත්තට ගියා. ඒ පැත්ත කොයිතරම් කළුරව උනත් අපිට ඇස් වහගෙන හරි ඕන තැනට යන්න පුළුවන්. මේ ආදරණිය සෙන්ට්‍රල් භූමිය අපි අවුරුදු දහතුනක්ම හිටපු තැනනේ.

    "මුකුත් පේන්නෑ බං.. ගේට්ටුවත් ලොක් වගේ.."

    ෂෝටා හයියෙන් ගේට්ටුව හොලවලා බැලුවා. ඇරගන්න විදියක් නෑ. අපේ සෙට් එකේ කවුරුවත් මං තරම් උස නැති නිසා වෙනදට ඔය තාප්ප වලින් පනින වැඩ කරන්නෙ මං.. ඒත් අදනම් මට නගින්න කියලා කවුරුවත් කිව්වෙ නෑ.

    "උඹල මට සපෝට් එක දියන්.. මං පනින්නම් එහා පැත්තට.."

    ෂෝටා පෙරමුණ ගත්තා.

    "එතකොට උඹ කොහොමද ආපහු මේ පැත්තට පණින්නේ උස නැතුව..?"

    "එහා පැත්තෙ ලී බංකුවක් තියෙනවා මං දැකලා තියෙනවා. අවුලක් නෑ ඒකට නැගලා මට තාප්පෙට නගින්න පුලුවන්.."

    මට මතක් උනේ එදා මූ මරදානෙ කඩේ ටොයිලට් එකෙන් පැනලා ආපු හැටි. ගස් නැගලා ඇදුම ජරා උනොත් ගෙදර යන්න වෙන්නෑ කියලා මූ ඇදුම ගලවලා අන්ඩර්වෙයාර් එක පිටින් නැග්ගේ. එහා පැත්තට පැන්නුව ාවිතරයි මූ තත්පර දෙකෙන් තැඹිලි ගහේ.

    "ඔන්න ඔය පැත්තට එවනවා.. අල්ලගනින්, එකා...යි.. දෙකා...යි"

    මූ තැඹිලි ගෙඩි එක එක දාද්දි අපි මෙහා පැත්තෙ ඉදලා ඇල්ලුවා. දැන්නම් කළුවරට ඇස් හුරුවෙලා. ෂෝටා පහා...යි කියලා එවපු තැඹිලි ගෙඩිය අල්ලන්න යද්දි මගේ පිටිපස්සෙන් ආපු කෙනෙක් ඒක ඇල්ලුවා. හැරිලා බලද්දි අපේ ප්‍රින්ස්.. මල කෙළියයි.. ෂෝටා ජංගිය පිටින් එහා පැත්තේ. ඌට දැනුම් දෙන්න විදියක් නෑ. සර් අපි කට්ටිය දිහා බලලා ෂ්.. කියලා කටට ඇගිල්ල තියලා පෙන්නුවා..

    "හයා....යි"

    අරූ අන්තිමට එවපු තැඹිලි ගෙඩිය අල්ලන්න අපි කවුරුවත් අත දික් කලේ නෑ. ඒකත් ඇල්ලුවෙ අපේ ප්‍රින්ස්. සර්රුත් නිකං ජොන්ට් රෝස් රෝඩ්ස් වගේ මාර කැචර්.

    "මචං හරි නේද..? ඔන්න මම බැස්සා.."

    මූ බැහැලා මොකක්ද ඇදන් එන සද්දෙකුත් ආවා..

    "බලපං බං. ප්‍රින්ස් එහෙම මේ පැත්තට එනවද කියලා.. මං පනින්න හදන්නේ.."

    තවත් මොනවා බලන්නද ප්‍රින්ස් ඇවිත් ඉවරයි.. ඒක කටක් ඇරලා කියන්නෙ කොහොමද..?

    මොකද උඹලා කතා නැත්තේ..?

    එහෙම කියලා ෂෝටා චූටි ජංගියත් ඇදගෙන තාප්පෙ උඩින් මතුවුනා. මූ තාප්පෙ උඩ ඉදගෙන බොඩි බිල්ඩර් කෙනෙක් වගේ අත් දෙකත් උසස්ගෙන වැඩ පෙන්නුවා. අපි කට්ටිය මීයට පිම්බා වගේ සද්ද නෑ. ෂෝටව දකිද්දි සර්ට බකස් ගාලා හිනා ගියා. මූ හිතන් ඉන්නෙ ආර්නෝල්ඩ් ස්වසනේගර් කියලා. බැහැයි සැබෑ ස්වරූපෙ නිකං නෙල්ලි කැලේ බුරියා වගෙ.

    "කොහොමද කොල්ලගෙ බොඩිය..?"

    මූ බිමට බහින්නෙ නැතුව කියවනවා..

    "හොදයි.. හොදයි ලොරි බොඩියක් වගේ තියෙනවා.."

    ප්‍රින්සිපල් සර් එහෙම කිව්වා විතරයි ෂෝටා ටිකක් අප්සට් ගියා.

    "අඩෝ මහසෝනා බය කරන්න එපා බං.."

    බොලේ මූ හිතන් ඉන්නේ කටහඩ වෙනස් කරලා කතා කලේ මං කියලා. හැබැයි මහසෝනා කිව්ව එකට සර්ට නම් යකා නගින්න ඇති..

    "තමුසෙ බිමට බහිනවද නැද්ද..?"

    "අම්මට සිරි. බහිනවා සර්.. බහිනවා.."

    කටහඩ අදුරගත්ත ගමන් මූ බැස්සෙ හිටපු පැත්තටමයි. සර්ටත් හිනා..

    "මෙච්චර දේවල් කරපු එකේ තමුසෙලා මේ දේ නොකෙරුවා නම් තමා පුදුමෙ වෙන්නේ. ඒත් අයිසෙ කියලා කැඩුවා නම් මීඨ වඩා හොද නැද්ද..?"

    එහෙම කියලා සර් යන්න ගියේ බිම තිබුන ෂෝටගෙ ඇදුම් ටිකත් අරගෙන. හත්තිලව්වෙ දැන් කොහොමද අපේ පොඩි එකා ඔය ජංගිය පිටින් එළි බහින්නේ. සර් ගිහින් ටික වෙලාවකින් අපි ෂෝටට කතා කරලා මේ පැත්තට ගත්තා. ඒත් ඒ ඇදුම පිටින් ලයිට් තියෙන හරියට යන්නත් බෑ. අපි කළුවරේම මේන් ගේට් එක පැත්තට බාගයක් යද්දි කැන්ටිමේ වයසක අන්කල් අපි ඉන්න පැත්තට එනවා. ෂෝටා පටස් ගාලා කවර් උනා.

    "ආ.... ඔය පුතාලට මේක ලොකු මහත්තයා දෙන්න කිව්වා.."

    අන්කල් අරන් ආවෙ තැඹිලි කපන්න පිහියකුයි, ෂෝටගෙ ඇදුම් ටිකයි. අපේ ප්‍රින්සිපල් සර්රුත් වෙලාවකට අදහන්න වටින චරිතයක්.

    "සර්ට පින් දෙන්න ඕන බං මේ කරපු කුසල කර්මෙට.."

    ෂෝටා දඩි බිඩි ගාලා ඇදුම් ඇදගන්න ගමන් කිව්වා.

    අපි තැඹිලිත් බීලා ආපහු ඉස්සරහ පැත්තට ආවා. දැන්නම් ඇගටත් අමාරුයි ගෙදර ගියොත් හොදයි වගේ.

    "කොහෙද මල්ලි ගිහින් හිටියේ..? අර තාත්තා වෑන් එකත් අරන් ඇවිත් දැන් ගොඩක් වෙලා ඉදලා ඔයාව හොයනවා.."

    හංසි අක්කා දෝස් මුරේ දාද්දි තාත්තාත් අපි ඉන්න පැත්තට ආවා..

    "මං සර් එක්කත් කතා කලා පුතා.. ඔයාට අමාරු නිසා දැන් යන්න කිව්වා.."

    සර් යන්න කිව්වෙ අපි වගේ වතු පාළුවො දැන් හිටියා ඇති කියලා හිතලා වෙන්නැති. අපේ පැත්තට යන නිසා විහගත් ඇවිත් මමයි හංසි අක්කයි එක්ක වෑන් එකට නැග්ගා.


  8. #28
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times




    කලා උළෙල පටන් ගන්න නැකත තිබුණෙ උදේ හයයි විසි හතට. අපේ තාත්තයි අක්කයි අද නිවාඩු දාලා. එයාලට ටිකක් පරක්කු වෙලා එන්න කියලා මමයි හංසියි උදේම ගියා. මේන් හෝල් එක ඉස්සරහ අතුරන්න සුදු වැලි ගේන්න කියලා අපි ඊයේ ඕඩර් කලා. උදේම ලොරිය ඇවිත් තිබුන නිසා අපි ඒ වැඩේ ඉවර කරලා මුළු ඉස්කෝලෙ වටේටම පොල් කටු අගුරු දාලා සුවද දුම් ඇල්ලුවා. වෙස් නැටුම් කණ්ඩායම හැදුවෙ අපේම ඉස්කෝලෙ හිටපු වෙස් බැදපු ළමයින්ගෙන්.

    අද අපේ ප්‍රින්සිපල් සර් ටයි කෝට් දාලා එයි කියලා අපි බලාගෙන හිටියට එයා ආවෙ ජාතික ඇදුම ඇදලා. අද ඉස්කෝලෙ හැමෝම සංවර වෙලා. ඒ වගේම තමයි හැම පැත්තෙන්ම ආවෙ අමුතුම ගැමි සුවදක්. මේ අපේ ආදරණිය පාසල නේද කියලා පුංචි ආඩම්බරයක් එක්ක ලොකු සතුටක් දැනුනා.

    වටේ ඉස්කෝල වල විදුහල්පතිවරු, විශ්ව විද්‍යාල දේශකවරු වගේ ගොඩක් දෙනෙක්ට ආරාධනා කරලා තිබුණ නිසා එයාලව බුලත් හුරුළු දීලා පිළීගන්න රෙද්දයි හැට්ටෙයි අන්දවපු එක වසරෙ පුංචි නංගිලා ටිකට බාර දුන්නා. පුංචි එවුන් රෙදි පටලවගෙන අමාරුවෙන් ඇවිද්දිදි තිබුණෙ අමුතුම ලස්සනක්. වැඩ සේරම ලෑස්ති කරලා ඉවර වෙලා නිවේදන කටයුතු කරන්න මං ක්‍රීම් පාට ජාතික ඇදුම ඇන්දා.

    "උඹට ඇස්වහ වදියි කියලා මට ලෝභ හිතෙනවා රන්දු.. උඹ අද මාර පින් පාටයි.."

    ඇස් දෙකත් රතු කරගත්ත විහග ඇවිත් මාව බදාගන්න ගමන් කිව්වා. මොකක්දෝ මන්දා සහෝදරත්වයේ සුවදකින් මගේ හිත පිරිලා ගියා. හංකි අක්කත් මෙරුන් පාට බතික් ඔසරියක් ඇදලා ඈත ඉදලා මං දිහා බලන් හිටියා. අද දවස අපි හැමෝගෙම මහන්සියෙ ප්‍රථිපලය භුක්ති විදින දවස.

    හරියටම නැකතට බෙර ගහලා පහන් පත්තු කරලා ආරාධිත අමුත්තො පිරිවරාගෙන අපේ මහා කලා මංගල්‍යය ආරම්භ කලා. මුළු ශාලාවම අදුරු කරලා ස්ටේජ් එ විතරක් ඩිම් ලයිට් දාලා අචිනිගෙ සරස්වතී නැටුම පටන් ගත්තා විතරයි හෝල් එක අත්පුඩි සද්දෙකින් වැහැලා ගියා. ඒ ලා අදුරු ඕලු මල මැද්දෙ වාඩිවෙලා සිතාරය අතින් අරන් හිටපු දෙවගන අචිනිද කියලා මට හිතාගන්නවත් බෑ. ආපු අමුත්තො විතරක් නෙමෙයි, ඒක ඉවර වෙනකල් අපිත් බලාගෙන හිටියෙ ගල් හැගිලා වගේ..

    ඊට පස්සෙ හෝල් එක එළිය වෙද්දි මං මයික් එකත් අරගෙන ඉස්සරහට ගියා. මම ගැඹුරු කටහඩින් කට්ටිය පිළිගනිද්දි ඇස් හෙව්වෙ අපේ අම්මව. එයා ඉදගෙන හිටියෙ තාත්තටයි අක්කටයි මැදිවෙලා. කතාව අතරතුරේ අම්මා දෙතුන් සැරයක්ම සාරි පොට අරන් ඇස් පිහදානවා මං දැක්කා.

    වෙනද වගේ දගලන්න විහිළුවක් කරන්න කාටවත් අදහසක් නෑ වගෙ. කට්ටිය ස්ටේජ් එක පිටිපස්සෙ බරටම වැඩ. උත්සවේ යන අතරමගදි අපි අමුත්තන්ට සංග්‍රහය පිළිගැන්නුවා. කැවුම්, කිරිබත්, වැලිතලප වගේ කැවිලි පිගානක් එක්ක බොන්න දුන්නෙ බෙලිමල්. කැම්පස් වලින් ආපු දේශකවරු ඒ සංග්‍රහය ගොඩක් අගය කලේ අපේ කමට මුල් තැන දීළා තිබුණ නිසා.

    "රන්දු වරෙන් පොඩි බඩුවක් පෙන්නන්න.."

    ෂෝටා මගෙ අතින් ඇදන් ස්ටේජ් එක එහා පැත්තට එක්කං ගියා. එතන ළමයි ගොඩේ නෙත්මි ඊලග සිංදුවට අදින ඇදුම ඇදගෙන කවුද කළු පොරක් එක්ක කතාව. ඒක හැබැයි එසේ මෙසේ කතාවක් වෙන්න බෑ.

    "අපේ නංගි කිව්ව මෑන් තමයි මූ.."

    "ඒ කිව්වෙ කෙල්ලගෙ මස්සිනාකාරයා.."

    "ම්..... උඹ අප්සට්ද..?"

    "නෑ තාරක ඒකි මට මැච් වෙන්නෑ කියලා මං දන්නවා. කෙල්ල ලස්සන උනාට හිත ලස්සන නැත්තං වැඩක් නෑ.."

    ෂෝටා පුදුමෙන් වගේ බලන් හිටියෙ මං කල්ප කාලකෙට පස්සෙ උගේ නම කියලා කතා කරපු නිසා වෙන්න ඇති.

    අපි කීප සැරයක්ම ඇදුම් මාරු කර කර එක එක විශේෂාංග වලට හිටියා. ඇවිත් හිටපු හැම දෙනාගෙම ඇස් වැඩිපුරම පැහැර ගත්තෙ අචිනියි, සචිනියි දෙන්නා එකම විදියට ඇදලා මේ පාර සමස්ත ලංකා දිනපු නැටුම ඉදිරිපත් කරපු එක. ඩබල බෝනික්කො දෙන්නෙක් වගේ එහෙට මෙහෙම මාරුවෙවී නටද්දි කට්ටිය ෆුල් හොල්මන් වෙලා. මේ නැටුමට එදා නුවරදි ලංකාවෙ පළවෙනි තැන ලැබුණ එක පුදුමයක් නෙමෙයි.

    ගිණිකෙලි සංදර්ශණ, නාට්‍ය ගීත, ගැමි නැටුම්, කවි, සිංදු වලින් පිරුණ කලා උලෙළ ඉවර උනේ හැමෝගෙම සිත් තෘප්තිමත් කරලා.

    "විදුහල්පතිතුමා, අපි මේ තරම් ලස්සනට ගමේ කම දැනෙන උත්සවයක් විශ්ව විද්‍යාලෙදිවත් දැකලා තිබුනෙ නෑ.. හරිම විශිෂ්ඨයි.."

    ඒ කිව්වෙ රජරට විශ්ව විද්‍යාලෙන් ආපු මහාචාර්යවරයෙක්.

    "අපිට ඉතිං ඕන වැඩකට බය නැතුව අත ගහන්න පුළුවන් ප්‍රොෆෙසර්, මේ ඉන්නෙ ගජබා රෙජිමේන්තුව වගේ කොල්ලො ටිකක්.."

    අපිව පෙන්නලා සර් කියද්දි ප්‍රොෆෙසර් මං ගාවට ආවා.

    "මේ දරුවො ඉස්කෝලෙට සම්පතක්. මේ වගේ අය තමයි අපේ කැම්පස් වලට ඕනේ. මේ පාර විබාගෙ ලියලා එමු ඒ පැත්තේ.."

    ප්‍රොෆෙසර් එහෙම කියද්දි මං ලග හිටපු තාත්තාගෙ ඇස් දිලිසුනා. අපි කලා උළෙල ඉවර වෙලා අස් කරන වැඩ වලට නතර වෙද්දි අම්මලා ගෙදර ගියේ අදවත් ඉක්මනට එන්න කියලා. හවස අපේ ඒ ලෙවල් ළමයි වටකරගෙන ප්‍රින්සිපල් සර් විශේෂ ස්තුතියක් කලා. මේ ඉවර උනේ අපේ අන්තිම කලා උළෙල නේද කියලා මතක් වෙද්දි හිත ඇතුලෙ පුංචි දුකක් වගේ දෙයක් තැම්පත් උනා.

    "මං විශේෂයෙන්ම අගය කරනවා හේෂාන්වයි එයාගෙ යාලුවො ටිකයි. ඒ අය නොහිටින්න අපිට මේ වැඩේ මේ තරම් හොදට කරගන්න බැරි වෙනවා. දැන් මේ ටිකෙ මහන්සි උනා ඇති. ආපහු පාඩම් වැඩ පටන් ගන්න. ඔයාලා හැමෝටම කැම්පස් යන්න පුළුවන් වෙයි.."

    සර් රූම් එක පැත්තට යන්න ගිහින් ආපහු අපි දිහාට හැරුනා.

    "ඔය තිබහ තියෙන අය තැඹිලි ගෙඩි ටිකක් කඩා ගත්තට කමක් නෑ.."

    හප්පොච්චියේ..! ඒක කිව්වෙ අපිට මිසක් වෙන කාටද..? ෂෝටා බෙල්ල කඩන් වැටිලා වගේ බිම බලාගෙන..

    "අනේ බං උඹලා ඕනෙ නම් බීපං.. මං නම් ආයෙ සල්ලි දීලවත් තැඹිලි බොන්නෙ නෑ.."

    එදත් අපි ගොඩක් හවස් වෙනකල් ඉස්කෝලෙ හිටියේ. දාලා යන්න දුකට වගේ. විභාගෙට තව ටික කාලයයි. ඒ කියන්නෙ මේ හැමදේම දාලා යන්න කාලෙ ළංවෙලා. ආයෙත් ලබන සතියෙ ඉදලා රිවිෂන් ක්ලාස් යන්න වෙන නිසා වැඩිය ඉස්කෝලෙ එන්නත් බැරිවෙනවා. අපි කළුවර වැටෙනකල්ම වගේ අරලිය ගස් යටට වෙලා කථා කර කර හිටියා.

    ********************************

    විභාගෙ ඇඩ්මිෂන් ඇවිත් කියලා ආපු ආරංචියට අපි ඉස්කෝලෙට ගියේ ගොඩ දවසකින්.. හප්පා.!! ඉස්කෝලෙ දැක්කම හිත නිවන් ගියා වගේ. එදා දවල් යන්න කලින් සචිනි මගෙ අතට කොලයක් ගෙනත් දුන්නා.

    "රන්දු මේක නෝටිස් බෝඩ් එකේ දාන්නකෝ.."

    ඒකෙ තිබුනෙ සචී ඉස්කෝලෙ ගැන ලියපු කවි පංතියක්..

    සමුගන්න අවසරයි...

    සිනාමල් විල්තෙරේ කුසුම් මුකුලිත වෙලා
    පාසැලේ මාවතත් අපි නැතුව හිස් වෙලා
    සුදු පාට රැලි ගවුම ටයි පටිය තනි වෙලා
    විදු බිමේ සුවද අද කදුළක්ව වැගිරිලා

    පුරා දහතුන් වසක් පාසලේ දැවටිලා
    සිනා එන කෙළි කවට වදන් වැල් තෙපලලා
    පංති කාමරය තුළ සොයුරන්ව ළංවෙලා
    උන්නු කාලය නිමයි යා යුතුය වෙන්වෙලා

    තුරුළු කල පොත් මිටිය දස අතේ විසිරිලා
    ඩෙස් බංකු සියල්ලම ඉකි බිදී තනිවෙලා
    පුංචි දරුවන්ව සිටි හොරාව නිමවෙලා
    සමුගන්න අවසරයි නෙතේ කදුළක් සලා

    ඒක කියවලා ඉවර වෙද්දි හැමෝගෙම ඇස් රතුවෙලා. ඇත්තටම අපි මේ අවුරුදු දහතුන ඇතුලත මේ පංති කාමර ඇතුලෙ කොයි තරම් දේවල් කරාද..? ඒත් සචී ලියලා තියෙනවා වගේ දැන් සමුගන්න හෝරාව ළංවෙලා. අපි හැමෝම යන්න කලින් අරලියා ගස් හෙවනට ගිහින් අපේ හිත් කෑහගලා අඩද්දි හිනාවෙලා සිංදු කිව්වා.

    "පියමං කෙරුවෙමු මහවෙල් මැද්දෙන්..
    පෙම්බස් දෙඩුවෙමු උයන් කොනක හිද..
    ශිල්ප උගත්තෙමු..
    නැණ ලැබ ගත්තෙමු..
    දෙපා වාරු නැත ඔබ හැර යන්නට..
    දෙපා.. වාරු නැත.. ඔබ හැර යන්නට.."

    ********************************

    හවස මිදුලට වෙලා පාඩම් කර කර ඉද්දි හංසි ආවා. කලා උළෙලෙන් පස්සෙ එයා මගේ හිතට ගොඩක් ළංවෙලා. අපේ අක්කව දකිද්දි නොදැනෙන මොකක්දෝ දෙයක් හංසි දකිද්දි මට දැනෙනවා.

    "කෝ මල්ලි නිශා ගෙදර ඉන්නවද..?"

    "එයා මේ දැන් අම්මලා එක්ක පාටියකට ගියා. එද්දි රෑ වෙයි.."

    "ඒ කියන්නෙ ඔයා විතරද දැන් ගෙදර ඉන්නේ..?"

    "නෑ.."

    ඒ පාර කෙල්ල ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන බලන් ඉන්නවා..

    "තව කවුද ඉන්නේ..?"

    "ඇයි ඔයා.."

    හංසි පැයකට විතර කලින් උඩට ගත්තු හුස්ම දැනුයි පහළ දැම්මේ. මෙයා බයවෙලා තියෙන තරමක්..

    "ඒක හොදයි.."

    එයා අන්තිමට කිව්වෙ මං හීනෙකින්වත් හිතපු නැති දෙයක්. අපි දෙන්නා විතරක් තනියෙම ඉන්න එක කොහොමද හොද වෙන්නේ. එයා අරගෙන ආප බෑග් එකත් උසස්ගෙන ගෙට ගියා.

    මං හිටපු තැනම ගල් ගැහිලා වගේ බලන් හිටියෙ මේ මොනවද වෙන්න යන්නෙ කියලා හිතාගන්න බැරුව. පැය කාලකට විතර පස්සෙ හංසි මිදුලට ආවෙ ඇදුම් මාරු කරලා තේ දෙකකුත් හදාගෙන. දැන් මොන පාඩම්ද..? මං පොත වහලා පැත්තකින් තිබ්බා.

    "ඔයා එක්ක කතා කරන්න ගොඩක් දවස් බලන් හිටියෙ මල්ලි.."

    තේ එක මගේ අතට දීලා මගෙ ඉස්සරහ පුටුවෙන් ඉදගද්දි හංසි අතේ තව මොකක්ද දෙයක් තියෙනවා මං දැක්කා.

    "කියන්න අක්කෙ, මං අහගෙන ඉන්නේ.."

    "කොහොම කියන්නද මල්ලි, ඔයා මාව කොයි විදියට තේරුම් ගනීද දන්නෑ.."

    එයා මගෙ දිහා බැලුවෙ එදා කැළණි පන්සලේදි මං එයාගෙ අත අල්ලපු වෙලාවෙ බලපු විදියටමයි. මට තේරුණ විදියට ඒ ඇස් ඇතුලෙ හැංගිලා තිබුණෙ ආදරේ..

    "කළුවරත් වැටීගෙන එනවා හංසි අක්කේ, එළිය සීතලයි.. අපි ගෙට යං.."

    අත් දෙක ගුලි කරලා පුටුවට තද කරන් එයා හිටපු විදියට මට දුක හිතුනා. හරියට සීතලේ හැදුනු හා පැටියෙක් වගේ.

    "ටිකක් මෙහෙම ඉමු.."

    කියලා හිටපු පුටුවෙන් නැගිටලා එයා මං ඉදන් හිටපු තැනින්ම ඇවිත් ඉදගත්තා. හංසි ළග ඉද්දි මගේ දග හිත මොනවදෝ කියනවා.

    "ඔයා දන්නෑ මල්ලි, අපේ ගම නුවර. මං ඉස්කෝලෙ ගියේ මහමායා එකට. ඕ ලෙවල් වලට පාස් උන ගමන් මං හිතන් හිටියෙ කවදා හරි පේරාදෙණියෙ කැම්පස් යන්න.."

    මං කතා නොකර ඉද්දි හංසි එක පාරට එයාගෙ විස්තර කියන්න ගත්තා. එයා ගැන කිසිම දෙයක් නොදැන හිටපු මං ඒ දේවල් අහන් හිටියෙ ඕනෑකමින්.

    "ඉතිං.."

    "ඒත් මට ඒ හීනෙ හැබෑ කරගන්න බැරිවුනා. මං හරියට විභාගෙ කලේ නෑ. මට හැමෝම විභාගෙ කරන්න කියලා බල කරද්දි මම බෑ කියලා බාහිර උපාධිය ගත්තා. මට නුවර එපා උනා මල්ලි. මගේ අප්පච්චි උඩරට පාරම්පරික නැටුම් පරපුරක කෙනෙක්. එයා එහේ කලායතනයක් කළා. ඒත් මං නුවර ඉන්න බෑ කියලා අඩද්දි අප්පච්චි මං වෙනුවෙන් ඒ කලායතනය වහලා දාලා අපිව කොළඹට අරන් ආවා.."

    "ඇති අක්කෙ ඇති.."

    "ඇයි මල්ලි.."

    "ඔයාට මාව විශ්වාස නැද්ද..? ඇයි මට කතාව බාගෙට කියන්නේ..? ඔයා මට කියන්න ඕන ලොකුම දේ හංගලා නේද ඔය කියන්නෙ හංසි..?"

    මං නම විතරක් කියලා අහපුවාම කෙල්ල ලොකු හුස්මක් පිට කලා..

    "ඔයාගෙ කතාව එකකට එකක් සම්බන්ධ නෑ. හොදට ඕ ලෙවල් පාස් කරපු ඔයා ඇයි ඒ ලෙවල් හරියට නොකලේ..? ඇයි නුවර එපා උනේ..?"

    "ඒ හැමදේකටම උත්තරේ ආදරේ.. ආදරේ නුවර දාලා ආපු මං අප්පච්චි මෙහේ පටන්ගත්තු කලායතනය බාර ගත්තෙ මගේ හිත හදන්න. දවසක් ඔයාලගෙ අක්කා ඇවිත් එයාගෙ ඉස්කෝලෙ නැටුම් කණ්ඩායමක් හදන්න මට කතා කලා. එයාලගෙ ඉස්කෝලෙට ගිය දවසෙ ඉදලා අපි දෙන්නා ගොඩක් හොද යාළුවො උනා.."

    හංසි කළුවර දිහා බලාගෙන කිසි ගතියක් නැතුව දිගටම කියවන් යනවා. අහපු ප්‍රශ්නෙටත් අකුරු තුනකින් උත්තර දීලා ලිස්සලා ගියාට ඒ ආදරේ ඇතුලෙ තියෙන කතාව මට කිව්වෙ නෑ.

  9. #29
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    "දවසක් ඔයාගෙ අක්කා මේ ඉන්නෙ මගේ හුරතලේ කියලා ඔයාගෙ ෆොටෝ එකක් පෙන්නපු දවසෙ මාව හිරිවැටිලා ගියා වගේ උනා මල්ලි.."

    ඇයි යකඩෝ.! මගේ ෆොටෝ එක දැකලා මෙයා මොකටද හරි වැටෙන්නෙ..?

    "ඔයාගෙ හිතේ තියෙන ප්‍රශ්නෙ මට තේරෙනවා මල්ලි.. මුලින්ම මේ ෆොටෝ එක බලලා ඉන්න.."

    අතේ තිබුණු කවරෙකින් ෆොටෝ එකක් එළියට අරන් හංසි මගේ අතට දුන්නත් එතන තිබුණු කළුවර නිසා ඒක පැහැදිළිව පෙනුනෙ නෑ. මං ඒකත් අරන් ගේ ඉස්සරහ දාලා තිබුණ ලයිට් එක ගාවට ගියා.

    දෙයියනේ.. හංසි දීපු ෆොටෝ එකේ හිටියෙ මං.. මංම තමයි. සුදු යුනිෆෝම් එකක් ඇදලා කැප් එකත් දාලා ඔළුව පැත්තක් පාත් කරලා හිනාවෙවී හිටියෙ මං උනාට කවදාවත් මම ඒ වගේ ෆොටෝ එකක් අරන් නෑ. එදා නුවර ගිය දවසෙ උනත් අපි ඇදගෙන ගියේ පාට ඇදුම්. මගෙ අත ලාවට වෙව්ලද්දි මං තවත් ළං කරලා බැලුවා. හංසි කිව්වා වගේ මාවත් නිකං හිරි වැටුනා වගේ. මං කියලා හිතුවට ඒ මං නෙමෙයි.. එතකොට මගේ රූපෙම තියෙන මෙයා කවුද..?

    "ඔය තමයි මගේ පවන්.."

    මං හංසි ළගට යද්දි එයා අහන්නත් කලින් කිව්වා..

    "කෝ දැන් එයා.."

    "මේ ඉන්නේ.."

    කියලා හංසි එක පාරටම අඩාගෙන ඇවිත් මට තුරුල් උනා. ඒකිව තල්ලු කරලා දාන්න හිතුනවත් කෙල්ල අඩන්නෙ මං වගේම තවත් කොල්ලෙක් ගැන තියෙන ආදරේ වෙනුවෙන් නේද කියලා හිතෙද්දි මට දුක හිතුනා. මං එයාවත් මගේ ඇගට හේත්තු කරගෙන ඇවිත් සාලෙන් ඉදගත්තා.

    "මේ ටිකත් බලන්න.."

    අතේ තියන් හිටපු කවරේ මගේ අතට දීලා හංසි මගේ මූණ දිහා බලන් ඉන්න අතරෙ මං ෆොටෝ එක එක බැලුවා. පවන් මගේම පාට මගේම උස තියෙන ලස්සන කොල්ලෙක්. එක ෆොටෝ එකක් තිබුණා පවන් යුනිෆෝම් එක ඇදලා, නුවර වැව් බැම්මට හේත්තු වෙලා හංසිව ළංකරගෙන ඉන්න එකක්. ඒකෙ හංසි හිටියෙ සුදු යුනිෆෝම් එකක් ඇදලා කොණ්ඩ කරල් දෙක ගොතලා හරියට පුංචි කෙල්ලෙක් වගෙ. මං හංසි දිහා බලද්දි එයාගෙ ඇස් දෙකෙන් කදුළු බෙරෙනවා..

    "පවන්ට මං අදටත් ගොඩක් ආදරෙයි මල්ලි. එයා තමයි මගෙ ජීවිතේ.."

    "එහෙනම් ඇයි එයාව දාලා කොළඹ ආවේ..?"

    "මං එයාව දාලා ආවෙ නෑ.. එයයි මාව දාලා ගියේ.."

    "ඇයි ඒ..?"

    "මං හැමදේම කියන්නම් මල්ලි.. ඒත් දැන් නෙමෙයි හෙට."

    හෙට කොහොමද කියන්නේ..? මං හෙට පන්ති යනවනේ.. අනික හෙට රෑට අම්මත් ගෙදර ඉදියි..

    "ඇයි හෙට කියන්නේ.? අදම කියන්න මට හෙට පංති.."

    "මට සමාවෙන්න මල්ලි, හෙට විතරක් පන්ති නොගිහින් මං එක්ක පොඩි ගමනක් යන්න එන්න.."

    "ඒ කොහෙද..?"

    "නුවර.."

    මේකිගෙ ඔළුව හැප්පිලද මන්දා මට ක්ලාස් කට් කරලා නුවර යන්න අඩගහන්නේ..

    "බෑ කියන්න එපා මල්ලි.. ඔයාටත් හෙට විශේෂ දවසක් වෙයි.. හැබැයි අක්කට කියන්න එපා.."

    හැමදාම මං එයාට කියන දෙබස, අක්කට කියන්නෙපා කියන එක අද එයා මට කියනවා. එයා එක්ක නුවර යන එක කොහොමද විශේෂ වෙන්නේ. මමත් පවන් වගේ නිසා හංසි මට කැමතියි කියයිද දන්නෙත්නෑ.. මූද හත්ගව්වක් දුර තියා අමුඩ ගහන්න ඕනෙ නෑනේ. දැන් නිකං හරි අම්මලා ආවොත් බඩුම තමා. උදේට නුවර යන්න පොරොන්දු වෙලා මං අර ෆොටෝ ටිකත් අරන් කාමරේට ගියා.

    එදා එයා මගේ ෆොටෝ ගොඩෙන් උස්සපු අපි දෙන්නා ඉන්න ෆොටෝ එකත් එතන තිබුණා. මං ආපහු අරන් බැලුවෙ පවන්ගෙ ෆොටෝ එක. ඌත් මං වගේමයි. පවන්ගෙයි මගෙයි ෆොටෝ එක තිව්වා නම් හරියට අචිනියි, සචිනියි වගේ. හංසිගෙ වයසත් එකක් බලද්දි නම් පවන් නම් මට වඩා අවුරුදු ගානක් වැඩිමල් ඇති. අම්මලා ගෙදර ආවට පස්සෙ පාඩම් කරන්න තරම් හිතක් තිබුණෙ නැති නිසා මං නිදාගත්තා.

    *******************************

    උදේ පාන්දරම පංති ගෙනියන බෑග් එකත් කරේ දාගෙන මං හංසිටත් කලින් කොටුව ස්ටේෂන් එකට ගියේ ඔලුවෙ දාහක් ප්‍රශ්න තියාගෙන. මං එද්දිත් හංසි ගෙදර නිසා එයා යනකල් මං ටිකට් කවුන්ටරේ හරියෙ හිටියා.

    හංසි මාව දැකපු පළවෙනි දවසෙ ඉදලා මට විශේෂත්වයක් පෙන්නුවෙ, මං දිහා නිතරම දුක හිතෙන විදියට බැලන් හිටියෙ ඇයි කියලා මට දැන් තේරෙනවා. එයා මගේ පෙනුමට කැමති උනාට එයාගෙ ආදරේ තවම අයිති පවන්ට. මට අද නුවර යන් කිව්වෙ සමහර විට පවන්ව පෙන්නන්නද දන්නෑ. මං වගේම පෙණුමක් තියෙන ඌව බලන්න මටත් පොඩි ආසාවක් තිබුණා.

    ඔය හැමදෙයක්ම කල්පනා කරන අතරෙ මට මතක් උනේ සචිනිව. හංසිගෙ ආදරේ අයිති පවන්ට වගේම තමයි මගේ ආදරේ අයිති සචිනිට. දැන් ඒ මගේ හිත පිළිඅරගෙන ඉවරයි. නිරෝධයත් දන්නවා දැන් සචී එයාට කැමති නෑ කියලා. ඒත් සචීට ආදරෙයි කියලා කියන්න විදියක් නෑ. කෙල්ල වෙන කෙනෙක්ට කැමති කියලා මට කටින්ම කිව්වනේ. කමක් නෑ ඒ බොනික්කි වෙනුවෙන් මං හැමදාම බලන් ඉන්නවා.

    "කොහෙද ගිහින් හිටියේ..?"

    හංසි ළගට එනකල්ම මං දැක්කෙ නෑ. ඇත්තටම මගේ හිත ගොඩක් දුර ගිහින් තිබුණෙ.

    "ගිහින් හිටියෙ ආදරේ හොයාගෙන.."

    "මටත් ආදරේ හම්බ උනේ නුවර අහස යට. සමහර විට ඔයාටත් හම්බවෙයි."

    ඒකි හෙන දග විදියට කිව්වේ. මේ අප්‍රබ්‍රංශ මටනං තේරුනේ නෑ. විභාගෙ කටේ තියාගෙන පන්ති කට් කරලා අක්කගෙ යාළුවෙක් එක්ක මං යන්නෙ හරි ගමනක්ද මන්දා. අපි නුවර එක්ස්ප්‍රස් එකේ ටිකට් දෙකක් අරන් ගිහින් කෝච්චියට නැග්ගා.

    "ඉතිං කියන්න.."

    හරි බරි ගැහිලා ඉදගෙන මං බලන් හිටියෙ මෙයා ඊයෙ නොකියපු ටික කියනකල්..

    "අපෝ මොකද හදිස්සි.. මේක පැය කාලෙන් යන්නේ නෑ. මං හිමීට කියන්නම්.."

    හෙමීට කිව්වම කෝච්චිය යන සද්දෙට ඇහෙයිද මන්දා..

    "ගොඩක් හිමීට කියන්න එපා. මගේ කන් ඇහෙනවත් අඩුයි. ටිකක් හිමීට කියන්න.."

    "පෙනුමෙන් විතරක් නෙමෙයි මල්ලි ඔයා කතාවෙනුත් පවන්ම තමයි. එයත් ඔයා වගේ දග කතාමයි කියන්නේ.."

    ඒ ඇස්වල ආදරේ පිටාර ගලනවා. මේ තරම් ආදරේ කරන කෙල්ලෙක්ව දාලා ගිය පවන් නම් මහ මෝඩයෙක්. හංසි තාම අතීත මතකයන් එක්ක සැරිසරනවා.

    "ඔයා අක්කා එක්ක රණ්ඩු කරනවා වගේ තමයි එයා ඉස්සර මං එක්ක රණ්ඩු කරන්නේ.. මහ පිස්සු කොල්ලෙක්.."

    ඒ නම් පිස්සු කොල්ලෙක් කියලා කිව්වෙ ආදරේ වැඩි කමට.

    "ඒ කිව්වෙ මමත් පිස්සු කොල්ලෙක් කියන එකද..?"

    "ඔයාට පවන්ට වඩා පිස්සු.."

    බලපල්ලකො ඒ කතාව.. පිස්සෙක්ව එක්කගෙන නුවර යන තමුසෙට මට වඩා පිස්සු කියන්න කටට ආවත් මං නිකන් හිටියා.

    කෝච්චියෙ වැඩිය සෙනගත් හිටියෙ නැති නිසා අපිට නිදහසේ කතා කර කර යන්න පුළුවන්කම තිබුණා. ඊයෙ හෙන සෝක මූඩ් එකේ හිටපු හංසි අද නම් ඇවිත් තියෙන්නෙ මංචි ජින්ජර් බිස්කට් එකක් කාලා. අපේ එකවුන්ට්ස සර් බැංකු සැසදුම් වලට කියලා දුන්නා වගේ මේ වෙනසට හේතුව හරද, බැරද දන්නෑ..

    "ඉතිං පවන්ගෙ ඉස්කෝලෙ මොකක්ද..?"

    මං පටන් ගන්න කල් කෙල්ල මුකුත්ම කියන්නැති නිසා මං ඇහුවා. දිග හුස්මක් පිට කරලා අතීතෙට ගිය හංසි කතා කලේ මෝහනය වෙලා වගේ.

    "එයා නුවර ධර්මරාජේ. මට වඩා එක අවුරුද්දක් ඉහළ පංතියක පවන් හිටියෙ. අපි අවුරුදු හතරක් විතර ගොඩක් ළගින් ආශ්‍රය කලා."

    හංසි කතා කරන සැරෙන් සැරේ මගේ මූණ දිහා අමුතු විදියට බලනවා.

    "අක්කා ඔයාගෙ ෆොටෝ පෙන්නපු දවසෙ ඉදලා මට ඔයාව දකින්න තිබුණෙ පුදුම උනන්දුවක්. ඒත් ඔයාලගෙ ගෙදර ගිය තුන්වෙනි දවසෙ තමා මං ඔයාව දැක්කේ.."

    ඔන්න ඉතිං ආයෙත් ට්‍රැක් එක පැන්නා. මෙයාව මුලින් හම්බ උන දවස මටත් මතකයි. එදා අක්කයි මායි කොක්කක් දාගත්ත වෙලාවෙ මෙයා කළුවරට වෙලා බයවෙලා වගේ බලන් හිටියා.

    "පවන්ගෙ අම්මලා නිකං හරි ඔයාව දැක්කනං ඒ මිනිස්සුන්ට අදහගන්න බැරිවෙයි. ඔව් මල්ලි, ඔයා පවන්ම තමයි..."

    "මට අද එයාව පෙන්නනවද..?"

    ඔන්න ආයෙත් ටැප් එක අරින්න ලෑස්තිය. මෙයා අඩන්න ගත්තොත් මිනිස්සු මගේ දිහා බලන්න ගනියි.

    "අනේ හංසි අක්කෙ ප්ලීස්.. අඩන්න නම් එපා.."

    "මං කොහොමද මල්ලි එයාව පෙන්නන්නේ.."

    ඔව්, ඒ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. අවුරුදු ගානකට කලින් දාලා ගිය කොල්ලෙක්ව දැන් එක පාරටම කොහෙන් හොයන්නද..? ඔන්න එපාර හංසි බෑග් එක ඇදලා කොලයක් අතට ගත්තා.

    "මේ ඉන්නෙ බලන්න.."

    මේකට සිංහල තේරෙන්නෑ.. මං ෆොටෝ එක දැක්කනේ. මට ඕනෙ හැබැහින් දකින්න.. ඒත් ඒ කොලේ දිගෑරලා මං බැලුවා. දෙවියනේ..!!!

    ඒ දැක්කා විතරයි මං සීට් එකෙනුත් නැගිට්ටුනා. ඒ පවන්ගෙ මරණ දැන්වීම. ජීවිතේටම දැකලා නැති ඒ කොල්ලා වෙනුවෙන් මගේ ඇහෙන් කදුළක් එද්දි හංසි අතින් ඇදලා මාව ඉන්දෙව්වා. එයාගෙත් ඇස් රතුවෙලා.

    "මේ මොන අපාරාධයක්ද හංසි අක්කේ. මොකද පවන්ට උනේ..?"

    මට මුකුත්ම හිතාගන්න බැරි උනා. එයා මැරිලා තියෙන්නෙ මීට අවුරුදු හතරකට කලින්. ඒකද හංසි කිව්වෙ පවන් එයාව දාලා ගියා කියලා.

    "කියන්න හංසි අක්කෙ කියන්න.. පවන් අයියට මොකද උනේ..?"

    මං ඒ අත්දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා. හංසි කතා කරන අතරෙ මරණ දැන්වීමෙ තිබුණ ෆොටෝ එක මගේ දිහා බලන් හිනාවනෙවා වගේ මට දැනුණා.

    "මං කිව්වෙ එයා ඔයා වගේම දගයි කියලා. ඒ ලෙවල් ලියලා ප්‍රථිපල එනකල් ඉන්න අතරෙදි මෙයා ගෙදරට හොරෙන් යාළුවො එක්ක නාන්න ගිහින්. පවන් ඔයට බරවෙලා තිබුණ අත්තකට නැගලා වතුරට පනින්න කියලා හිතාගෙන. ඒත් අත්ත කැඩිලා අත්තෙ කෑල්ලක් එක්කම මෙයා වතුරට වැටිලා. යාළුවො පැය භාගයක් විතර හෙව්වත් පවන්ව හම්බවෙලා නෑ. ඊට පස්සෙ ගමේ මිනිස්සු ඇවිත් කිමිදිලා තමයි මිනිය ගොඩ අරන් තියෙන්නේ."

    හංසි කියපු අන්තිම ටික මට හරියට ඇහුනෙ නෑ. එයාගෙ කටහඩ වෙව්ලනවා. තමන් ආදරේ කරපු කෙනා ගැන ඔය වගේ කතාවක් හිත හදාගෙන කියන්නෙ කොහොමද..?

    "මගේ පවන් අල්ලගෙන හිටපු ගහේ අත්ත ඔයේ පතුලෙ ඇනිලා තිබුනලු. ඒත් එයාට ඒක අතෑරලා උඩට එන්න බැරිවෙලා මල්ලි. ඒකයි මඩේ එරිලා තිබුන මිනීයත් ගොඩ ගන්න පරක්කු වෙලා තිබුණෙ.."

    හංසි හෝ ගාලා අඩනවා. මං එයාගෙ ඔළුව මගේ උරහිසට හේත්තු කරගත්තා. පව්..! පවන් දාලා ගියා කිව්වට මම හිතුවෙ නෑ මෙහෙම දෙයක්.

    "මං මාස ගානක් නොකා නොබී ඇඩුවා මල්ලි. මගේ රත්තරං ඒ කදුළු දැක්කෙ නෑ වගේ ඇස් පියාගෙන එයාගෙ යාළුවන්ගෙ කර උඩින් ගියා. මාව මැරුනෙ නැති ටික විතරයි දෙයියනේ. මැරුනෙ නැති ටික විතරයි.."

    "අඩන්නෙපා අක්කේ ඔයාගෙ දුක දැන් මට හොදටම තේරෙනවා.."

    මට තිබුණ ලොකුම ප්‍රශ්නෙ මෙයා මාව එක්කන් නුවර යන්නෙ ඇයි කියන එක. මං මුලින්ම හිතුවෙ පවන්ව පෙන්නන්න කියලා. ඒත් දැන්..?

    "පවන් කලේ සයන්ස්.. එයාට පේරාදෙණියෙ මෙඩිකල් ෆැකල්ටි යන්න ඕන කියලා නිතරම කිව්වා. අපේ පරම්පරාවම කලේ කලාව නිසා මමත් නැටුම් කලා. එයා එක්කම ඒ කැම්පස් එකට යන්න"

    "ඉතිං.."

    "ප්‍රථිපල එද්දි මගේ පවන් ඉහලින්ම වගේ පාස් වෙලා මල්ලි. එයා හැමදාම වගේ යන්න බලන් ඉදපු මෙඩිකල් ෆැකල්ටියට එයා තේරිලා.."

    හංසි ඒ ටික කියද්දි මට දැනුනෙ ලොකු දුකක්.. පව්..! මේ කෙල්ල තාම ජීවත් වෙනවා පුදුමයි..

    "මං නොකා නොබී අඩ අඩ ඉදලා අසනීප උනා. සෑහෙන්න කාලයක් පේරාදෙණිය ඉස්පිරිතාලතේ හිටියා. අන්තිමට මං විභාගෙ ලිව්වෙ ඇවිදින මළමිනියක් වගේ. මගේ පවන් නැතුව මට කැම්පස් යන්න කිසිම ඕන කමක් තිබුණෙ නෑ. නුවර ඉන්නකල් මං හදවතින් මැරි මැරි ඉපදුනා. අන්තිමට අපේ අප්පච්චිලා නුවර අතෑරලා කොළඹ ආවා."

    එයා මුළු කතාවම කියලා ඉවර කරද්දි ඒ මූණ ජම්බු ගෙඩියක් වගේ රතුවෙලා. හංසි මෙච්චර දවස් හිටියෙ හිතේ මේ තරම් ලොකු දුකක් හිර කරගෙනද කියලා කවුද දන්නේ..

    බලන් යද්දි ෂෝටා දවසක් කියපු කතාව හරි. හංසි ඒ ලොවල් කරලා තාම අවුරුදු හතරක් විතර ඇති කියන්නෙ එයා අපේ අක්කට වැඩිය බාලයි.

    එතන ඉදලා නුවරට යනකල්ම අපි වැඩිය කතා නැතුව කල්පනා කරපු එක තමයි කලේ. නුවරින් බහිද්දි අතපය විතරක් නෙමෙයි හිතත් හරි වැටිලා වගේ. හිතට පාළුවක් දැනෙද්දි මට අපේ විහගලව මතක් උනා.

  10. #30
    Member Crazy Buddy is on a distinguished road Crazy Buddy's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Posts
    42
    Likes Received
    0 times
    "දැන් අපි කොහෙද යන්නේ..?"

    මං මෙලෝ දෙයක් නොදැන ඇහුවා. මෙයාගෙ ප්ලෑන් එක මම දන්නෑනේ..

    "අපි මුළින්ම යං මාළිගාවට.."

    මං වෙලාව බලද්දි තාම දහයවත් නෑ. හංසි නුවර පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන ගියේ හරිම හුරු පුරුදු විදියට. මමත් ගොනා තණකොල සේ එයා පස්සෙන් ඇවිදගෙන ගියා.

    "මං මේ පාරවල් දිගේ පවන් එක්ක කොයි තරම් ඇවිදලා ඇත්ද..? අපි කී පාරක් මාළිගාවට ගිහින් තියෙනවද..? ඒත්.... දළදා හාමුදුරුවොත් අපි දිහා බැලුවෙ නෑ මල්ලි.."

    හංසි කියන දේවල් වලට දෙන්න උත්තර මං ළග නෑ. එයා මාළිගාව කිට්ටුව තියෙන මල් කඩේකින් මට මල් ගන්න කියලා ෆෝන් එකත් අරන් අයිනට ගිහින් කාත් එක්කද කතා කලා. මං සුදු නෙළුම් මල් මිටියක් අරන් ගිහින් එයාගෙ අතට දුන්නා.

    "කාටද කතා කලේ..?"

    "අම්මට.."

    අම්මට මොකටද හොරෙන් කතා කලේ. මෙයා මොනවා කරන්න යනවද මන්දා. අපි දළදා මාළිගාව ඇතුළට ගියාම හංසි මගේ ළගටම ඇවිත් හිමීට කතා කලා.

    "අපිට උදව් නොකලට දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ හුගක් පිහිට තියෙනවා මල්ලි. මං කිව්වේ, මට ආදරේ හම්බඋනේ මේ නුවරදි. ඔයත් ප්‍රාර්ථනා කරන්න. ඔයාටත් හම්බවෙයි.."

    එයා සුදු නෙලුම් මලක නැට්ට කඩලා මගේ අතට දුන්නම හංසි කියපු දේ මතක් කරලා මං මල පූජා කලා. මට ඇත්තටම මතක් උනේ සචිනිව.

    "දැන් ඇස් ඇරලා බලන්න පැටියෝ.. ඔයාගෙ ආදරේ ඔයා ළග.."

    මං ෆුල් හොල්මං වෙලා පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා. මං මේ දකින්නෙ හීනයක්ද නැත්තං දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ හාස්කමක්ද කියන්න දන්නෑ. ඒත් සචිනි මගේ පිටිපස්සෙ ඉදන් කදුළු පුරවගෙන මං දිහා බලන් හිටියා. මේ අදහාගන්න බැරුව පුදුම වෙලා වගේ මං හංසි දිහා බලන් හිටියා.

    "මට මගේ පවන්ගෙ වගේම ඔයාගෙ හිතත් කියවන්න පුළුවන් මල්ලි. ඔයා සචිනි නංගිට ආදරෙයි කියලා මං දන්නවා.."

    සචී හිමීට මං දිහාට එද්දි හංසි අක්කා තවත් මලක් එයාට දුන්නා. අපි දෙන්නම ඒ මල අත් දෙකෙන්ම අල්ලලා පූජා කලා. අපි දෙන්නව වෙන් කරන්න එපා කියන පැතුම වගේම හංසි අක්කගෙ ජීවිතේ සාර්ථක වෙන්න කියලත් මං පැතුවා. අපි වැදලා පිටිපස්ස බලද්දි හංසි එතන නෑ. වටපිට වැඩිය සෙනග නැති නිසා මං හිමීට සචිනිගෙ නළල ඉම්බා. ඒක නරක වැඩක් කියලා මං හිතුවෙ නෑ. ඒක මගේ පළවෙනි ආදරේ..

    සචී මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන එළියට එද්දි මගේ ඔළුව යකාගෙ කම්මල වගේ. මේක තනිකර පැටළුණ නූල් බෝලයක් වගේනේ. සචී කොහොමද මේ වෙලාවෙ මෙතනට ආවේ. හංසි කොහොමද මේ දේවල් ප්ලෑන් කලේ. මොනවා උනත් එයාට ආදරේ ලැබුණු මේ නුවරදිම එයා මගේ ආදරෙත් මට ලබලා දුන්නා. අපි මාළිගාවෙන් එළියට එද්දි හංසි අක්කා පඩිපෙළ ළග ඉදගෙන අචිනියි දිනුකයි එක්ක කතාව. මුන් දෙන්නා මෙහෙ මොනවා කරනවද..? මගෙ හතරැස් වෙච්ච මූණ දකිද්දි සචිනිට ලාවට හිනාවක් ගියා.

    "හැමදේම කියන්නම්.. යංකො එළීයට.."

    සචිනි මගේ අතත් අල්ලගෙනම අචිනිලා හිටපු තැනට ගියා.

    "අම්මෝ ඇති යන්තං.. අද නං රෑට මෙයා සැනසිල්ලෙ නිදා ගනී. නැත්තං මටනේ කරදරේ.."

    අචී, සචී දිහා බලලා කියද්දි කෙල්ල රතු උනා. ඒ කියන්නෙ සචී මෙච්චර දවසක් ආදරේ කලේ මටද..? ඇයි දෙයියනේ මට ඒක නොතේරුනේ..

    හංසි අක්කා දවසක් මගෙන් ඔයා ගැන ඇහුවා රන්දු. මං ඔයාට ආදරේ කරනවා කියලා අක්කට තේරිලා. ඔයාට කියන්න එපා කියලා මං එයාට ඇත්තම කිව්වා. මගෙ ආදෙර් මට අරන් දෙන්නම් කියලා එයා මට පොරොන්දු උනා..

    බලාගෙන ගියාම හංසි අක්කත් කරලා තියෙන්නෙ මාර කුසල කර්මයක්. ආදරේ නිසා දෙපැත්තක ඉදලා විදවන අපි දෙන්නව එයා අපිටත් හොරෙන් එකතු කලා. එහෙම කරන්න ඇත්තෙ ලබන ආත්මෙ හරි එයාගෙ පවන්ව එයාට ලබලා දෙන්න කියලා වෙන්නැති.

    "හංසි අක්කා මේක ප්ලෑන් කරලා මට කිව්වා අද ඔයාව එක්කන් නුවර එනවා මටත් එන්න කියලා. මේ තරම් දුර තනියෙම එන්න බැරි නිසා මං අක්කවත් එක්කගෙන ආවා. අපිත් ආවේ ඔයාලා ආපු ට්‍රේන් එකේමයි.."

    "උඹලා විතරක් නෙමෙයි.. අපි ආවෙත් ඒකෙම තමා.."

    හුටා මෙන්න විහගයත් ඇවිත්. උගේ පිටිපස්සෙ ෂෝටයි, නිරෝධයි, සාරංගයි තුන්දෙනත් ඉන්නවා. බලන් යද්දි මේකත් මාර රහසක් තමයි.

    "උඹලා වගේ අඩ අඩ ආවෙ නෑ අපි. ට්‍රේන් එකේ පිටිපස්සට වෙලා අපි ෆුල් ආතල් එක ගත්තා..."

    ෂෝටා දගල දගල කියද්දි මට ලැජ්ජාවට වචනත් හොයාගන්න බැරි උනා.

    "ඈ යකෝ.. එහෙනං ඒකත් ජයසිරි මංගලම් කිව්වලු ආ....."

    ඒ කතාවට සචිනි බිම බලාගෙන ඇඹරෙනවා.

    "සොරි මචං.."

    මොකද බොලේ මේ දිනුක සොරි කියන්නේ..? දන්න තරමින් ඌ මට වැරැද්දක් කරලා නෑ..

    "ඊයෙ අචී නුවර යං කියපු වෙලාවෙ ඒක වැරදිලා මගේ කටින් සාරංගට කියවුනා.."

    ආ.. ඔය පනින්නෙ බළලු මල්ලෙන් එළියට. මූත් වැරදිලා කියලා තියෙන්නෙ මරු මිනිහට. වචනෙ අහුලගත්තා විතරයි මුන් හතර දෙනත් මළගිය ප්‍රාණකාරයො වගේ අපේ පස්සෙන් ඇවිත්. කට්ටි එකම ට්‍රේන් එකේ ආවට තුනට බෙදිලා ඇවිත් තියෙන්නේ. මට පිස්සු හැදිලා වගේ වටපිට බලද්දි නිරෝධ මගේ ළගට ආවා.

    "මං මේක හිතලා කරපු දෙයක් නමෛ් නිරෝධ.. මට සමායෙවන්.."

    "මං හැමදේම දන්නවා බං.. සමාව ඉල්ලන්න උඹ වැරැද්දක් කරලා නෑ.."

    ඌ මගෙයි සචීගෙයි අත්දෙක අල්ලලා සුභ පැතුවා. හැමදේම කරලා හංසි ගොළුවෙලා වගේ පැත්තක් අල්ලගෙන ඉන්නවා.

    "අපරාදෙ අපේ කට්ටියම ඉන්නවා. ජනාලියි මහේෂයි විතරයි අඩු.."

    සචිනිට එකපාරටම කියවුනා.

    "ඈ බං උඹ හිතුවෙ මං මගේ සුනඛ අසිපත දාලා ආවා කියලද..? ඔය එන්නෙ ඩබල බැබලි බැබලි.."

    විහග අපිට ඔළුවෙන් පාර පෙන්නුවා. අච්චාරු බෑග් එකකුත් අතේ තියාගෙන ජනාලියි, මහේෂයි හිනාවෙවී එනවා. ඒ කියන්නෙ මුන් දෙන්නා ඇවිත් තියෙන්නෙ සචිනිලටත් හොරෙන්. වැඩේ නං එළකිරි. රිවිශන් සර් නුවරට ගෙන්න ගත්තා නම් අද මෙහෙදි ක්ලාස් එක කරන්න තිබුණා.

    "රන්දු, ඔන්න මචං කිසිම අවුලක් ආබාධයක් නැතුව හැමදේම තිතට ඉෂ්ඨ සිද්ධ උනා. දැන් කියපං සිංදුවක්.."

    මං එක අතක් සචිනිගෙ කරටයි අනිත් අත හංසිගෙ කරටයි දාගත්තා..

    "ජීවිතේ සුන්දරද මෙතරම්..."



+ Reply to Thread
Page 3 of 5 FirstFirst 1 2 3 4 5 LastLast

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts